วิมานมลทิน

ตอนที่ 5 : วิมานมลทิน -:- 5

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,390
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 90 ครั้ง
    9 ก.พ. 63




พี่ฟ้า ทำไมพี่เจคถึงได้รังเกียจผมล่ะครับ

ความรู้สึกน้อยใจจากการกระทำของพี่ชายร่วมบิดา ทำให้เด็กชายจิระดนัยโผเข้าไปสวมกอดพี่สาวเมื่ออยู่ด้วยกันตามลำพัง ดวงตาที่เปล่งประกายสุกใสเป็นนิจขณะนี้มีน้ำอุ่นใสเอ่อคลอเบ้า

เขาไม่ได้รังเกียจหรอกจ้ะ เพียงแต่เขายังไม่สนิทเท่านั้นเอง

คนเป็นพี่เอ่ยปลอบพร้อมกับลูบแผ่นหลังน้องชายเบาๆ

จริงเหรอครับดวงหน้าเล็กแหงนมองพี่สาว

จริงสิจ๊ะ นลินฟ้ายืนยันด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน

แต่ท่าทางของพี่เจคดูเหมือนจะไม่ชอบผมเลยนะครับ

จูเนียร์กับคุณเจคเพิ่งจะพบกันครั้งแรกเองนะ อีกอย่างคุณเจคเขาไม่ใช่คนไทยร้อยเปอร์เซ็นต์ อาจจะพูดตรงและแข็งๆ ไปบ้าง อย่าคิดมากเลยนะจ๊ะ

นลินฟ้าให้เหตุผลและลูบศีรษะของน้องชายอย่างรักใคร่ ใช่จะมีเพียงจิระดนัยเท่านั้นที่รู้สึกว่าโจฮาลมีท่าทีรังเกียจเดียดฉันท์ เธอเองก็รับรู้ตั้งแต่มองตาเขาครั้งแรกแล้ว แต่จะให้เธอบอกน้องชายไปตรงๆ คงไม่ใช่สิ่งที่ดีนัก

ครับพี่ฟ้า ว่าแต่ผมควรจะทำตัวยังไงดีครับ

ทำตัวตามสบาย แสดงความจริงใจของเราออกมาให้เขาเห็น เท่านั้นก็พอแล้วจ้ะ

ผมจะทำตามที่พี่ฟ้าสอนครับ

ดีมากจ้ะ

คนเป็นพี่คลี่ยิ้มให้น้องชายอย่างอ่อนหวาน ก่อนจะดึงความสนใจเด็กชายไปที่เรื่องอื่น เพราะไม่อยากให้แกหมกมุ่นกับเรื่องของพี่ชายต่างมารดามากจนเกินไป

เมื่อวานเห็นบ่นว่ามีการบ้านข้อหนึ่งทำไม่ได้ใช่ไหม ให้พี่ช่วยสอนไหมจ๊ะ

จริงด้วยสิครับ ถ้าพี่ฟ้าไม่ทัก ผมคงลืมไปแล้วเด็กชายทำหน้าตกใจ

งั้นรีบไปจัดการให้เรียบร้อยดีกว่าจ้ะ เสร็จแล้วจะได้หากิจกรรมอย่างอื่นทำกัน

ไปครับ พูดจบก็เดินกุมมือพี่สาวเข้าไปในบ้านโดยลืมเรื่องของพี่ชายร่วมบิดาไปชั่วขณะหนึ่ง

ผิดกับนลินฟ้าที่กำลังคิดหาทางทำให้โจฮาลยอมรับจิระดนัยในฐานะน้องชายคนหนึ่ง อย่างน้อยๆ ก็ช่วงเวลาที่เขาอยู่เมืองไทย แต่เธอจะทำอย่างไรให้ผู้ชายที่มีความแค้นฝังใจทำในสิ่งที่เธอต้องการ เพราะแค่คำขอร้องคงไม่มีผลต่อผู้ชายแข็งกระด้างคนนั้นแน่ๆ

 

ร่างสูงสมาร์ทแสนเพอร์เฟ็กต์ของโจฮาลก้าวเข้ามาหยุดยืนกลางห้องนอนขนาดใหญ่ที่ตกแต่งอย่างหรูหรา มันคือห้องนอนของเขาเมื่อสิบกว่าปีก่อน ดวงตาสีฟ้ากวาดมองโดยรอบอย่างสำรวจตรวจตรา เฟอร์นิเจอร์และของตกแต่งทุกชิ้นยังวางอยู่ที่เก่า ไม่เว้นแม้แต่ตู้เก็บของเล่นจำพวกหุ่นยนต์ที่เขาเคยโปรดปราน

คิ้วหนาเหนือแพขนตางอนยาวราวกับอิสตรีขมวดเข้าหากันจนเป็นปม พลางเดินไปทิ้งตัวลงนั่งตรงขอบเตียงนอนกว้างเมื่อพบความผิดปกติบางอย่างบนโต๊ะหัวเตียงนอน

ใครเป็นคนเอามันขึ้นมาตั้งไว้ตรงนี้

เสียงทุ้มพึมพำขณะหยิบกรอบรูปภาพถ่ายครอบครัวซึ่งเขาจำได้อย่างแม่นยำว่าได้ฉีกมันทิ้งไปแล้วก่อนออกไปจากบ้านหลังนี้พร้อมกับมารดา แล้วเหตุใดมันถึงได้มาตั้งอยู่ในห้องนี้ในสภาพที่เหมือนปกติทุกอย่าง ความไม่พอใจทำให้ชายหนุ่มหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาจากกระเป๋า แล้วกดโทร.ไปหาคนสนิทที่เพิ่งจะออกไปจากห้องของเขาได้เพียงไม่นาน

มาร์จ บอกสาวใช้ขึ้นมาหาฉันเดี๋ยวนี้

ครับคุณเจค

หลังเสียงตอบรับของคนสนิท โจฮาลก็กดวางสายและรอคอยการมาของสาวใช้ด้วยสีหน้าหงุดหงิด เวลาผ่านไปไม่ถึงห้านาทีเสียงเคาะประตูห้องก็ดังขึ้นสองครั้ง คนที่นั่งคอยอยู่อย่างไม่สบอารมณ์จึงตะโกนอนุญาต

เข้ามา!”

ประตูห้องบานหรูถูกแง้มเปิดอย่างระมัดระวัง ก่อนที่ร่างผอมบางของสาวใช้คนหนึ่งจะค่อยๆ แทรกตัวเข้ามาอย่างกล้าๆ กลัวๆ เมื่อเห็นสีหน้าราวกับจะฆ่าคนได้ของนายหนุ่มรูปงาม

ใครเป็นคนดูแลห้องนอนของฉัน โจฮาลเค้นเสียงถามสาวใช้ที่ยืนตัวลีบอยู่ใกล้ๆ กับประตูห้อง

คะ...คุณฟ้าค่ะสาวใช้วัยยี่สิบตอบเสียงตะกุกตะกัก

นลินฟ้าเป็นคนเอาภาพถ่ายใบนี้มาวางไว้ที่ห้องของฉันด้วยใช่ไหม

ใช่ค่ะ แต่เป็นคำสั่งของคุณผู้ชายอีกทีค่ะ

สาวใช้ซึ่งเข้ามาทำงานในบ้านนี้มาหลายปี แต่ก็ยังไม่นานพอที่จะรู้เรื่องราวเมื่อสิบหกปีก่อนตอบตามจริง เธอเองก็เคยสงสัยว่าคนในภาพคือใครจึงถามคนที่อยู่มาก่อนตน แต่ก็ทราบเพียงคร่าวๆ ว่าสตรีต่างชาติและเด็กชายที่ยืนขนาบข้างประมุขของบ้านคืออดีตภรรยาและบุตรชายของท่านเท่านั้น

เอามาวางไว้ตั้งแต่เมื่อไรน้ำเสียงเย็นเยียบเอ่ยถาม

นะ...นานหลายปีแล้วค่ะสาวใช้ตอบเสียงสั่นๆ รู้สึกกลัวนายจ้างหนุ่มจับหัวใจ

เอาไปทิ้งขยะซะ ฉันไม่อยากเห็นมัน เขาออกคำสั่งพร้อมกับโยนกรอบรูปครอบครัวลงบนพื้นพรมอย่างไม่ไยดี

สาวใช้ยืนละล้าละลัง เพราะคิดว่าตัวเองอาจจะฟังคำสั่งนั้นผิดไป จนกระทั่งเสียงทรงอำนาจของชายหนุ่มดังขึ้นอีกครั้ง จึงมั่นใจว่าตัวเองไม่ได้หูฝาด

ฉันสั่งให้เอากรอบรูปไปทิ้ง ไม่ได้ยินหรือไง เอามันไปทิ้งเดี๋ยวนี้!”

ดะ...ได้ยินแล้วค่ะ จะเอาไปทิ้งเดี๋ยวนี้แหละค่ะ

สาวใช้ละล่ำละบอกพร้อมกับกระวีกระวาดเข้าไปหยิบของที่นายหนุ่มสั่งให้เอาไปกำจัด ก่อนจะพาตัวเองออกไปจากห้องนั้นอย่างว่องไว

ในเมื่อคุณเลือกครอบครัวใหม่ก็ไม่จำเป็นต้องเก็บความทรงจำเก่าๆ เอาไว้ให้รกสายตา และที่ผมมาในวันนี้ก็เพื่อจะดูว่า คุณจะคืนสมบัติส่วนของแม่กลับมาให้ผมหรือเปล่าเท่านั้น คุณจิระ

โจฮาลไม่อาจเรียกคนที่ทรยศมารดาของเขาว่าพ่อได้อีกต่อไป ในอดีตจิระไม่ได้ร่ำรวยอย่างเช่นทุกวันนี้ แต่เพราะได้เงินลงทุนทำธุรกิจจากสมบัติของจูเลีย ที่รู้จักและสนิทสนมกันเมื่อครั้งที่จิระไปศึกษาต่อที่อเมริกา สมบัติที่งอกเงยขึ้นมาจึงไม่ใช่ของจิระทั้งหมด แต่เป็นของจูเลีย มารดาของโจฮาลเสียเป็นส่วนใหญ่ และคนที่มีสิทธิ์ในทรัพย์สินทั้งหมดก็ควรจะเป็นเขา ไม่ใช่ทายาทของผู้หญิงที่เข้ามาชุบมือเปิบคนนั้น! 


*********************************

ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามอ่าน ขอบคุณทุกคอมเมนต์

ขอบคุณคำติชมและทุกๆ กำลังใจค่ะ

ขอให้อ่านอย่างมีความสุขนะคะ

ขอบคุณจากหัวใจ

ธัญวลัย
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 90 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

529 ความคิดเห็น