วิมานมลทิน

ตอนที่ 1 : วิมานมลทิน -:- 1 (บทที่ 1 การมาของซาตาน)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 16,858
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 108 ครั้ง
    5 ก.พ. 63




บทที่ 1 การมาของซาตาน

 

             ท่ามกลางสายฝนที่โปรยปรายอย่างหนัก ตามมาด้วยเสียงฟ้าร้องคำรามน่ากลัว ยิ่งในเวลาเกือบเที่ยงคืนเช่นนี้แล้วยิ่งทวีความน่ากลัวขึ้นอีกหลายเท่าตัวนัก บัดนี้ริมถนนในซอยของหมู่บ้านหรูไร้ผู้คนสัญจรผ่านไปมา สตรีร่างบอบบางอายุราวสามสิบกว่า ใบหน้าบ่งบอกว่าเธอไม่ใช่ชาวไทยกำลังจับจูงมือของหนุ่มน้อยวัยประมาณสิบสี่ปี แบกเป้ใบย่อมอยู่ด้านหลัง ส่วนมืออีกข้างลากกระเป๋าเสื้อผ้าใบพอประมาณซึ่งคาดว่าของที่อยู่ข้างในคงเปียกชุ่มไปด้วยน้ำฝนจนไม่สามารถใช้งานได้

 

               ใบหน้าสวยแต่เต็มไปด้วยหยาดน้ำตาไหลเป็นทาง มีเสียงสะอื้นเป็นระยะ เธอตัดสินใจพาบุตรชายเพียงคนเดียวออกจากคฤหาสน์หลังใหญ่มาด้วยหัวใจร้าวราน เพราะสามีที่เธอรักยิ่งกว่าสิ่งใดไม่ต้องการเธอและลูกอีกต่อไปแล้ว สามีที่เป็นที่พึ่งเดียวและที่พึ่งสุดท้ายในโลกใบนี้ แต่ก็เป็นเขาเองที่ขับไล่ไสส่งเธอให้พ้นออกจากอาณาเขตของบ้านที่เคยอบอุ่นทางอ้อม เมื่อเขาพาผู้หญิงคนใหม่ที่อ่อนวัยกว่าเข้ามาอยู่ในบ้านและจะเชิดชูเธอคนนั้นอย่างออกหน้าออกตา เขาหลงผู้หญิงคนใหม่หัวปักหัวปำ แม้ว่าเจ้าหล่อนจะเคยมีลูกกับชายอื่นมาแล้วก็ตาม ความอัปยศอดสูที่เกิดขึ้นทำให้เธอต้องพาลูกชายไปตายเอาดาบหน้า โดยไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นในอนาคตบ้าง

 

               ร่างกายที่อ่อนล้ามายาวนานหลายชั่วโมงทรุดฮวบลงหน้าคฤหาสน์หลังใหญ่ ก่อนที่เสียงของเด็กชายตะโกนกึกก้อง

 

               “แม่!

 

              ชายหนุ่มสะดุ้งตื่นพร้อมกับชันกายลุกขึ้นนั่ง ใบหน้าคมสันมีเหงื่อเม็ดใหญ่ผุดขึ้นเต็มไปหมด ตลอดหลายปีที่ผ่านไป เขาเฝ้าแต่ฝันถึงเรื่องราวเดิมซ้ำๆ ทั้งที่มันผ่านมานานถึงสิบหกปีเต็ม แต่เขาก็ยังคงรู้สึกเจ็บปวดเมื่อนึกถึงมัน แม้จะพยายามลืมเท่าไร หากแต่ความฝันก็ยังตามมาหลอกหลอนและย้ำเตือนเขาอยู่เสมอ

 

               ชายหนุ่มซบหน้าลงบนฝ่ามือหนาเป็นเวลานานหลายนาที ก่อนจะสะบัดศีรษะทุยไปมาสองสามครั้ง ตามมาด้วยเสียงถอนหายใจหนักๆ

 

               เจ้าของร่างสูงใหญ่แบบหนุ่มตะวันตกเหวี่ยงเท้าลงจากเตียงหรูขนาดคิงไซส์ที่ตั้งอยู่ตรงกลางห้องนอนใหญ่บนชั้นสองของคฤหาสน์หลังงาม สาวเท้ายาวๆ ออกจากห้องเดินตรงไปตามทางเดินปูด้วยพรมเนื้อหนา จุดมุ่งหมายคือห้องทำงานที่อยู่อีกปีกของคฤหาสน์ ซึ่งตั้งอยู่ที่รัฐวอชิงตัน สหรัฐอเมริกา

 

               โจฮาล เจค เพอร์สัน บุรุษผู้มีใบหน้าหล่อเหลาราวกับเทพบุตรหรือเจ้าชายในนิยายที่เด็กๆ เคยอ่าน  เขาคือนักธุรกิจหนุ่มไฟแรงทายาทเจ้าพ่อธุรกิจบ่อน้ำมันและอัญมณีชื่อดัง ปัจจุบันอายุเพียงสามสิบปีเท่านั้น นัยน์ตาคมสีฟ้าทอประกายหม่นหมองยามจ้องมองภาพถ่ายในมือหนา ทุกครั้งที่ความฝันเดิมๆ ตามมาหลอกหลอน เขาจะต้องมานั่งที่ห้องทำงานแห่งนี้ และทุกครั้งก็จะมองภาพถ่ายใบเดิมใบนี้เช่นกัน

 

               ภาพถ่ายสี่เหลี่ยมผืนผ้าขนาดหกคูณแปดนิ้ว ชายต่างชาติวัยกลางคนหน้าตาหล่อเหลาคมเข้มกำลังขัดสมาธิอยู่กลางเสื่อขนาดใหญ่ บนตักของเขาคือเด็กหญิงผมสีน้ำตาลทองหน้าตาน่ารักวัยประมาณเจ็ดปี ฝั่งซ้ายมีเด็กชายหน้าตาดีอายุราวสิบสี่ปีนั่งอยู่ ฝั่งขวาคือมารดาของเขาที่นั่งยิ้มบางๆ อย่างมีความสุข

 

           “เจคลูกรัก ลูกต้องไม่ลืมนะว่าที่เรามีวันนี้ได้ก็เพราะแด๊ดปีเตอร์ ชีวิตที่เหลืออยู่ของเราจะเป็นของตระกูลเพอร์สันเท่านั้น

 

           ครับแม่

 

           ลูกรู้ใช่ไหมว่าเลซีย์มีความสำคัญกับแด๊ดปีเตอร์มากแค่ไหน สัญญากับแม่นะลูก ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นหลังจากนี้ ลูกจะต้องดูแลน้องให้ดีที่สุด”

 

           “ไม่ต้องห่วงครับแม่ ผมสัญญา ผมจะดูแลเลซีย์ด้วยชีวิต”

 

           “ขอบใจลูกมาก แม่รักลูก แต่แม่ก็รักหนูเลซีย์ไม่น้อยกว่ากันเลย ลูกเข้าใจใช่ไหมจ๊ะ”

 

           ผมเข้าใจครับแม่ เพราะผมเองก็รักเลซีย์เหมือนกัน”

 

               โจฮาลจำวันที่เขากับจูเลีย มารดาชาวอเมริกันได้รับการช่วยเหลือจากปีเตอร์ เพอร์สัน นักธุรกิจชาวอเมริกันเมื่อสิบกว่าปีก่อนได้อย่างขึ้นใจ วันที่เขากับมารดาเดินอยู่ท่ามกลางสายฝนที่เทกระหน่ำราวกับฟ้ารั่ว และได้พบกับปีเตอร์ซึ่งพาบุตรสาวตัวน้อยนามว่าเลซีย์เดินทางไปพักผ่อนที่เมืองไทยด้วยความบังเอิญ

 

               และเพราะเหตุการณ์ที่เหมือนเป็นพรหมลิขิตในวันนั้น ทำให้เขากับมารดาได้กลายมาเป็นส่วนหนึ่งของตระกูลเพอร์สัน เมื่อมารดาของเขาได้แต่งงานกับปีเตอร์ซึ่งเป็นพ่อหม้ายในอีกครึ่งปีต่อมา และจดทะเบียนรับโจฮาลเป็นบุตรบุญธรรมอย่างถูกต้องตามกฎหมาย

 

               การได้รับความรักความเอาใจใส่และการดูแลราวกับลูกชายแท้ๆ จากปีเตอร์นี่เองทำให้โจฮาลสำนึกในบุญคุณอย่างท่วมท้น ซึ่งต่างจากบิดาผู้ให้กำเนิดราวฟ้ากับเหว จึงไม่ใช่เรื่องแปลกที่ชายหนุ่มจะถอดแบบบิดาบุญธรรมมาทุกอย่างราวกับแท่นพิมพ์ก็ไม่ปาน ปีเตอร์ถ่ายทอดทุกอย่างให้ลูกชาย ให้เขาเรียนรู้การต่อสู้เพื่อเอาตัวรอดจากศัตรู ให้เขาเรียนรู้การบริหารงาน จนวันนี้เขาได้ทำให้ธุรกิจของตระกูลเพอร์สันเจริญรุ่งเรืองและมีชื่อเสียงโด่งดังเป็นที่รู้จักในวงกว้าง

 

               ทว่าบิดาบุญธรรมผู้ให้ชีวิตใหม่แก่เขา ท่านได้จากโลกใบนี้ไปแล้วด้วยโรคมะเร็งลำไส้เมื่อหลายปีก่อน ส่วนมารดาของเขาท่านสุขภาพไม่ค่อยแข็งแรงเจ็บออดๆ แอดๆ มานานหลายปีแล้ว เมื่อบวกกับโรคหัวใจที่ตรวจพบภายหลังจึงทำให้ร่างกายของท่านยิ่งอ่อนแอและจากเขาไปเมื่อไม่นานมานี้ การจากไปของผู้มีพระคุณทั้งสองแม้จะเป็นเรื่องเศร้า แต่เขาคิดเสมอว่าท่านทั้งสองไปสบายแล้ว

 

            ผมจะดูแลเลซีย์และตระกูลเพอร์สันด้วยชีวิตครับแม่ แต่ก่อนที่ผมจะกลับมาแต่งงานกับเลซีย์ ผมขอเวลาสะสางคดีเก่าที่ทำให้ผมนอนฝันร้ายมาตลอดสิบหกปีให้เรียบร้อยก่อนนะครับ

 

               แม้มารดาจะพร่ำสอนอยู่เสมอว่าอย่าเป็นคนเจ้าคิดเจ้าแค้น ให้ลืมเรื่องเลวร้ายในอดีตไปเสีย ซึ่งเขาก็เกือบจะทำสำเร็จแล้ว ทว่าทนายความประจำตระกูลพัฒนเมธีก็ทำให้เขาต้องคิดถึงเรื่องในอดีตอีกจนได้ เมื่อทางนั้นติดต่อให้เขากลับไปรับทราบพินัยกรรมที่ จิระ พัฒนเมธี บิดาผู้ให้กำเนิดแต่เขาหมดความเคารพนับถือไปนานแล้วเขียนเอาไว้ราวกับจะรู้ว่าตนอาจจะมีชีวิตไม่ยืนยาว และเมื่อไม่นานมานี้ก็มีข่าวว่าจิระประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์เสียชีวิตพร้อมกับภรรยาใหม่

 

               จริงๆ แล้วโจฮาลไม่อยากกลับไปเหยียบที่บ้านพัฒนเมธีอีกเลยด้วยซ้ำ แต่เมื่อทราบว่าบุตรสาวและบุตรชายของผู้หญิงที่ทำให้เขากับมารดาต้องระเห็จออกมาจากบ้านหลังนั้นอยู่ที่นั่น ความเจ็บแค้นที่ไม่เคยหายไปจากใจก็กระตุ้นให้เขาอยากเอาคืนบ้าง อย่างน้อยพวกนั้นก็ไม่สมควรมีความสุขอยู่บนความทุกข์ของคนอื่น เขาจะเอาทุกอย่างกลับคืนมา และสองคนนั้นจะต้องได้รับผลกรรมจากสิ่งที่มารดาของพวกเขาทำเอาไว้อย่างสาสม!

*********************************

สวัสดีนักอ่านทุกท่านที่แวะเข้ามาอ่านค่ะ

วิมานมลทิน เป็นนิยายพล็อตเบาๆ อ่านสบายๆ ไม่เน้นสาระ แต่เน้นพระนางค่ะ

เรื่องนี้มดเคยลงที่เว็บเด็กดีแล้ว แต่นำมารีอัปให้อ่านเป็นตัวอย่างอีกครั้งค่ะ ฝากติดตามด้วยนะคะ

สำหรับ e-book จะมีให้โหลดที่เมพประมาณปลายเดือนกุมภาพันธ์ค่ะ

ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามอ่าน ขอบคุณทุกคอมเมนต์

ขอบคุณคำติชมและทุกๆ กำลังใจค่ะ

ขอให้อ่านอย่างมีความสุขนะคะ

ธัญวลัย
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 108 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

529 ความคิดเห็น

  1. #489 tungkn4841 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2563 / 03:11

    เนื้อหายังสนุกเหมือนเดิมเลย ….

    #489
    0
  2. #4 miki777j (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2557 / 09:01
    แวะมาเจิมๆอิอิ
    #4
    0