เหยื่อรักมาเฟีย

ตอนที่ 20 : เหยื่อรักมาเฟีย : ตอนที่ 20

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,941
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 77 ครั้ง
    27 ก.ค. 62

แจ้งข่าวอีบุ๊กค่ะ

เหยื่อรักมาเฟีย มีให้โหลดที่เมพแล้วนะคะ

จัดโปรโมชั่นอีบุ๊กราคาพิเศษ 179 บาท จากราคาปก 279 บาท

หมดโปรโมชั่นราคาอีบุ๊กจะอยู่ที่ 219 บาทค่ะ (เหลือเวลาอีก 2 วัน)

ฝากพิจารณาผลงานด้วยนะคะ

(ท่านใดที่เคยโหลดแล้วไม่ต้องโหลดซ้ำนะคะ)

ขอบพระคุณมากค่ะ

ธัญวลัย (มด) นัทธ์หทัย






ใครที่รู้ตัวว่าไม่เกี่ยวข้องออกไปจากห้องนี้ให้หมด

หลังคำประกาศิตของผู้เป็นเจ้านาย เหม่ยลี่และสาวใช้ที่ยืนคอยทำหน้าที่ดูแลความเรียบร้อยบนโต๊ะอาหารก็พากันเดินออกไปจากห้องนั้นอย่างว่าง่าย

ไม่เงียบใช่ไหม คิงส์ตันเอ่ยถามเมื่อสาวเท้าเข้ามาหยุดยืนเผชิญหน้ากับคล้ายน้ำค้างใกล้ๆ จนปลายเท้าแทบจะชนกัน

ทำไมไม่พูดต่อล่ะ

ฉันไม่มีอะไรจะพูดกับคุณแล้วเธอตอบหน้าตายพลางหมุนกายหมายจะเดินหนีไปนั่งที่เก้าอี้ตัวที่นั่งกินข้าวเมื่อวาน

แต่ผมมี คิงส์ตันไม่ได้เอ่ยเปล่า แต่รั้งหญิงสาวเข้ามาหาแล้วถือวิสาสะกอดเธอเอาไว้แน่น

นี่คุณ ปล่อยฉันนะ!”

คล้ายน้ำค้างเค้นเสียงสั่งพลางจ้องหน้าคนฉวยโอกาสอย่างโมโห แต่แทนที่คนตัวโตจะทำตามที่หล่อนต้องการ เขากลับก้มลงไปหาจนปลายจมูกโด่งเป็นสันแทบจะชนกับจมูกโด่งรั้นของอีกฝ่าย แล้วคาดโทษเธอด้วยสีหน้าจริงจัง

ฟังผมให้ดีนะน้ำค้าง ครั้งนี้ผมจะยกโทษให้ แต่ถ้าครั้งหน้าคุณยังเข้าไปตัดดอกกุหลาบโดยไม่ขออนุญาตอีกละก็ ผมลงโทษคุณแน่ๆ

คิดว่าฉันจะกลัวหรือไง ฉันอยากให้คุณทำโทษด้วยการไล่ฉันออกไปจากบ้านนี้ด้วยซ้ำ

คล้ายน้ำค้างสวนกลับอย่างท้าทาย ไม่มีความหวาดกลัวอีกฝ่ายแม้แต่น้อย

ผมรู้ว่าที่คุณทำเพราะต้องการยั่วให้ผมโมโห แต่ถึงผมจะโกรธมากแค่ไหน ผมก็ไม่ไล่คุณออกไปจากบ้านนี้ก่อนจะครบกำหนดแน่ๆ แต่ผมมีวิธีที่ดีกว่านั้นจัดการกับคุณ

คุณคิดจะกักพื้นที่ฉันใช่ไหม ฉันไม่ใช่นักโทษนะ

ไม่หรอก แต่ผมจะลงโทษคุณแบบนี้ต่างหากล่ะ

ขาดคำคิงส์ตันก็สาธิตวิธีลงทัณฑ์ด้วยการประทับริมฝีปากของเขาลงบนเรียวปากอ่อนนุ่มสีกุหลาบของคนในอ้อมกอดอย่างฉับไว ไม่เปิดโอกาสให้อีกฝ่ายได้ตั้งตัวใดๆ ทั้งสิ้น

คล้ายน้ำค้างทั้งดิ้นทั้งครางประท้วงคนฉวยโอกาสอย่างสุดฤทธิ์ แต่ทำไปก็เหนื่อยเปล่า เพราะนอกจากเขาจะไม่หยุดรุกรานยังใช้ความช่ำชองในเชิงรักบดขยี้เรียวปากนุ่ม จุมพิตเธออย่างดูดดื่มเร่าร้อนนานหลายอึดใจ ทำให้คนด้อยประสบการณ์ถึงกับแข้งขาอ่อนแรง สองมือที่คอยผลักใสก่อนหน้านี้กำเสื้อเชิ้ตเนื้อดีของเขาเอาไว้แน่นอย่างลืมตัว

เจ้าเหวินหลงไม่เคยสอนประสบการณ์ให้กับคุณเลยใช่ไหมน้ำค้าง

คิงส์ตันกระซิบถามชิดกลีบปากอิ่ม ความจริงเขายังอยากจะลิ้มรสความหอมหวานจากแม่สาวฤทธิ์มากให้นานกว่านี้ แต่เพราะเกรงว่าอีกฝ่ายจะเป็นลมเป็นแล้งเหมือนเมื่อวานอีก จึงจำต้องถอนริมฝีปากออกอย่างแสนเสียดาย

คำถามเชิงหยอกเย้าของคิงส์ตันทำให้สติที่กระเจิดกระเจิงไปไกลของคล้ายน้ำค้างกลับคืนมาอย่างฉับพลันทันใด และเมื่อรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นก่อนหน้าก็ทั้งโกรธทั้งอับอาย จึงผลักคนร่างใหญ่ออกห่างอย่างฉุนเฉียวเกรี้ยวกราด แต่พอเขาคืนอิสระให้จริงๆ เธอกลับทรงตัวไม่อยู่

อุ๊ย!” ร่างบางอุทานด้วยความตกใจเมื่อจู่ๆ ก็รู้สึกเหมือนร่างกายไม่มีกระดูก ทำท่าจะทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น แต่โชคดีที่คิงส์ตันตามมาคว้าตัวเธอเอาไว้ได้อย่างทันท่วงที

ไหวหรือเปล่าน้ำค้างชายหนุ่มเอ่ยถามน้ำเสียงอาทร 

ปล่อยนะคนฉวยโอกาส

เธอตวาดแว้ดและสะบัดตัวออกจากการเกาะกุมของเขาอย่างถือดี และยึดเก้าอี้ไว้เพื่อพยุงกายแทน เมื่อตั้งหลักได้ก็ต่อว่าอีกฝ่ายเพื่อกลบเกลื่อนอาการ จ้องมองเขาด้วยสายตาเคืองขุ่น

ไหนคุณบอกว่าจะไม่แตะต้องฉันไงล่ะ ทำไมถึงไม่รักษาสัญญา

ผมไม่ได้ฉวยโอกาส แค่ต้องการสาธิตโทษที่คุณจะได้รับเท่านั้น ถ้าคุณไม่อยากให้มันเกิดขึ้นก็อย่าก่อเรื่องอีก

คิงส์ตันแก้ตัวน้ำขุ่นๆ มาเฟียหนุ่มไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมถึงทำแบบนั้นลงไป และทำไมเขาถึงควบคุมตัวเองไม่ได้ ทั้งๆ ที่เมื่อก่อนเขาไม่เคยเป็นแบบนี้

คุณไม่จำเป็นต้องสาธิตก็ได้ แค่บอกด้วยคำพูดฉันก็เข้าใจแล้วละ ไอ้ที่คุณบอกมาน่ะ มันเป็นคำแก้ตัวของคนฉวยโอกาสชัดๆ แล้วถ้าคุณทำแบบนั้นกับฉันอีกละก็ ฉันจะ...จะ...

คล้ายน้ำค้างอึกอักในตอนท้ายเมื่อนึกไม่ออกว่าจะทำอะไร หากว่าอีกฝ่ายล่วงเกินตนด้วยวิธีนั้นอีก

คุณจะจูบผมคืนหรือไงฮึ คิงส์ตันแกล้งถามและยิ้มใส่ตาคู่งามอย่างล้อเลียน

บ้า! ใครจะไปทำแบบนั้นล่ะ เอาเป็นว่าคุณอย่ามาล่วงเกินฉันอีกก็แล้วกัน เธอพูดเสียงสะบัด พลางมองค้อนอีกฝ่ายปะหลับปะเหลือก

มันก็ขึ้นอยู่กับว่า คุณจะหาเรื่องใส่ตัวอีกไหม เพราะถ้าคุณท้าทายผมแบบวันนี้อีก ผมก็จำเป็นต้องลงโทษคุณด้วยวิธีนั้น

คิงส์ตันไม่ยอมรับปากง่ายๆ เพราะรู้ว่าเหตุการณ์ทำนองเดียวกับวันนี้จะต้องเกิดขึ้นอีกแน่ๆ จึงหาทางป้องกันไว้ก่อน เจ้าหล่อนจะได้ไม่ก่อเรื่องเดือดร้อนในภายหลังให้เขาต้องตามแก้   

ฉันสัญญาว่าจะไม่แตะต้องดอกกุหลาบของคุณอีก คุณเองก็ต้องสัญญาด้วยว่าจะไม่เอาเปรียบฉันด้วยวิธีนั้น และต้องปล่อยฉันไปทันทีที่ครบกำหนด ตกลงตามนี้นะคะ 

เรื่องดอกกุหลาบผมตกลง ส่วนเรื่องปล่อยตัวผมทำตามสัญญาแน่ แต่คุณก็ต้องให้ความร่วมมือกับผมด้วย

“คุณต้องการอะไรจากฉันอีกคะ” คล้ายน้ำค้างเอ่ยถามพลางจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคม

*********************************

ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามอ่าน ขอบคุณทุกกำลังใจค่ะ

ฝากพิจารณาผลงานด้วยนะคะ 



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 77 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

83 ความคิดเห็น