เหยื่อรักมาเฟีย

ตอนที่ 10 : เหยื่อรักมาเฟีย : ตอนที่ 10

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,731
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 79 ครั้ง
    22 ก.ค. 62





หยุดนะคล้ายน้ำค้าง!” เสียงทรงอำนาจของคิงส์ตันไม่อาจหยุดร่างบางที่เดินลิ่วๆ ตรงไปยังประตูได้

ผมสั่งให้หยุด!” คิงส์ตันสั่งซ้ำเสียงดังกัมปนาท ท่อนขายาวแข็งแรงก้าวตามคนที่กล้าเดินหนีเขาไปอย่างกระชั้นชิด เมื่อถึงตัวก็ยึดข้อมือเล็กของเจ้าหล่อนเอาไว้แน่น

ปล่อยฉันนะคุณคิงส์ตัน! คุณไม่มีสิทธิ์มาแตะต้องหรือกักขังหน่วงเหนี่ยวฉันนะ

คนถูกจำกัดอิสระโวยวายเสียงดังลั่นพร้อมทั้งสะบัดข้อมือแรงๆ แต่ก็ไม่ได้ผล เพราะมือหนาของคนตัวใหญ่แทบไม่ต่างอะไรกับคีมเหล็กเลย

ตอนนี้คุณอยู่ในบ้านของผม ฉะนั้นผมจะทำอะไรกับคุณก็ได้

คิงส์ตันประกาศใส่หน้าคนตัวเล็กอย่างเอาแต่ใจ ดวงตาสีฟ้าเปล่งประกายเจิดจ้าขณะจับจ้องดวงหน้างามของอีกฝ่าย

คล้ายน้ำค้างกัดริมฝีปากตัวเองจนเจ็บ พลางจ้องมองเขาอย่างเกลียดชัง ไม่รู้ว่าตัวเองไปทำกรรมอะไรเอาไว้ถึงได้มาพบเจอกับผู้ชายไร้เหตุผลและเผด็จการคนนี้

ผมต้องการให้คุณเป็นภรรยาแค่ในนามเท่านั้น คุณไม่ต้องกลัวว่าผมจะทำอะไรคุณมากกว่านี้หรอกคล้ายน้ำค้าง

ชายหนุ่มหว่านล้อมเพื่อให้เจ้าหล่อนยอมเซ็นชื่อในสัญญาซึ่งเขาสั่งให้ลูกน้องเตรียมเอาไว้ หลังจากนี้ก็จะให้ทนายประจำตระกูลติดต่อดำเนินการเรื่องการจดทะเบียนสมรสอีกที  

คุณไปหาผู้หญิงคนใหม่ดีกว่า ฉันมั่นใจว่ามีผู้หญิงอีกมากมายที่ต้องการเป็นภรรยาของคุณ ไม่ใช่แค่ในนามด้วย

คล้ายน้ำค้างแนะนำและยังยืนกรานที่จะไม่เซ็นชื่อตามที่เขาต้องการ เพราะมันไม่ใช่ธุระกงการอะไรของเธอ

ถ้ามันง่ายอย่างที่คุณว่า ผมคงจะไม่เสียเวลามาขอร้องคุณอยู่แบบนี้หรอก มาเถอะ แค่เซ็นชื่อลงไปในกระดาษเท่านั้น อีกไม่กี่วันผมก็จะปล่อยคุณให้เป็นอิสระ ไม่กักตัวคุณไว้นานหรอก

กล่าวจบก็รั้งคนตัวบางกลับไปที่โต๊ะทำงานซึ่งมีเอกสารสำคัญวางรออยู่แล้ว

ไม่! ยังไงก็ไม่เซ็น!”

คล้ายน้ำค้างสะบัดแขนข้างที่ถูกยึดไว้สุดแรง แต่ก็ยังไม่หลุด แถมอีกฝ่ายยังบีบแน่นขึ้นกว่าเดิมจนเธอเจ็บ เธอจึงกางมืออีกข้างขึ้นข่วนที่ใบหน้าหล่อๆ ของเขาอย่างโมโห

โอ๊ย!” คิงส์ตันอุทานและปล่อยมือคนตัวบางทันทีที่รู้สึกเจ็บแปลบที่ข้างแก้มของตน

 คล้ายน้ำค้างเองก็ตกใจไม่น้อยเมื่อเห็นเลือดซึมออกมาตามรอยเล็บของตนบนใบหน้าหล่อเหลาของคิงส์ตัน สายตาเกรี้ยวกราดดุจปีศาจร้ายที่จ้องมองมานั้นทำให้ร่างบางผลุนผลันไปที่ประตู แต่ทว่ายังไม่ทันจะได้จับลูกบิดประตู ร่างสูงใหญ่ก็ตามเข้ามาประชิดแล้วจับแขนทั้งสองข้างของคนฤทธิ์มากไขว้หลัง ก่อนจะพากลับไปยังโต๊ะทำงานของเขาอีกครั้ง

ปล่อยนะ! ปล่อยสิ!”

คล้ายน้ำค้างพยายามที่จะขืนกายต่อต้านอีกฝ่าย แต่การที่ถูกพันธนาการไว้แบบนั้นทำให้เธอขยับกายลำบาก สุดท้ายผู้ชายเอาแต่ใจก็พาเธอไปหยุดอยู่ข้างโต๊ะทำงานขนาดใหญ่ได้สำเร็จ

คิงส์ตันสูดลมหายใจเข้าปอดลึก พยายามระงับโทสะเอาไว้อย่างสุดความสามารถ เขาปล่อยแขนข้างขวาของหญิงสาวให้เป็นอิสระ ก่อนจะบอกความต้องการเสียงเข้ม

เซ็นก่อน แล้วจะปล่อย 

ไม่เซ็น!” คล้ายน้ำค้างเอียงหน้าไปตะคอกใส่หน้าคนร่างใหญ่ที่เบียดชิดอยู่ทางด้านหลังของเธอ 

“ผมไม่อยากใช้กำลังกับคุณเลยนะ แต่ถ้าจำเป็นก็ต้องทำ”

คิงส์ตันพ่นลมหายใจออกมาอย่างหงุดหงิด และตัดสินใจใช้แผนสำรอง นั่นก็คือให้เจ้าหล่อนพิมพ์นิ้วมือแทนการเซ็นชื่อในกระดาษ

คุณจะทำอะไร ไม่นะ ฉันไม่ปั๊ม!”

คล้ายน้ำค้างประท้วงทันทีที่เห็นเขาเปิดอุปกรณ์สำหรับพิมพ์นิ้วมือ เธอพยายามหดมือหนีพัลวัน แต่สุดท้ายก็ถูกคนตัวใหญ่บังคับให้ประทับรอยนิ้วบนเอกสารสองแผ่นนั้นจนสำเร็จ

ผมต้องการแค่นี้แหละคิงส์ตันกล่าวพร้อมกับปล่อยหญิงสาวให้เป็นอิสระ

คนบ้า! คนโรคจิต! เห็นแก่ตัว!”

คำบริภาษหลุดออกมาจากริมฝีปากอิ่มของฝ่ายหญิงเป็นชุด ใบหน้างดงามฉายความโกรธชัดเจน

คุณจะต่อว่ายังไงก็ช่าง แต่เพื่อผลประโยชน์และความอยู่รอดของกาสิโน ผมจำเป็นต้องทำ คิงส์ตันไม่ต่อล้อต่อเถียงกับว่าที่ภรรยา เขาหยิบกระดาษสองแผ่นที่มีลายเซ็นของเขาและรอยนิ้วมือของหล่อนไปเก็บไว้ในตู้เซฟและล็อกเอาไว้อย่างแน่นหนา รอให้ทนายมารับไปดำเนินการต่อ เพราะเขาจะทำทุกอย่างเพื่อให้คล้ายน้ำค้างมาเป็นภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมาย  

คล้ายน้ำค้างเม้มเรียวปากแน่นและมองการกระทำของชายหนุ่มตาวาววับ อยากจะกระโจนเข้าไปทำร้ายเขาให้สมกับความโกรธและความอัดอั้นตันใจที่อัดแน่นอยู่ในอก แต่เพราะรู้ว่าถ้าทำแบบนั้นก็รังแต่จะทำให้ตัวเองเสียเปรียบอีกฝ่ายจึงมองหาที่ระบายอารมณ์ เพราะมันเป็นทางเดียวที่เธอจะสามารถทำได้ในขณะนี้

ทำอะไรของคุณน่ะคล้ายน้ำค้าง

เจ้าของบ้านตะโกนถามน้ำเสียงดุดัน เมื่อเห็นคนตัวบางกวาดของทุกอย่างบนโต๊ะทำงานของเขาลงมากระจายเกลื่อนพื้นห้องที่ปูด้วยพรมเนื้อดี

คล้ายน้ำค้างโกรธจนลมออกหู เธอไม่สนใจจะตอบคำถามนั้นของเขา เพราะเจ้าตัวก็เห็นอยู่แล้วเต็มตาว่าเธอทำอะไร ร่างบางย่ำเท้าไปที่เป้าหมายใหม่ นั่นก็คือแจกันลายครามที่มองปราดเดียวก็รู้ว่าราคาของมันจะต้องสูงแน่ๆ เมื่อเดินไปถึงก็จัดการผลักมันลงจากชั้นวางอย่างไม่ปรานีปราศรัย เสียงแตกกระจายของมันดังคับห้อง

หยุดนะคล้ายน้ำค้าง! ถ้าคุณยังไม่หยุด อย่าหาว่าผมใจร้ายนะ!”

*********************************

ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามอ่าน ขอบคุณทุกกำลังใจค่ะ

ฝากพิจารณาผลงานด้วยนะคะ 



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 79 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

83 ความคิดเห็น