วิมานมลทิน

ตอนที่ 4 : วิมานมลทิน -:- 4

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,599
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 103 ครั้ง
    8 ก.พ. 63



 

 “พี่เจค!”

เสียงเรียกขานภาษาไทยที่บ่งบอกถึงความตื่นเต้นดีใจนั้นทำให้เจ้าของชื่อหันไปมองด้วยความสงสัย พบเด็กชายร่างผอมวัยประมาณเก้าขวบเดินตรงเข้ามาตน บนใบหน้าสมบูรณ์แบบนั้นเกลื่อนไปด้วยรอยยิ้มยินดี

สวัสดีครับพี่เจค

เด็กชายจิระดนัยกระพุ่มมือไหว้พี่ชายต่างมารดาอย่างรู้มารยาท ใบหน้าน่ารักของหนูน้อยเกลื่อนไปด้วยรอยยิ้มแห่งความปีติที่ได้พบพี่ชาย

เธอเป็นใคร

คิ้วดกหนาเหนือแพขนตางอนยาวราวกับอิสตรีขมวดมุ่นพร้อมเอ่ยถามด้วยภาษาเดียวกับที่เด็กชายใช้ ดวงตาสีฟ้าหรี่แคบลงขณะจ้องมองเด็กชายอย่างสำรวจตรวจตรา

ผมชื่อจิระดนัย เรียกจูเนียร์ก็ได้ครับ ผมเป็นลูกของพ่อจิระกับแม่นวลพรรณครับ

เด็กชายแนะนำตัวเองอย่างฉะฉาน พลางมองสำรวจพี่ชายต่างมารดาด้วยสายตาชื่นชมอย่างไม่ปิดบัง

ทว่าคนมีศักดิ์เป็นพี่ชายที่อายุห่างกันค่อนข้างมากกลับกระตุกยิ้มมุมปากอย่างหยันๆ เมื่อรู้ว่าเด็กน้อยคนนี้คือผลผลิตจากชายหญิงสองคนที่ทำให้เขากับมารดาต้องพบกับความเจ็บช้ำใจในอดีต ซึ่งไม่ว่าจะพยายามลบอย่างไรก็ไม่อาจหายไปจากความทรงจำได้เลย

อ้อ...น้องชายต่างแม่ของฉันนี่เอง

เด็กชายจิระดนัยหน้าเสียเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำพูดประโยคนั้นของพี่ชายร่วมบิดา ซึ่งตนรอคอยการมาของเขาด้วยความตื่นเต้นดีใจ แต่ดูเหมือนคนมาใหม่จะไม่ได้รู้สึกเช่นเดียวกัน

พี่สาวเธอล่ะ ไม่ออกมาต้อนรับฉันหรือไง

โจฮาลถามถึงสมาชิกอีกคนของบ้าน ทำทีเป็นไม่ใส่ใจอาการที่เปลี่ยนไปของเด็กชาย

พี่ฟ้ากำลัง...

ฉันอยู่นี่ค่ะ

น้ำเสียงกังวานใสแต่แฝงไว้ด้วยความแข็งกระด้างของนลินฟ้าดังขึ้นไม่ไกล แม้จะเดินออกมาต้อนรับเขาช้ากว่าน้องชาย แต่ก็ทันได้ยินคำพูดที่ทำร้ายจิตใจของเด็กชายอย่างชัดเจน

โจฮาลมองเลยศีรษะเด็กน้อยไปยังร่างบางในชุดอยู่กับบ้านเรียบง่าย จำได้ทันทีว่าเจ้าของใบหน้ารูปไข่ที่ล้อมกรอบด้วยผมยาวสลวย ดวงตากลมโตสีน้ำตาลเข้มแฝงแววเศร้า จมูกโด่งรั้นคนนี้ก็คือเด็กหญิงตัวผอมๆ ที่เข้ามาอยู่ในบ้านหลังนี้พร้อมกับนวลพรรณ มารดาของหล่อนเมื่อสิบกว่าปีก่อนนั่นเอง

เธอคงจะเป็น นลินฟ้า กุลปรียา สินะชายหนุ่มเอ่ยถามหลังจากพิจารณาฝ่ายตรงข้ามจนแน่ใจแล้ว

สวัสดีค่ะคุณเจค ฉันนลินฟ้าค่ะนลินฟ้าทักทายและยกมือไหว้หนุ่มรุ่นพี่ตามมารยาท

โจฮาลเพียงแค่พยักหน้าเป็นเชิงรับรู้เท่านั้น ความจริงชื่อนี้เขาจะอนุญาตเฉพาะคนใกล้ชิด แต่ก็คร้านจะท้วงติง สองพี่น้องคู่นี้อยากจะเรียกก็ปล่อยให้เรียกไป 

ไม่เจอกันสิบกว่าปีสบายดีไหมนลินฟ้า

สบายดีค่ะ

หญิงสาวตอบคำถามเพียงสั้นๆ เพราะเริ่มรู้แล้วว่าอีกฝ่ายไม่ได้อยากผูกมิตรกับตนและน้องชาย สังเกตได้จากสายตาคมกล้าที่เต็มไปด้วยความชิงชัง และคำพูดที่เปล่งออกมาจากริมฝีปากหยักได้รูปของเขา

อยู่คฤหาสน์หลังใหญ่ มีเงินใช้จ่ายไม่ขาดมือ ไม่สบายก็ไม่รู้จะว่ายังไงละนะ

ชายหนุ่มจงใจว่ากระทบสาวสวยตรงหน้า เพราะเกลียดมารดาของหล่อนเข้าไส้ และพลอยทำให้เขาไม่ชอบเลือดเนื้อเชื้อไขของผู้หญิงคนนั้นไปด้วย

นลินฟ้ารู้ว่าตัวเองกำลังถูกโจมตีด้วยถ้อยคำประชดประชัน ซึ่งเธอไม่คิดที่จะตอบโต้กลับ เพราะทนรับฟังคำกระแนะกระแหนของเขาได้ แต่คนที่เธอแคร์และกลัวว่าเขาจะเสียความรู้สึกก็คือเด็กชายจิระดนัย ที่นิ่งเงียบนับตั้งแต่ได้ฟังคำทักทายไร้เยื่อใยของคนที่แกรอคอยมานาน 

คุณเจค ขณะที่สถานการณ์กำลังเต็มไปด้วยความอึดอัด เสียงของรจนาก็ดังแทรกขึ้นมาอย่างได้จังหวะพอดิบพอดี

จำน้ารจนาได้ไหมคะ

จำได้ครับ สบายดีไหมครับน้ารจนา

ชายหนุ่มคลี่ยิ้มเล็กน้อยและเอ่ยถามแม่บ้านเก่าแก่ที่เคยรับใช้มารดาของตนอย่างจริงใจ

สบายดีค่ะ คุณเจคเปลี่ยนไปมากเลยนะคะ หล่อเสียจนน้าจำแทบไม่ได้

กระแสเสียงของรจนาเต็มไปด้วยความตื่นเต้นยินดีอย่างยิ่ง สายตาที่ทอดมองพิจารณานายหนุ่มเกลื่อนไปด้วยความชื่นชมอย่างเปิดเผย

ถึงรูปร่างหน้าตาของผมจะเปลี่ยนไป แต่ความทรงจำของผมยังคงเหมือนเดิมนะครับ

ชายหนุ่มจงใจเอ่ยถ้อยคำเหล่านั้นออกไปเพื่อบอกคนแถวนั้นกลายๆ ว่าเขายังไม่ลืมเรื่องราวในอดีต

คุณเจคเดินทางมาเหนื่อยๆ ขึ้นไปพักผ่อนก่อนดีไหมคะ

รจนาพอจะรู้ความนัยจากถ้อยคำเหล่านั้นของนายหนุ่มจึงรีบเปลี่ยนเรื่องทันที

ก็ดีครับเขาพยักหน้าสนับสนุน

ให้คุณจูเนียร์ช่วยพาไปที่ห้องพักดีไหมคะ

รจนารู้ว่านายน้อยของตนอยากใกล้ชิดพี่ชายจึงลองเสนออย่างหวังดี ซึ่งเด็กชายก็มีอาการตื่นเต้นขึ้นมาทันทีเช่นกัน แต่ก็หน้าเจื่อนทันตาเมื่อได้รับคำตอบจากพี่ชายร่วมบิดาในอึดใจต่อมา

ไม่ต้องหรอก ผมจำห้องนอนของตัวเองได้ โจฮาลปฏิเสธและสั่งการต่อด้วยสีหน้าราบเรียบไม่บ่งบอกอารมณ์

รบกวนน้ารจนาช่วยจัดห้องพักให้คนของผมด้วยละกันนะครับ

ได้ค่ะ น้าจะไปสั่งเด็กๆ ให้รีบจัดการเดี๋ยวนี้เลยค่ะรจนารับคำอย่างยินดีและปลีกตัวจากไปทำหน้าที่อย่างกระตือรือร้น

ฉันจะขึ้นไปพักผ่อน อย่าให้ใครขึ้นไปรบกวนล่ะ

เสียงทุ้มที่แฝงไว้ด้วยความเด็ดขาดเอ่ยบอกโดยไม่เจาะจงบุคคล ก่อนจะสอดมือเข้าไปในกระเป๋าแล้วสาวเท้าเข้าไปในบ้านด้วยใบหน้าเรียบตึง

มาร์จคลี่รอยยิ้มทักทายสาวไทยหน้าตาสะสวยกับเด็กชายหน้าตาน่าเอ็นดูซึ่งมีส่วนคล้ายเจ้านายของเขา ก่อนจะหิ้วกระเป๋าเดินทางที่คนขับรถนำมาวางไว้ให้แล้วเดินตามเจ้านายของเขาเข้าไปในบ้าน

*********************************

ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามอ่าน ขอบคุณทุกคอมเมนต์

ขอบคุณคำติชมและทุกๆ กำลังใจค่ะ

ขอให้อ่านอย่างมีความสุขนะคะ

ขอบคุณจากหัวใจ

ธัญวลัย
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 103 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

529 ความคิดเห็น