เหยื่อรักมาเฟีย

ตอนที่ 31 : เหยื่อรักมาเฟีย : ตอนที่ 31

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,590
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 67 ครั้ง
    2 ส.ค. 62






เสียงฝีเท้าหนักๆ ที่ดังห่างออกไปทำให้คล้ายน้ำค้างซึ่งแกล้งหมดสติเปิดเปลือกตาข้างหนึ่งขึ้นมอง เมื่อเห็นแผ่นกว้างของคนร่างใหญ่เดินหายเข้าไปในห้องน้ำก็ดีดตัวลุกขึ้นนั่งทันที หัวใจสาวเต้นแรงถี่ขณะมองสำรวจห้องนอนกว้างที่ตกแต่งอย่างเรียบง่ายแต่หรูหราซึ่งเธอเดาว่าน่าจะเป็นห้อนของเขา

เราต้องรีบออกไปจากห้องนี้ก่อนที่เขาจะออกมาจากห้องน้ำ

คิดได้ดังนั้นก็ตั้งท่าจะก้าวขาลงจากเตียงขนาดใหญ่ แต่ก็ไม่อาจทำได้ดั่งใจเมื่อได้ยินเสียงกุกกักดังขึ้นที่ประตูห้องน้ำ ทำให้เธอต้องทิ้งตังลงนอนแล้วปิดเปลือกตาลงอีกครั้ง

เสียงฝีเท้าหนักหากแต่มั่นคงดังใกล้เข้ามาทุกขณะ ต่อมาที่นอนข้างกายเธอก็ยุบลงตามน้ำหนักตัวของคิงส์ตัน ไม่กี่วินาทีหลังจากนั้นผ้าขนหนูผืนนุ่มที่ชุบน้ำหมาดๆ ก็สัมผัสไปตามดวงหน้าของเธออย่างอ่อนโยน

ปรนนิบัตรคนอื่นก็เป็นด้วยแฮะ คล้ายน้ำค้างวิจารณ์คิงส์ตันในใจ คิดไม่ถึงว่าคนอย่างเขาจะเป็นห่วงเป็นใยตน

เอ...ถ้าเราแกล้งหมดสติต่อไป เขาจะทำอะไรเราไหมนะ ไม่หรอกน่า เขาไม่มีทางปล้ำผู้หญิงหมดสติหรอก

คนแกล้งหมดสติคิดเองเออเองในใจ และแกล้งนอนนิ่งต่อไปหวังจะให้ผ่านพ้นคืนนี้ไปโดยไม่มีราคีคาวติดกายและใจของตน ร่างบางทนนอนนิ่งๆ จนกระทั่งรับรู้ว่าคนที่นั่งอยู่ข้างกายขยับลุกจากไป ใจจริงอยากจะลืมตาขึ้นมองว่าเขาทำอะไร แต่ก็ไม่กล้า ด้วยกลัวว่าเขาจะจับได้ จึงนอนนิ่งเป็นขอนไม้อยู่แบบนั้น

ผ่านไปไม่ถึงห้านาทีคล้ายน้ำค้างก็รับรู้ถึงการเคลื่อนไหวของที่นอนฝั่งตรงข้าม เธอพยายามที่จะไม่แสดงพิรุธออกมาแม้ว่าความตื่นเต้นจะโจมตีเธอมากเพียงใดก็ตาม แต่ทว่าความพยายามของเธอกลับถูกสั่นคลอนเมื่อริมฝีปากร้อนผ่าวแตะแต้มลงบนพวงแก้มนุ่ม ลมหายใจอุ่นๆ ของเขาค่อยๆ ลามเลียทั่วดวงหน้าละมุนก่อนมาหยุดอยู่ที่เรียวปากอิ่มนิ่งนาน เป็นเหตุให้ความอดทนของคนที่แกล้งหมดสติขาดผึง เธอลืมตาโพลงพร้อมกับเบี่ยงหน้าหนีพัลวัน

นี่ใจคอคุณจะปล้ำแม้กระทั่งคนหมดสติหรือไงคุณคิงส์ตัน

คล้ายน้ำค้างแว้ดใส่คนตัวใหญ่ที่คร่อมร่างของเธอเอาไว้เมื่อเธอพยายามที่จะพลิกตัวหนี และสิ่งที่ทำให้เธอถึงกับขนลุกซู่ หน้าแดงซ่านในวินาทีต่อมาก็คือร่างแข็งแกร่งที่ทาบทับเธออยู่นั้นไม่มีอาภรณ์บนกายแม้แต่ชิ้นเดียว

ถ้าหมดสติจริงๆ ผมก็ทำไม่ลงหรอกเสียงทุ้มเอ่ยบอก 

หมายความว่าคุณรู้...คนแกล้งเป็นลมทำหน้าเจื่อน

ผมรู้ว่าคุณแกล้งหมดสติ แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้ผมระคายเคืองใจเท่ากับเรื่องที่คุณหนีหน้าที่ ผมควรจะลงโทษคุณยังไงดีฮึน้ำค้าง

แม้ว่าน้ำเสียงของคิงส์ตันจะราบเรียบ หากแต่ดวงตาคมเฉียบกลับฉายแววหงุดหงิดชัดเจน ทำเอาคนที่หลบหนีแต่ไม่พ้นถึงกับเย็นวาบไปทั้งกาย สัญชาตญาณบางอย่างเตือนให้เธอรู้ว่าเหตุการณ์ที่เธอไม่อยากพบพานกำลังจะเกิดขึ้น

ความจริงฉันไม่ได้ตั้งใจจะหนีไปจากที่นี่นะคะ ฉันแค่จะหาที่หลบเพื่อเตรียมตัวเตรียมใจเท่านั้น ก็เพราะคุณนั่นแหละให้เวลาฉันน้อยเกินไป ฉันตั้งรับไม่ทันหรอกค่ะ

คนจนตรอกรีบอธิบายและหาข้ออ้างเป็นการใหญ่ แต่แทนที่คิงส์ตันจะเห็นใจ เขากลับเอ่ยกับเธอด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ

ผมไม่ควรให้เวลาคุณเลยต่างหากล่ะ

คุณคิงส์ตัน ฉะ...ฉันยังไม่พร้อม อย่าเพิ่งทำอะไรฉันตอนนี้เลยนะคะ ฉันขอร้อง

สีหน้าจริงจังและมุ่งมั่นของอีกฝ่าย ทำให้คล้ายน้ำค้างต้องรีบอ้อนวอน ทอดมองเขาอย่างขอความเห็นใจ

ผมทำตามที่คุณขอไม่ได้หรอกน้ำค้าง

คิงส์ตันจำเป็นต้องใจแข็ง พยายามที่จะไม่หวั่นไหวกับสายตาเว้าวอนของหญิงสาว เพราะถ้าเขายอมก็จะทำให้เสียงานใหญ่ทันที 

ฉันก็ไม่ยอมให้คุณทำอะไรฉันง่ายๆ เหมือนกัน

คำตอบของคิงส์ตันทำให้คล้ายน้ำค้างฉุนกึกขึ้นมาทันที เมื่อขอร้องดีๆ แล้วเขาไม่ให้ เธอก็ออกแรงดิ้นเพื่อจะหนีเอาตัวรอด ไม่ยอมนอนทอดกายให้เขาเชยชมง่ายๆ แต่เรี่ยวแรงของผู้หญิงตัวเล็กบางอย่างเธอหรือจะสู้พลังอันมหาศาลของคนที่เปรียบดั่งราชสีห์ได้ ไม่นานเธอก็หอบแฮ่กๆ อยู่ใต้ร่างแกร่ง และถูกเขายึดแขนไว้ทั้งสองข้าง ไร้ทางต่อสู้ไปโดยปริยาย

จะดิ้นทำไมให้เหนื่อยเปล่า คุณก็รู้ว่ายังไงก็หนีผมไม่พ้น

ก็ยังดีกว่านอนเฉยๆ ให้คนเลวอย่างคุณข่มขืนเธอตะโกนใส่หน้าเขาอย่างเหลืออด

ถ้าคุณให้ความร่วมมือดีๆ ผมจะอ่อนโยนกับคุณที่สุด แต่ถ้าคุณดิ้นรนต่อต้าน ผมก็จำเป็นต้องใช้กำลัง

คิงส์ตันพยายามหว่านล้อม เพราะเขาเองก็ไม่ชอบใช้กำลังกับผู้หญิงเหมือนกัน แต่ถ้ามันจำเป็น เขาก็คงจะหลีกเลี่ยงไม่ได้

อยากจะทำอะไรก็เชิญเลยสิ แต่ฉันไม่มีวันให้ความร่วมมือกับคุณหรอก

ความโกรธและความอัดอั้นตันใจที่มีอยู่มากมายมหาศาลทำให้คนร่างบางกล้าท้าทายเขาอย่างไม่คิดกลัวเกรง

เมื่อถูกหญิงสาวตัวเล็กๆ ท้ายิกๆ แบบนั้นมีหรือที่คิงส์ตันจะทนนิ่งเฉยอยู่ได้ จากที่ต้องการทำภารกิจให้เสร็จสิ้นตามคำแนะนำของซินแสจาง แต่ตอนนี้เขากลับต้องการสอนบทเรียนให้ผู้หญิงคนแรกที่กล้าท้าทายเขาให้เจ้าหล่อนได้รับรู้ถึงความทรมานที่แสนหวาน ให้หล่อนจดจำไม่มีวันลืม

“แน่ใจเหรอ” คิงส์ตันเค้นเสียงถาม นัยน์ตาคมฉายแววคุกคามเด่นชัด

“แน่!” คล้ายน้ำค้างตอกกลับสั้นๆ แต่หนักแน่น  


******************************************************

ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามอ่าน ขอบคุณทุกๆ การสนับสนุนค่ะ

ฝากพิจารณาอีบุ๊กด้วยนะคะ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 67 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

83 ความคิดเห็น