วิมานมลทิน

ตอนที่ 25 : วิมานมลทิน -:- 25 (บทที่ 5 เกลียดตัวกินไข่ เกลียดปลาไหลกินน้ำแกง)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,713
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 77 ครั้ง
    23 ก.พ. 63


ขออนุญาตแจ้งข่าว e-book ค่ะ 

วิมานมลทิน มีให้โหลดที่เมพแล้วนะคะ

จัดโปรโมชั่น e-book ราคาพิเศษ 169 บาท จากราคาปก 289 บาท

เหลือเวลา 3 วัน หมดโปรโมชั่นราคา e-book จะอยู่ที่ 229 บาทค่ะ

ฝากพิจารณาผลงานด้วยนะคะ (ท่านใดที่เคยโหลดแล้วไม่ต้องโหลดซ้ำนะคะ)

ขอบพระคุณทุกท่านสำหรับทุกๆ การสนับสนุนค่ะ

ธัญวลัย (มด) นัทธ์หทัย

  




บทที่ 5 เกลียดตัวกินไข่ เกลียดปลาไหลกินน้ำแกง

ป้าๆ

สาวใช้นามว่าแหววสะกิดเรียกหัวหน้าแม่บ้าน ซึ่งกำลังทำหน้าที่ดูแลอาหารมื้อเช้าให้กับทายาทคนเล็กของบ้านพัฒนเมธี 

เรียกอยู่นั่นแหละ มีอะไรก็พูดมาสิ

กระแสเสียงของรจนาบ่งบอกถึงความรำคาญ เพราะสาวใช้คนนี้ชอบจุ้นจ้านและขี้สงสัย สอดรู้สอดเห็นไปทั่ว

เอ่อ...พูดตรงนี้เลยเหรอป้าคนมีเรื่องจะเล่าอึกอัก เพราะบริเวณนั้นมีคนสำคัญนั่งอยู่ด้วย

ก็ตรงนี้แหละรจนายืนยัน เพราะคิดว่าอีกฝ่ายคงเอาเรื่องไร้สาระมาพูดให้ฟังอีกตามเคย

หนูเห็นคุณโจฮาลออกมาจากห้องนอนของคุณฟ้าค่ะ

เมื่อได้รับอนุญาตให้พูดตรงนั้น สาวใช้วัยยี่สิบก็บอกเล่าสิ่งที่ตนเห็นกับตาแก่หัวหน้าแม่บ้านไปตามตรง ยังผลให้รจนาชะงักไปชั่วอึดใจ แต่ก็กล่าวแย้งอีกฝ่ายแบบคนมองโลกในแง่ดี

เขาอาจจะเข้าไปคุยธุระกันก็ได้

หกโมงเช้านะป้า มันใช่เวลาคุยธุระเหรอคะ หนูว่ามันเช้าไปนะแหวนเอ่ยแย้งอย่างมีเหตุมีผล

เอาไว้คุยทีหลังละกัน ฉันยังไม่ว่างฟังตอนนี้ เห็นหรือเปล่าว่าฉันกำลังดูแลคุณจูเนียร์อยู่น่ะ

รจนารีบเอ่ยปรามพลางถลึงตาใส่สาวใช้ เพราะเรื่องที่อีกฝ่ายนำมาบอกเล่าชักจะไม่ธรรมดา และไม่สมควรอย่างยิ่งที่จะพูดให้เด็กชายจิระดนัยได้ยิน

เห็นจ้ะ” แหววยิ้มแห้งๆ “งั้นหนูไปคอยที่ห้องครัวนะป้า

พอเอ่ยจบก็รีบพาตัวเองออกไปจากห้องอาหารอย่างรู้มารยาท ก่อนที่จะถูกหัวหน้าแม่บ้านไล่ซ้ำ

คุณจูเนียร์จะรับข้าวต้มเพิ่มอีกไหมคะ

รจนาเอ่ยถามนายน้อยอย่างเอาใจ เมื่อสังเกตเห็นข้าวต้มกุ้งในชามของเด็กชายพร่องไปมากแล้ว 

ผมอิ่มแล้วครับป้า

เด็กชายเอ่ยตอบและวางช้อนลงในชาม ยกแก้วน้ำที่วางอยู่ข้างๆ ขึ้นดื่มเพื่อยืนยันว่าเขาจะไม่รับอะไรเพิ่มอีกแล้ว

ผมจะออกไปคอยพี่ฟ้าที่ห้องโถงนะครับ” 

ค่ะ แม่บ้านสูงวัยรับคำเสียงนุ่ม พลางมองตามร่างผอมในชุดฟอร์มของโรงเรียนชื่อดังที่เดินออกไปจากห้องอาหารด้วยสายตาเอ็นดู 

 

พี่ฟ้าลงมาพอดี

เด็กชายจิระดนัยเอ่ยออกมา ใบหน้าของหนูน้อยเกลื่อนไปด้วยรอยยิ้มสดใสเมื่อเห็นพี่สาวคนสวยก้าวถี่ๆ ลงจากบันไดหรู

คอยนานไหมจ๊ะจูเนียร์นลินฟ้าคลี่ยิ้มอ่อนหวานพร้อมกับเอ่ยถามเมื่อเดินมาถึงจุดที่น้องชายยืนอยู่

ไม่นานครับ เพราะผมเพิ่งจะกินอาหารเช้าเสร็จเมื่อครู่นี้เองครับพี่ฟ้าคนเป็นน้องชายเงยหน้าขึ้นตอบเสียงใส

ถ้าเรียบร้อยแล้วก็ออกเดินทางกันได้แล้วจ้ะคนเป็นพี่สาวเอ่ยชวน

ครับ

เด็กชายรับคำก่อนก้มลงไปหยิบกระเป๋าหนังสือของตนขึ้นมาถือไว้อย่างเตรียมพร้อม จากนั้นสองพี่น้องก็กุมมือกันเดินตรงไปยังหน้าบ้าน ซึ่งมานพได้นำรถส่วนตัวของนลินฟ้ามาจอดรอไว้แล้วอย่างรู้หน้าที่

ให้ผมขับไปส่งไหมครับคุณฟ้า

มานพ ชายวัยสามสิบกว่าๆ ขันอาสา เพราะปกติเขามีหน้าที่ขับรถให้ประมุขของบ้านและคุณผู้หญิง พอทั้งสองเสียชีวิตเขาก็แทบจะไม่ได้ทำหน้าที่นั้นอีกเลย

ไม่เป็นไรหรอกจ้ะ ฉันขับไปเองได้ ถ้ายังไงมานพช่วยไปเตรียมดินและอุปกรณ์ปลูกดอกไม้ให้ฉันทีนะ ช่วยเตรียมพื้นที่ด้วยก็ดีจ้ะ วันนี้ฉันจะแวะไปซื้อดอกไม้มาลงเพิ่ม

ได้ครับคุณฟ้า ผมจะไปจัดการให้เดี๋ยวนี้เลยครับมานพรับคำอย่างแข็งขัน และผละจากไปทำหน้าที่ของตัวเองอย่างกระตือรือร้น

ขึ้นรถสิจ๊ะจูเนียร์ ไปถึงโรงเรียนสายพี่ไม่รู้ด้วยนะ

นลินฟ้าสัพยอกน้องชาย ก่อนจะเดินไปนั่งยังตำแหน่งคนขับ ทางด้านเด็กชายจิระดนัยก็เปิดประตูรถด้านหน้าแล้วก้าวขึ้นไปนั่งอย่างแคล่วคล่องว่องไว

พี่ฟ้าครับ พี่เจครังแกพี่ฟ้าหรือเปล่าครับ

เมื่อรถของพี่สาวเคลื่อนตัวพ้นจากเขตรั้วบ้าน คนเป็นน้องชายก็หันไปถามอย่างสงสัยใคร่รู้

เปล่านี่ ว่าแต่ทำไมจูเนียร์ถึงได้ถามพี่แบบนั้นล่ะจ๊ะ

นลินฟ้าย้อนถามน้องชายอย่างสงสัยเช่นกัน แต่ไม่ได้หันไปมองหน้าอีกฝ่าย เพราะกำลังใช้สายตามองถนนเบื้องหน้าอยู่นั่นเอง

ตอนกินข้าวผมได้ยินพี่แหววบอกป้านาว่าเห็นพี่เจคออกมาจากห้องนอนพี่ฟ้า ก็เลยสงสัยว่าเขาเข้าไปทำอะไร ถ้าไม่ใช่หาเรื่องรังแกพี่ฟ้าเด็กชายบอกเล่าไปตามที่ตนรับรู้และเข้าใจ

เอ่อ...คุณเจคเข้าไปคุยธุระนิดหน่อยจ้ะ เขาไม่ได้รังแกพี่เลย

คนเป็นพี่สาวจำต้องกล่าวความเท็จเพราะเหตุผลหลายๆ อย่าง ที่สำคัญเธอไม่อยากให้น้องชายคิดมากหากบอกความจริงนั่นเอง

คุยธุระแต่เช้าเลยเหรอครับคนเป็นน้องชายยังไม่หมดข้อสงสัย

คือคุณเจครู้ว่าพี่จะต้องตื่นเช้าไปส่งจูเนียร์ที่โรงเรียนก็เลยถือโอกาสคุยตอนนั้น อีกอย่างวันนี้พี่จะแวะไปซื้อดอกไม้มาปลูกที่สวนหลังบ้านด้วยน่ะจ้ะ กว่าจะกลับก็คงสายมากแล้ว

นลินฟ้าไม่รู้จะปดน้องชายอย่างไรจึงยกเอาเรื่องที่เธอจะแวะไปซื้อดอกไม้หลังส่งแกที่โรงเรียนเสร็จขึ้นมาเอ่ยอ้าง ซึ่งก็ได้ผลในระดับหนึ่ง

แล้วพี่เจคมีเรื่องอะไรคุยกับพี่ฟ้าเหรอครับ

เรื่อง...อ้อ...เรื่องงานที่บริษัทน่ะจ้ะ

คนถูกซักถามพยายามหาเรื่องที่คิดว่าสมเหตุสมผลขึ้นมาตอบน้องชาย และยืนยันให้อีกฝ่ายมั่นใจว่าเธอไม่ได้ถูกเขาคนนั้นรังแก

เขาไม่ทำอะไรพี่หรอกจ้ะ จูเนียร์ไม่ต้องเป็นห่วงนะจ๊ะ

ถ้าพี่เจครังแกพี่ฟ้าบอกผมนะครับ ผมจะโทร.ไปชวนพี่วีมาช่วยกันจัดการเขาเอง

เด็กชายจิระดนัยบอกพี่สาวสีหน้าจริงจัง ทว่านลินฟ้ากลับหันไปมองน้องชายด้วยสีหน้ากลั้นยิ้มอย่างนึกเอ็นดู

จ้ะ ขอบใจนะจ๊ะน้องชายสุดที่รักของพี่

คนเป็นพี่สาวพูดด้วยรอยยิ้มบางๆ พลางยื่นมือข้างหนึ่งไปลูบศีรษะน้องชายอย่างรักใคร่ และรู้สึกภูมิใจในตัวเด็กน้อยเหลือคณา

นลินฟ้าคิดว่าตัวเองตัดสินใจไม่ผิดที่ยอมแลกสิ่งที่โจฮาลต้องการกับความสงบสุขของตนและน้องชาย เธอจะดูแลเขาให้ดีที่สุดเท่าที่พี่สาวคนหนึ่งจะทำได้ แม้จะต้องแลกด้วยศักดิ์ศรีก็ตาม ที่สำคัญผู้ชายเจ้าคิดเจ้าแค้นคนนั้นไม่มีทางเลิกรา หากว่าเขาไม่ได้ร่างกายของเธอ 

*********************************

ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามอ่าน ขอบคุณทุกคอมเมนต์

ขอบคุณคำติชมและทุกๆ กำลังใจค่ะ

ขอให้อ่านอย่างมีความสุขนะคะ

ขอบคุณจากหัวใจ

ธัญวลัย
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 77 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

529 ความคิดเห็น