เหยื่อรักมาเฟีย

ตอนที่ 36 : เหยื่อรักมาเฟีย : ตอนที่ 36

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,995
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 96 ครั้ง
    4 ส.ค. 62






ออกไปให้พ้น บ้านนี้ไม่ต้อนรับคนเลวๆ อย่างคุณ

ถ้าหากผมเลว พี่ชายคุณก็เลวยิ่งกว่า เพราะเขาเป็นคนหาเรื่องผมก่อนเจ้าเหวินหลงตอบโต้กลับและกอดกระชับร่างบางแน่นขึ้นกว่าเก่า

รัตน์นรีคงจะเถียงแทนคิงส์ตันถ้าหากเธอจะไม่ได้คุยโทรศัพท์กับอรรัมภาก่อนหน้านี้ แต่กระนั้นเธอก็ยังไม่เชื่อร้อยเปอร์เซ็นต์ว่าพี่ชายจะทำอย่างที่อีกฝ่ายปรักปรำ

คุณมั่นใจแล้วเหรอคะว่าคู่หมั้นของคุณถูกพี่ชายของดิฉันลักพาตัวไปจริงๆ

ถ้าผมไม่มั่นใจ ผมก็คงจะไม่มาหาคุณและทำแบบนี้กับคุณหรอกชายหนุ่มไม่เอ่ยเปล่าแต่ระดมจุมพิตไปทั่วดวงหน้างาม

นี่คุณ! หยุดทำบ้าๆ เสียที แล้วกรุณาออกไปจากบ้านดิฉันได้แล้วรัตน์นรีบ่ายหน้าหนีพัลวัน ปากก็เอ่ยไล่เขาอย่างไม่ไยดี

ดึกป่านนี้แล้ว ผมจะไม่ไปไหนทั้งนั้น จะนอนค้างกับคุณที่นี่แหละเขายืนกรานเสียงเข้ม

งั้นก็เชิญคุณนอนห้องนี้คนเดียวแล้วกัน ดิฉันจะไปนอนห้องโน้น เพราะไม่อยากนอนร่วมเตียงกับคนเลว

เจ้าของบ้านสาวตะโกนใส่หน้าคนตัวโตอย่างหงุดหงิด และดิ้นขลุกขลักหวังจะให้หลุดออกจากอ้อมแขนของเขาที่รัดแน่นเสียจนเธออึดอัด

ถึงจะเลวแค่ไหน ผมก็ได้ชื่อว่าเป็นสามีของคุณ และเป็นผู้ชายคนแรกของคุณนะครับ

เขาประกาศความเป็นเจ้าของ มองใบหน้าหวานอย่างยั่วยวนกวนโทสะ

“อย่าพูดบ้าๆ แบบนั้นอีกนะ”

รัตน์นรีถลึงตาใส่เขาอย่างโกรธจัด ทว่าอีกฝ่ายกลับไม่นำพา ทั้งยังมองเธอนัยน์ตาพราวระยับ

“คุณต้องยอมรับความจริงนะ...คอนนี่”

“ไม่มีทาง ออกไปจากบ้านดิฉันเดี๋ยวนี้”

คุณคิดว่าผมจะยอมไปจากที่นี่ง่ายๆ หรือไงในเมื่อคุณหอมหวานไปทั้งเนื้อทั้งตัวแบบนี้ ที่สำคัญได้คุณแค่ครั้งเดียวมันไม่ทำให้ความแค้นของผมเบาบางไปได้หรอกครับ

คุณ...อย่านะ!”

คำห้ามปรามของรัตน์นรีไม่มีผลใดๆ ต่อเจ้าเหวินหลงเลยแม้แต่นิด เขาปิดปากของเธอด้วยจุมพิตดื่มด่ำเร่าร้อน ทำให้ร่างกายของเธออ่อนระทวยไร้เรี่ยวแรงต่อต้าน พันธนาการเธอด้วยอ้อมแขนแข็งแกร่ง เขาจะทำให้เธอครวญครางอยู่ใต้ร่างของเขา รัตน์นรีพยายามที่จะต่อต้านเขาสุดฤทธิ์ แต่ร่างกายของเธอกลับทรยศตอบสนองเขาราวกับคุ้นเคยกันมาแสนนาน และปฏิเสธไม่ได้ว่าช่วงเวลานั้นเธอมีความสุขมากเพียงใด

*********************************

 

จะไปไหน...

คิงส์ตันซึ่งกำลังจะเคลิ้มหลับกระชับอ้อมแขนทันทีที่รับรู้ถึงการขยับตัวของร่างนุ่มนิ่มที่เขาตระกองกอดไว้ตั้งแต่เสร็จภารกิจเมื่อประมาณหนึ่งชั่วโมงก่อนหน้านี้

กลับห้องคนตัวเล็กตอบเสียงมะนาวไม่มีน้ำ เพราะโกรธที่เขาหักหาญน้ำใจ ไม่ยอมฟังคำห้ามปรามของเธอ

อย่าไปเลยนะ นอนด้วยกันที่นี่แหละเขาบอกเสียงนุ่ม

ไม่! ปล่อยฉันนะคุณคิงส์ตัน ปล่อยสิ

คล้ายน้ำค้างปฏิเสธเสียงแข็งและพยายามแกะท่อนแขนแข็งแรงของเขาออกไปให้พ้นจากลำตัวของตน แต่ยิ่งแกะ เขาก็ยิ่งรัดแน่นจนน่าโมโห

นอนนิ่งๆ ได้ไหม ดิ้นยึกยักแบบนี้ผมไม่รับประกันความปลอดภัยนะ

คิงส์ตันเอ่ยเตือนคนในอ้อมแขนเสียงขรึม เพราะยิ่งเจ้าหล่อนดิ้นมากเท่าไร ร่างกายเปลือยเปล่าของเขาและเธอก็ยิ่งเสียดสีกันมากเท่านั้น และมันกระตุ้นความปรารถนาที่เขาพยายามสะกดกลั้นเอาไว้ให้ตื่นตัวขึ้นมาอีก   

คิดว่าฉันจะกลัวคำขู่ของคุณหรือไง ไม่ปล่อยใช่ไหม นี่แน่ะว่าแล้วก็จิกเล็บลงบนแขนกำยำของเขาอย่างแรง

โอ๊ย! เจ็บนะน้ำค้างคนถูกหยิกโวยวาย

ก็อยากให้เจ็บน่ะสิ คราวนี้จะปล่อยฉันได้หรือยังล่ะ ถ้าไม่ปล่อยจะหยิกให้เขียวไปทั้งแขนเลย” 

ถ้าหยิกอีกที ผมจะปล้ำเขาเอ่ยเสียงเรียบ แต่เฉียบขาดอยู่ในที ทำให้หญิงสาวไม่กล้าที่จะท้าทาย เพราะกลัวอีกฝ่ายทำอย่างที่ว่าจริงๆ

ไม่หยิกก็ได้ แต่คุณปล่อยให้ฉันนอนสบายๆ ได้หรือเปล่า เราไม่ใช่คนรักกัน ไม่จำเป็นต้องกอดกันกลมแบบนี้หรอก คล้ายน้ำค้างต่อรองเสียงขุ่น

ถึงเราจะไม่เคยรักกันมาก่อน แต่ตอนนี้เราก็เป็นสามีภรรยากันอย่างถูกต้องแล้วนี่ กอดกันแบบนี้จะได้คุ้นเคยกันไวๆ

ชายหนุ่มให้เหตุผลข้างๆ คูๆ เพราะจู่ๆ เขาก็ชักรู้สึกอยากจะมีพันธะกับเจ้าหล่อนขึ้นมาจริงๆ

อย่าเอาพันธะที่เกิดขึ้นเพราะการบีบบังคับมาอ้าง ทุกอย่างมันเกิดขึ้นเพราะความไม่เต็มใจ ที่สำคัญคุณต้องคืนอิสระให้ฉันตามสัญญา อย่าได้คืนคำเด็ดขาด

คำพูดแปลกๆ ของคิงส์ตันทำให้หญิงสาวทักท้วงและทวงสัญญาจากเขา   

เรื่องสัญญาเอาไว้คุยทีหลัง ตอนนี้ผมง่วงมาก อยากจะนอนพักผ่อน

ชายหนุ่มเฉไฉเมื่ออีกฝ่ายพูดถึงเรื่องสัญญา บอกตามตรงว่าเขายังไม่อยากคุยถึงเรื่องนั้น เพราะยังทำตามที่บอกหล่อนไม่ได้นั่นเอง 

******************************************************

ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามอ่าน ขอบคุณทุกๆ การสนับสนุนค่ะ

ฝากพิจารณาอีบุ๊กด้วยนะคะ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 96 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

83 ความคิดเห็น