ราคีมาร

ตอนที่ 9 : ราคีมาร ตอนที่ : 9

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8,894
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 84 ครั้ง
    7 ต.ค. 61





มันจะมากเกินไปแล้วนะคุณดนัยพัชร เธอแหวใส่คนไร้มารยาทอย่างโมโห แต่ดูเหมือนคนตัวโตจะไม่ได้ใส่ใจ

คุณจะขึ้นไปนั่งบนรถดีๆ หรือจะให้ผมจับยัดเข้าไปฮึมุกมณี

ดิฉันไม่ไปกับคุณ

หญิงสาวยืนกรานก่อนจะโน้มตัวลงไปหมายจะคว้ากระเป๋าที่ถูกเขาโยนเข้าไปในรถออกมา ชายหนุ่มจึงใช้โอกาสนั้นดันร่างบางเข้าไปในรถของเขา ก่อนจะปิดประตูตามแล้ววิ่งอ้อมหน้ารถไปนั่งยังตำแหน่งคนขับอย่างรวดเร็ว

ปลดล็อกเดี๋ยวนี้นะคุณดนัยพัชร ดิฉันจะลง

มุกมณีตะคอกสั่งเมื่อไม่สามารถเปิดประตูรถได้ตามที่ใจปรารถนา ส่งผลให้เจ้าของรถปรายตามองด้วยแววตาแข็งกร้าว

เก่งนักก็หาทางลงไปเองสิเขาเอ่ยเสียงลอดไรฟัน

มุกมณีเห็นสายฝนเทกระหน่ำลงมาอย่างหนักราวกับฟ้ารั่วก็พูดไม่ออก ความจริงเธอจะลงไปนั่งหลบฝนในรถของตัวเองก็ได้ แต่เสียงครืนๆ ที่มาพร้อมกับสายฝนนี่สิที่ทำให้เธอต้องปิดปากเงียบอย่างยอมจำนน และเมื่อเขาเคลื่อนรถออกจากจุดนั้น เธอก็บอกเส้นทางกับอีกฝ่ายอย่างละเอียด หารู้ไม่ว่าเจ้าของรถช่ำชองกับเส้นทางนี้แค่ไหน แต่เรื่องอะไรเขาจะบอกให้เสียฟอร์ม

 

ประมาณครึ่งชั่วโมงต่อมา รถสปอร์ตคันหรูก็แล่นเข้ามาในบริเวณคฤหาสน์หลังงาม ก่อนจะเคลื่อนเข้าไปจอดด้านหน้าตึกทรงโรมัน

กรุณาปลดล็อกด้วยค่ะคุณดนัยพัชร

มุกมณีหันไปกล่าวกับเจ้าของรถเมื่อไม่สามารถเปิดประตูได้ และอีกฝ่ายก็ยังนั่งเฉยอยู่

คุณจะไม่ขอบคุณผมสักคำเหรอมุกมณีเจ้าของรถชำเลืองมองคนที่นั่งข้างๆ พลางเอ่ยถามเสียงเรียบ

ดิฉันไม่ได้ขอให้คุณมาส่งนี่คะเธอทำปากแข็งยอกย้อน

อ้อ! ผมเสือกเองว่างั้นเถอะ

ก็แล้วแต่คุณจะคิดค่ะ อุ๊ย!

มุกมณีลอยหน้าตอบ ก่อนจะอุทานออกมาด้วยความตกใจ เมื่อถูกมือหนาคว้าหมับที่ต้นแขนเรียวเสลา แล้วเจ้าของมือก็กระชากเธอเข้าไปหา ท้ายทอยของเธอถูกปลายนิ้วเรียวแข็งแรงอีกข้างของเขาสอดเข้ากุมกระชับจนไม่อาจขยับได้

คุณจะทำอะไรเอ่ยถามเสียงสั่น แววตาเต็มไปด้วยความหวาดหวั่นใจ

เรียกเก็บค่าโดยสารไงล่ะ

คำตอบนั้นทำให้คนช่างย้อนถึงกับอึ้งไปชั่วขณะ เปิดโอกาสให้ชายหนุ่มก้มศีรษะลงมาหา ก่อนริมฝีปากอุ่นจัดจะแนบลงกับเรียวปากนุ่มอย่างแม่นยำ เคล้นคลึงหนักๆ บังคับให้อีกฝ่ายเผยอริมฝีปาก ไม่นานเขาก็ได้ลิ้มรสความหอมหวานตามที่ต้องการ

ยังหวานหอมเหมือนเดิมเลยนะ ดนัยพัชรกระซิบยั่วเย้าเมื่อปล่อยสาวเจ้าให้เป็นอิสระ

คุณ...มุกมณีหายใจหอบพร้อมกับเงื้อมือขึ้นหมายจะฟาดลงบนใบหน้าหล่อเหลาของอีกฝ่ายให้สมกับความคับแค้นใจ

ผมไม่ยอมให้คุณตบฟรีๆ หรอกนะมุกมณี

น้ำเสียงราบเรียบหากแต่เฉียบขาดอยู่ในทีนั้นทำให้มุกมณีต้องละทิ้งความตั้งใจ และทำได้แค่เพียงมองเขาด้วยสายตาคั่งแค้น

คนเห็นแก่ตัว ไม่มีความเป็นสุภาพบุรุษ คน...

ถ้าคุณยังไม่หยุดด่า ผมจะทำให้คุณรู้ว่าผมร้ายกาจแค่ไหน

คำขู่นั้นทำให้มุกมณีหุบปากทันที เพราะเท่าที่ผ่านมาเขาก็ร้ายกาจไม่ต่างอะไรกับจอมมาร ถ้าหากร้ายกว่านี้เธอคงรับไม่ไหวเป็นแน่ และหนทางเดียวที่จะเอาตัวรอดได้ก็คือหยุดเติมเชื้อไฟนั่นเอง

ขอบคุณที่มาส่งค่ะ

ถ้ายอมพูดแต่แรก ปากของคุณก็คงจะไม่บวมเจ่อแบบนั้น เขาว่าขณะปลดล็อกประตูรถ

มุกมณีเม้มปากแน่น พยายามที่จะไม่ต่อปากต่อคำกับเขาอีก และหลีกหนีจากสถานการณ์ที่ไม่น่าไว้ใจนั้นด้วยการเปิดประตูรถแล้วก้าวลงไปก่อนปิดกลับคืนในทันที จากนั้นก็เดินลิ่วเข้าไปในตัวบ้าน โดยไม่คิดที่จะหันกลับไปมองด้านหลังอีก

ดนัยพัชรมองตามแผ่นหลังคนตัวบางด้วยสีหน้าครุ่นคิด ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมถึงขับรถตามอีกฝ่ายมา ทำไมต้องเข้าไปเสนอความช่วยเหลือ ทั้งๆ ที่เจ้าหล่อนไม่ต้องการ แล้วเมื่อครู่นี้เขาทำอะไรลงไป เขาควรจะรังเกียจผู้หญิงคนนั้น แต่ทำไมทุกครั้งที่ได้อยู่ใกล้ เขาจะต้องทำในสิ่งที่มันขัดกับความตั้งใจเสมอ

บ้าจริง คนที่กำลังสับสนกับความรู้สึกของตัวเองสบถออกมาอย่างหงุดหงิดใจ ก่อนจะเคลื่อนรถคันโปรดออกไปจากบริเวณบ้านด้วยความเร็วปานจะเหาะ

 

คุณมันไม่ต่างอะไรจากมารร้ายในคราบเทพบุตรจริงๆ คุณดนัยพัชร

มุกมณีทิ้งตัวลงนั่งบนขอบเตียงนอนพร้อมกับระบายความอัดอั้นตันใจออกมาอย่างเหลืออดเหลือทน หลังจากที่เผชิญหน้ากับจอมมารร้ายมาทั้งวัน

แค่วันแรกของการทำงานร่วมกันยังขนาดนี้ ถ้าทำงานด้วยกันนานวันไป เราจะไม่แย่เหรอ

บ่นเสร็จก็ยกมือขึ้นข้างหนึ่งขึ้นคลึงศีรษะที่ปวดตุบๆ ขึ้นมาอย่างกะทันหัน จังหวะนั้นเองเสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าสะพายของเธอก็กรีดร้องขึ้นมา เมื่อหยิบขึ้นมาดูก็พบว่าเป็นเบอร์ของพลอยตะวัน พี่สาวคนสวยที่ย้ายไปอยู่กับพี่เขยที่อิตาลีนั่นเอง

สวัสดีค่ะพี่พลอยใส ไข่มุกกำลังคิดถึงพี่อยู่พอดีเลยค่ะมุกมณีทักทายพี่สาวที่อยู่แดนไกลเสียงใส

คิดถึงพี่ แสดงว่าต้องมีเรื่องอยากจะระบายแน่ๆ เลยใช่ไหม

พลอยตะวันเอ่ยถามอย่างรู้เท่าทัน หากแต่น้ำเสียงที่ถ่ายทอดออกมานั้นกลับแฝงไว้ด้วยความห่วงใย

สมกับที่เป็นพี่สาวของไข่มุกจริงๆ นะเนี่ยเธอทำเสียงล้อเป็นเชิงสัพยอก

มีเรื่องอะไรจะระบายก็ว่ามาเลยจ้ะ พี่ยินดีรับฟังเสมอ

วันนี้ไข่มุกไปทำหน้าที่เลขาฯ ให้รองประธานเป็นวันแรกน่ะค่ะ แต่ไข่มุกไม่รู้สึกประทับใจเลย แถมยังรู้สึกอึดอัดมากๆ ด้วยค่ะคนเป็นน้องบอกกับพี่สาวอย่างไม่ปิดบัง

อึดอัดเรื่องงานเหรอจ๊ะพลอยตะวันหยั่งเชิงถาม เพราะรู้ว่าน้องสาวไม่ถนัดงานเลขาฯ

ถึงจะเป็นงานที่ไข่มุกไม่ถนัด แต่มันก็ไม่ทำให้อึดอัดใจเท่าคนร่วมงานหรอกค่ะ

คนร่วมงานที่ว่า ใช่เจ้านายคนใหม่หรือเปล่าจ๊ะ

ก็จะมีใครเสียอีกล่ะคะถ้าไม่ใช่รองประธานขี้เก๊กนั่น

*************************************************

ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามอ่าน

ขอบคุณทุกกำลังใจค่ะ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 84 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

259 ความคิดเห็น

  1. #211 aemly (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2561 / 12:53
    ลุ้นๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #211
    0