วิมานมลทิน

ตอนที่ 30 : วิมานมลทิน -:- 30 (บทที่ 6 พ่ายแรงพิศวาส)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,319
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 81 ครั้ง
    26 ก.พ. 63


ขออนุญาตแจ้งข่าว e-book ค่ะ 

วิมานมลทิน จัดโปรโมชั่น e-book ราคาพิเศษ 169 บาท จากราคาปก 289 บาท

วันสุดท้ายค่ะ หมดโปรโมชั่นราคา e-book จะอยู่ที่ 229 บาทค่ะ

ฝากพิจารณาผลงานด้วยนะคะ (ท่านใดที่เคยโหลดแล้วไม่ต้องโหลดซ้ำนะคะ)

ขอบพระคุณทุกท่านสำหรับทุกๆ การสนับสนุนค่ะ

ธัญวลัย (มด) นัทธ์หทัย

  




 “นี่คุณโจฮาล ลูกชายคนโตของคุณพ่อและเป็นผู้ถือหุ้นใหญ่ของบริษัทตอนนี้ค่ะ

นลินฟ้าเอ่ยแนะนำด้วยภาษาไทยเมื่อเห็นผู้จัดการหนุ่มมองโจฮาลด้วยสีหน้าสงสัย

วิษณุหน้าถอดสีเมื่อทราบว่าชายหนุ่มที่เคยมาด้อมๆ มองๆ ที่บริษัท และเขาเคยสั่งให้ยามเดินออกไปไล่ที่แท้ก็คือเจ้าของบริษัทคนใหม่ ไม่ใช่คนของบริษัทคู่แข่งอย่างที่เขาคิดเอาไว้ก่อนหน้านี้

สวัสดีครับคุณโจฮาล ผมวิษณุ ผู้จัดการของสาขานี้ครับ

ผู้จัดการหนุ่มรวบรวมความกล้าเอ่ยทักทายและพยายามทำใจดีสู้เสือ นึกโทษตัวเองที่ไม่รู้จักดูตาม้าตาเรือเมื่อวันก่อน แต่ก็ย้อนเวลากลับไปแก้ไขไม่ได้แล้ว

สวัสดีคุณวิษณุ

โจฮาลทักทายตอบด้วยภาษาไทย ริมฝีปากหยักสวยกระตุกเป็นรอยยิ้มเล็กน้อยเมื่อเห็นอาการบางอย่างของชายชาวเอเชียตรงหน้า

เอ่อ...ผมต้องขอประทานโทษคุณโจฮาลด้วยนะครับที่แสดงกิริยาไม่เหมาะสมกับคุณและคนของคุณเมื่อวันก่อน

ผู้จัดการหนุ่มรีบขอโทษขอโพยนายจ้างหนุ่มเป็นการใหญ่ ใบหน้าจืดเจื่อนอย่างเห็นได้ชัด

ไม่เป็นไร ตอนนั้นคุณยังไม่รู้ว่าผมเป็นใครนี่ อีกอย่างคุณทำแบบนั้นมันก็ถูกต้องแล้วละ

โจฮาลไม่ใช่คนไร้เหตุผลถึงขั้นไล่คนออกเพียงเพราะความไม่พอใจส่วนตัว ที่สำคัญวิษณุมีประวัติการทำงานที่ดี และเป็นบุคลากรที่มีความสามรถ เขาจะต้องเก็บเอาไว้เพื่อทำประโยชน์ให้กับบริษัทต่อไป

ขอบคุณมากครับที่ไม่ต่อว่าผมและไม่ไล่ผมออกจากงาน

วิษณุรีบค้อมกายให้เจ้านายคนใหม่อย่างขอบคุณและอ่อนน้อมถ่อมตน รู้สึกโล่งใจและดีใจอย่างเหลือล้นเมื่ออีกฝ่ายไม่ถือโทษ ไล่ตนออกจากงานอย่างที่คิดกลัว

คุณแวะเข้ามาที่บริษัทก่อนหน้านี้แล้วเหรอคะนลินฟ้าหันไปถามผู้ถือหุ้นรายใหญ่อย่างใคร่รู้

แค่แวะมาดูความเปลี่ยนแปลงภายนอกเท่านั้น แต่วันนี้ฉันจะสำรวจกิจการภายในอย่างละเอียด

โจฮาลหันไปตอบคนตัวบางที่ดูเหมือนจะเป็นขวัญใจของใครหลายคนในบริษัท โดยเฉพาะมนุษย์ผู้ชายที่ขยันมองมาทางหล่อนกันเหลือเกิน

อ้อ...ค่ะ เธอพยักหน้าเบาๆ เป็นเชิงรับทราบ

เดี๋ยวผมพาคุณโจฮาลกับคุณฟ้าเดินดูการทำงานของแผนกต่างๆ นะครับ

วิษณุได้ยินดังนั้นก็รีบเอ่ยอาสาอย่างกระตือรือร้นและเต็มใจอย่างยิ่งที่จะคอยบริการนายจ้างทั้งสอง

ดีครับ ผมอยากเห็นการทำงานของทุกแผนกอย่างละเอียดโจฮาลว่า

งั้นเชิญทางนี้เลยครับ

ผู้จัดการหนุ่มเชื้อเชิญนายจ้างหนุ่มและนายจ้างสาวสวยอย่างสุภาพ ก่อนจะพาทั้งสองเดินชมแผนกต่างๆ ของบริษัทและแนะนำผู้บริหารคนใหม่ให้บุคลากรสำคัญของบริษัทได้รู้จัก กว่าจะเดินชมทั่วทั้งบริษัทก็กินเวลานานหลายชั่วโมง


 

             โจฮาลสั่งให้คนขับรถของเขาแวะที่ร้านอาหารแห่งหนึ่งเพื่อรับประทานอาหารมื้อกลางวัน เพราะขณะนี้เลยเวลาอาหารมื้อนั้นมาร่วมๆ ครึ่งชั่วโมงแล้ว และเขาก็มั่นใจว่านลินฟ้าจะต้องหิวอย่างแน่นอน เพราะมื้อเช้าเขาเห็นจานอาหารของหล่อนพร่องไปเพียงนิดเดียวเท่านั้น


             เธอคงจะเข้าไปที่บริษัทบ่อยใช่ไหม หัวหน้าแผนกถึงได้รู้จักเธอทุกคน โดยเฉพาะผู้จัดการสาขา


               โจฮาลเปิดประเด็นสนทนาระหว่างรออาหารมาเสิร์ฟ


             ก่อนหน้านี้ฉันเคยไปฝึกงานที่นั่นค่ะ แล้วผู้จัดการก็คอยดูแลฉันเป็นอย่างดีนลินฟ้าตอบตามจริง


             ลูกสาวนายจ้างไปฝึกงานที่นั่น หนุ่มๆ คงจะแย่งสอนงานกันใหญ่ละสิ


               กระแสเสียงและแววตาของคนถามเหมือนต้องการประชดประชันและเย้ยหยันอยู่ในที


             คุณพ่อจัดคนสอนงานให้ฉันค่ะ และคนที่สอนก็เป็นผู้หญิง


               หญิงสาวอธิบายอย่างใจเย็นแม้จะรู้ว่าอีกฝ่ายเหน็บแนมอยู่ก็ตาม เธอพอดูออกว่าเขาเป็นคนอารมณ์ร้อน ชอบประชดประชัน หากตอบโต้ด้วยวาจาเช่นเดียวกันอาจจะเป็นเรื่องเป็นราวขึ้นมาก็ได้


             วางแผนไว้ล่วงหน้าแล้วใช่ไหมว่าจะเข้าไปทำงานที่บริษัท เขาถามอย่างรู้เท่าทัน


             คุณพ่ออยากให้ฉันเข้าไปช่วยงานการตลาดของบริษัทค่ะ


               นลินฟ้ายอมรับตามตรง ไม่มีเหตุผลที่จะต้องปิดบังแผนการที่วางไว้ เพราะอีกไม่นานเขาซึ่งเป็นผู้ถือหุ้นรายใหญ่ก็จะต้องทราบ


             รู้จักทำงานเสียบ้างก็ดี นั่งกินนอนกินอย่างสุขสบายมาหลายปีแล้วนี่


               ฝ่ายชายยังไม่วายเหน็บแนมและมองสาวสวยตรงหน้าด้วยแววตาเหยียดหยัน


             ฉันตั้งใจจะช่วยงานบริษัทหลังเรียนจบอยู่แล้วค่ะ ไม่เคยคิดจะนั่งกินนอนกินอยู่ที่บ้าน คนมีความมุ่งมั่นตั้งใจตอบกลับหนักแน่น และอดไม่ได้ที่จะถามสิ่งที่อยากจะรู้


             ว่าแต่คุณจะกลับอเมริกาเมื่อไรคะ


             ฉันจะกลับหลังจากสะสางทุกอย่างที่นี่เสร็จแล้ว


               คนมีคดีเก่าให้สะสางตอบกลับเสียงเข้ม และจ้องหน้าหนึ่งในสองผู้ที่เกี่ยวข้องอย่างเพ่งพิศ ก่อนหรี่ตามองอีกฝ่ายแล้วถามออกไปอย่างใจคิด


            ถามแบบนี้เธอคงอยากให้ฉันกลับอเมริกามากใช่ไหม อยากจะเป็นใหญ่ในบ้านและครอบครองกิจการทั้งหมดเองละสิ 

*********************************

ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามอ่าน ขอบคุณทุกคอมเมนต์

ขอบคุณคำติชมและทุกๆ กำลังใจค่ะ

ขอให้อ่านอย่างมีความสุขนะคะ

ขอบคุณจากหัวใจ

ธัญวลัย
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 81 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

529 ความคิดเห็น

  1. #504 25142551 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2563 / 15:44

    ใจแคบจังเลยโจฮาล

    #504
    0
  2. #434 tungkn4841 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2560 / 03:23
    ปฐวีตอบถูกที่สุด เจ้าของบ้านเขาไม่ต้อนรับจ้า
    รอไรเตอร์มา up ต่อ
    #434
    0