วิมานมลทิน

ตอนที่ 16 : วิมานมลทิน -:- 16

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,101
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 100 ครั้ง
    19 ก.พ. 63




 

คุณเจค! ปล่อยฉันนะ!” หญิงสาวดิ้นเร่าๆ เมื่อถูกเจ้าของร่างใหญ่อุ้มไปที่เตียงกว้างกลางห้องนอน

ฉันปล่อยเธอแน่ นลินฟ้า เอ่ยจบก็โยนร่างบางลงบนที่นอนนุ่มอย่างจงใจ

 เมื่อได้รับอิสระนลินฟ้าก็ตะเกียกตะกายหวังจะหนีลงจากเตียงของตน แต่ก็ถูกคนตัวโตที่มีความว่องไวเหนือกว่าตะครุบข้อเท้าของเธอเอาไว้อย่างทันท่วงที

จะไปไหน ร่างสูงใหญ่โถมตัวลงไปหาและใช้ร่างกำยำหนาหนักตรึงร่างบางเอาไว้ทั้งตัว

ปล่อยฉันนะคุณเจค คุณกำลังล่วงละเมิดฉันอยู่นะนลินฟ้าใจหายวาบ ไม่คิดว่าเขาจะกระทำการอุกอาจเช่นนี้กับตน

แล้วยังไง จะเอาผิดฉันงั้นเหรอ

โจฮาลถามอย่างยียวนและยิ้มใส่ตาเธออย่างท้าทาย แอลกอฮอล์ที่ดื่มเข้าไปก่อนหน้าเพิ่มความบ้าบิ่นให้เขาได้ไม่น้อยทีเดียว เพราะตอนนี้รู้แล้วว่าจะจัดการอย่างไรกับผู้หญิงตรงหน้าถึงจะสาสมกับสิ่งที่แม่ของเจ้าหล่อนทำเอาไว้กับแม่ของเขา  

ถ้าคุณไม่ทำอะไรฉันมากไปกว่านี้ ฉันจะไม่เอาผิดคุณค่ะ กลับห้องของคุณไปเถอะนะคะ

นลินฟ้ารู้ว่าไม้แข็งคงทำอะไรโจฮาลไม่ได้ จึงใช้ไม้อ่อนอ้อนวอนให้คนที่กำลังคุกคามกลับออกไป

ไม่กลับ คำตอบสองพยางค์และแววตาดื้อดึงของเขาทำเอาหญิงสาวถึงกับหน้าถอดสี

บอกแล้วไงว่าจะนอนห้องนี้ เตียงนี้ และต้องมีเธอเป็นหมอนข้างให้ฉันนอนกอดทั้งคืนด้วย

ทำไมคุณถึงได้เลวแบบนี้ รังแกกระทั่งผู้หญิงไม่มีทางสู้ นิสัยไม่มีส่วนคล้ายคุณพ่อเลยสักนิด

นลินฟ้าตะคอกใส่หน้าหล่อๆ ของคนที่ทาบทับอยู่เหนือร่างของตัวเองอย่างเหลืออดเหลือทน และพยายามผลักไสคนตัวหนักพัลวัน หากแต่เพียงไม่นานแขนทั้งสองข้างของเธอก็ถูกยึดเอาไว้ด้วยมือใหญ่เพียงข้างเดียวของเขา

ถ้าเป็นไปได้ ฉันก็ไม่อยากมีเลือดของผู้ชายคนนั้นอยู่ในตัวหรอกเขาตอบโต้ด้วยน้ำเสียงดุดัน

ถ้าไม่อยากมีเลือดของคุณพ่ออยู่ในตัว คุณก็เอาออกเสียสิ คนอกตัญญู

หลังคำต่อว่าเจ็บแสบของนลินฟ้า นัยน์ตาสีฟ้าก็เปล่งประกายเจิดจ้าประหนึ่งมีดวงไฟลุกโชนอยู่ในนั้น มือหนาแข็งแรงปานคีมเหล็กบีบเข้าที่ปลายคางเรียวของคนพูดแน่นอย่างเกรี้ยวกราด ยังผลให้หญิงสาวถึงกับนิ่วหน้าด้วยความเจ็บปวด

เธอคงจะเห็นแต่ด้านดีของผู้ชายคนนั้นสินะ ถึงได้กล้าพูดแบบนี้กับฉัน

ถึงยังไงคุณพ่อก็ดีกว่าคุณหลายเท่า อย่างคุณน่ะเรียกว่าเลวถึงจะถูกต้องแม้จะขาดอิสรภาพ ช่วยเหลือตัวเองไม่ได้ แต่เพราะอารมณ์โกรธจึงสวนกลับอย่างไม่กลัวเกรง

จะมากไปแล้วนะนลินฟ้า!”

ไม่มากหรอกค่ะ เพราะคุณมันเลวเกินเยียวยาแล้วจริงๆ 

ปากจัดเหลือเกินนะ อยากเจ็บตัวนักใช่ไหม

โจฮาลพูดเสียงลอดไรฟัน จากนั้นก็ก้มลงไปหาริมฝีปากช่างว่านั้นอย่างโมโห บดขยี้เรียวปากอ่อนนุ่มของคนใต้ร่างอย่างรุนแรงและดุดัน จงใจทำให้หล่อนเจ็บเพื่อต้องการลงทัณฑ์ มันเนิ่นนานราวชั่วกัปชั่วกัลป์ในความรู้สึกของคนที่ถูกรุกราน เธอครางออกมาด้วยความเจ็บร้าวระบม หากแต่เสียงนั้นไม่มีผลต่อคนใจร้ายเลยสักนิด ถ้าเธอไม่หายใจติดขัด เขาก็คงจะไม่ยอมถอนริมฝีปากออกไปง่ายๆ

เป็นไง ยังจะกล้าปากจัดกับฉันอีกไหมฮึ

เจ้าของริมฝีปากร้ายกาจเอ่ยถามเสียงเยาะ และจ้องมองผลงานของตัวเองอย่างสะใจ

นลินฟ้าจ้องมองใบหน้าหล่อเหลาผ่านม่านน้ำตาที่เอ่อคลอเบ้า ความเจ็บปวดที่ได้รับจากจุมพิตป่าเถื่อนของเขาไม่ได้เทียบเท่าเศษเสี้ยวของความเจ็บใจที่ถูกเขารังแก

คนเลว ริมฝีปากบวมเจ่อขยับต่อว่าเบาๆ   

ถ้ายังด่าได้ก็แสดงว่ายังไม่เข็ด

พูดจบใบหน้าคมคายก็ก้มลงจุมพิตกลีบปากที่บวมเจ่อของเธออีกครั้ง หนักหน่วงและแข็งกระด้างในคราแรก แต่ไม่นานหลังจากนั้นจุมพิตที่ป่าเถื่อนก็อ่อนโยนจนคนถูกจูบเริ่มปั่นป่วนและเคลิบเคลิ้มไปกับสัมผัสของเขาอย่างเผลอไผล ร่างกายที่เคยแข็งขืนสั่นระริกและอ่อนปวกเปียกไร้เรี่ยวแรงต่อต้าน ชายหนุ่มจึงถือโอกาสนั้นจัดการกับสิ่งกีดขวางเพียงชิ้นเดียวบนร่างอรชร ก่อนจะฝังใบหน้าที่มีไรเคราเขียวครึ้มลงกับทรวงอกเต็มตึงที่ปรากฏแก่สายตาอย่างห้ามใจไม่ได้ 

*********************************

ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามอ่าน ขอบคุณทุกคอมเมนต์

ขอบคุณคำติชมและทุกๆ กำลังใจค่ะ

ขอให้อ่านอย่างมีความสุขนะคะ

ขอบคุณจากหัวใจ

ธัญวลัย
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 100 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

529 ความคิดเห็น

  1. #497 noksan2522 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2563 / 08:03
    มารอต่อไปค่า
    #497
    0
  2. #416 tungkn4841 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2560 / 11:46
    หวังว่า คุณเจค คงอยู่เมืองไทย ระยะสั้นตามที่น้องฟ้าคิดไว้น่ะ 
    รอไรเตอร์มา up ต่อ
    #416
    0