วิมานมลทิน

ตอนที่ 31 : วิมานมลทิน -:- 31

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,194
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 80 ครั้ง
    26 ก.พ. 63


ขออนุญาตแจ้งข่าว e-book ค่ะ 

วิมานมลทิน จัดโปรโมชั่น e-book ราคาพิเศษ 169 บาท จากราคาปก 289 บาท

วันสุดท้ายค่ะ หมดโปรโมชั่นราคา e-book จะอยู่ที่ 229 บาทค่ะ

ฝากพิจารณาผลงานด้วยนะคะ (ท่านใดที่เคยโหลดแล้วไม่ต้องโหลดซ้ำนะคะ)

ขอบพระคุณทุกท่านสำหรับทุกๆ การสนับสนุนค่ะ

ธัญวลัย (มด) นัทธ์หทัย

  



            ฉันไม่เคยคิดครอบครองสมบัติที่เป็นของคุณค่ะ ทำไมคุณถึงพยายามยัดเยียดข้อหาให้ฉันนักคะคุณเจคริมฝีปากบางขยับตอบเขาอย่างฉะฉาน ขณะที่ดวงตากลมโตประสานสายตากับเขาอย่างพิศวง


            ก็เพราะฉันรู้ว่าเธอจะต้องมีนิสัยไม่ต่างจากแม่ของเธอไงล่ะ


               คนมีอดีตฝังใจตอบเสียงเบา ทว่าทุกถ้อยคำของเขาบาดลึกไปถึงใจของคนฟัง อีกทั้งรอยยิ้มที่ประดับบนใบหน้าหล่อเหลาก็บ่งบอกถึงความหมิ่นแคลนอย่างชัดเจน


            แม่ฉันท่านไปสบายแล้ว อย่าพาดพิงถึงท่านอีกเลยค่ะ ถ้าคุณไม่พอใจก็ให้มาลงที่ฉันคนเดียว


            เธอได้รองรับความแค้นของฉันแน่นอนนลินฟ้า วันนี้เลยไหม เธอจะได้มีเวลาใช้มารยาหญิงกับฉันถ้ามันได้ผล สมบัติที่เมืองไทยของฉันทั้งหมดจะได้ตกเป็นของเธอไงล่ะ


               แววตาของโจฮาลเปล่งประกายหมายมาดขณะจ้องมองใบหน้าผุดผ่องของหญิงสาวตรงหน้า


            ฉันบอกแล้วไงคะว่าไม่เคยคิดอยากได้สมบัติของคุณ ฉันขอทำตามเงื่อนไขเดิมค่ะ


               นลินฟ้าตอบกลับฉะฉานหลังจากข่มความรู้สึกบางอย่างเอาไว้ ผู้ชายคนนี้วิเศษแค่ไหนกันถึงได้เหยียบย่ำและดูถูกผู้หญิงอย่างเธอนัก เขาคิดว่าสมบัติมีค่าเหล่านั้นจะทำให้เธอตาลุกหรืออย่างไรถึงได้ตอกย้ำเหลือเกิน


            ถ้างั้นก็อีกสี่วัน ระหว่างนี้ฉันจะปล่อยให้เธอกับน้องชายอยู่ที่บ้านอย่างอิสระ เพราะฉันจะไปพักผ่อนต่างจังหวัดกับผู้หญิงของฉัน


               ใจจริงโจฮาลไม่ได้อยากไปเที่ยวพักผ่อนสักเท่าไร แต่เพราะเขารับปากเบรนด้าเอาไว้แล้ว ที่สำคัญเขาอาจจะทวงสัญญาก่อนกำหนด หากยังพบเจอกับนลินฟ้าทุกวัน บอกไม่ถูกเหมือนกันว่าทำไมถึงได้ปรารถนาสาวไทยคนนี้นัก ทั้งที่ความสวยของหล่อนก็ธรรมดา ไม่ได้สะดุดตาอะไรมากมาย เมื่อหาคำตอบไม่ได้ เขาจึงให้เหตุผลรองรับความรู้สึกนั้นของตัวเองว่าอยากแก้แค้น อยากให้หล่อนรับรู้ถึงรสชาติของการสูญเสียบ้าง 


            เชิญตามสบายค่ะ และขอบคุณที่อุตส่าห์ให้เวลาฉันทำใจ


               นลินฟ้าเน้นเสียงหนักๆ อย่างหมั่นไส้ เขาจะไปไหนมาไหนกับใครจะมาบอกเธอทำไมกัน แล้วใจที่ไม่รักดีของเธอก็ดันมีปฏิกิริยากับคำบอกเล่านั้นอีกด้วย


               บทสนทนาของทั้งสองหยุดลงชั่วขณะเมื่ออาหารที่สั่งก่อนหน้านั้นถูกลำเลียงมาเสิร์ฟที่โต๊ะอาหาร และทันทีที่พนักงานเดินจากไป โจฮาลก็เป็นฝ่ายเปิดประเด็นขึ้นอีกครั้ง


            ฉันว่าเธอผมไปนะนลินฟ้า กินเยอะๆ หน่อยก็ดี


            ฉันจะอ้วนหรือผอมเกี่ยวอะไรกับคุณด้วยล่ะคะ


               น้ำเสียงราบเรียบที่เอ่ยถามแฝงไว้ด้วยความสงสัยระคนไม่พอใจอยู่ลึกๆ ที่ถูกชายหนุ่มวิจารณ์เรื่องรูปร่าง ซึ่งจะว่าไปมันเป็นเรื่องที่เสียมารยาท


            เราตกลงอะไรกันไว้ จำไม่ได้แล้วเหรอ


               โจฮาลลดเสียงลงขณะเอ่ยประโยคนั้นออกมา แววตาเป็นประกายแพรวพราวอย่างมีความหมาย ยังผลให้นลินฟ้าหน้าร้อนผ่าวพลางหลุบสายตามองต่ำ เมื่อรู้ความนัยและสายตาที่เขาส่งมาให้เป็นอย่างดี


            ฉันหิวแล้วค่ะ ขออนุญาตกินอาหารก่อนนะคะ


               นลินฟ้าไม่ตอบว่ากระไร แต่เฉไฉเปลี่ยนเรื่องเสียดื้อๆ จากนั้นก็ก้มหน้าก้มตารับประทานอาหารอย่างจริงจัง แสดงให้คนตัวโตเห็นว่าเธอกำลังหิวจริงๆ เขาจะได้ไม่ชวนคุยเรื่องไร้สาระอีก


               โจฮาลรู้ว่าสถานที่แบบนี้ไม่เหมาะจะคุยเรื่องส่วนตัวจึงไม่ได้เซ้าซี้ถามนลินฟ้า แต่ดูจากสีหน้าท่าทางของเจ้าหล่อนแล้ว เขาค่อนข้างมั่นใจว่าอีกฝ่ายจำข้อตกลงนั้นได้เป็นอย่างดี โดยเฉพาะพวงแก้มที่แดงระเรื่อขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัดเจนนั้น


               ทั้งสองเดินทางกลับบ้านหลังเสร็จจากมื้ออาหารโดยไม่ได้พูดคุยอะไรกันอีก และเมื่อเดินทางถึงที่หมายก็แยกย้ายกันไปคนละทาง โจฮาลตรงเข้าห้องทำงานพร้อมกับคนสนิทของเขา เพราะมีเรื่องงานต้องปรึกษาหารือกัน ส่วนนลินฟ้าก็ปลีกตัวไปทางสวนหลังบ้าน เพื่อดูดอกไม้ที่ซื้อมาปลูกใหม่ เธอยังมีเวลาอีกสองชั่วโมงก่อนจะเดินทางออกไปรับน้องชายที่โรงเรียน

 

 

            เสียงเปียโนไพเราะเพราะพริ้งที่ดังขึ้นภายในห้องโถงโอ่อ่าหรูหราของบ้านพัฒนเมธี ทำให้สองพี่น้องที่เพิ่งเดินทางกลับมาจากโรงเรียนในช่วงเย็นเบนสายตาไปทางแหล่งกำเนิดเสียงอย่างพร้อมเพรียงกัน นั่นก็คือเปียโนหลังใหญ่ซึ่งไม่เคยมีใครกล้าแตะต้องนอกจากดูแลรักษาความสะอาดเท่านั้น


            ใครเล่นเปียโนเหรอครับพี่ฟ้า เพราะจังเลยครับ


               เด็กชายจิระดนัยกระซิบถามพี่สาวที่ยืนจ้องมองเปียโนหลังใหญ่อย่างสนอกสนใจ


            คงจะเป็นคุณเจคน่ะจ้ะ เพราะคุณพ่อบอกว่าเปียโนหลังนั้นเป็นของเขา


               นลินฟ้าตอบน้องชายอย่างค่อนข้างมั่นใจ เพราะคงไม่มีใครกล้าแตะต้องเปียโนหลังนั้นยกเว้นเจ้าของตัวจริง แม้จะยังไม่เห็นใบหน้าของคนที่นั่งเล่นมันอยู่ขณะนี้ก็ตาม


            พี่เจคเล่นเปียโนเก่งจังเลยนะครับ


               กระแสเสียงและแววตาของเด็กชายบ่งบอกถึงความชื่นชมพี่ชายร่วมบิดาอย่างชัดเจน


            จ้ะ เก่งมากๆ


               คนเป็นพี่พยักหน้าสนับสนุน เพราะเพลงสากลที่กำลังบรรเลงอยู่ตอนนี้นั้นไพเราะเพราะพริ้งเสียจนเธออดที่จะเคลิบเคลิ้มไปกับมันไม่ได้


            เราเข้าไปดูใกล้ๆ ดีไหมครับพี่ฟ้าเด็กชายขอความเห็นจากพี่สาว


            อย่าไปรบกวนสมาธิเขาเลยจ้ะ


               ใจจริงก็อยากทำตามคำชวนนั้นอยู่เหมือนกัน แต่เมื่อนึกถึงท่าทีของโจฮาลที่มีต่อตนและน้องชายก็ไม่อยากเข้าไปรบกวนเขา เพราะเจ้าตัวจะต้องไม่ชอบใจอย่างแน่นอน


               เด็กชายจิระดนัยทำหน้าผิดหวังเล็กน้อย แต่ก็เชื่อฟังคำเตือนของพี่สาวแต่โดยดี


            งั้นผมเอากระเป๋าขึ้นไปเก็บบนห้องก่อนนะครับพี่ฟ้า


            จ้ะ เดี๋ยวพี่ตามขึ้นไปนะ

*********************************

ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามอ่าน ขอบคุณทุกคอมเมนต์

ขอบคุณคำติชมและทุกๆ กำลังใจค่ะ

ขอให้อ่านอย่างมีความสุขนะคะ

ขอบคุณจากหัวใจ

ธัญวลัย
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 80 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

529 ความคิดเห็น