ราคีมาร

ตอนที่ 8 : ราคีมาร ตอนที่ : 8

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8,581
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 82 ครั้ง
    6 ต.ค. 61




 หวังว่าคุณพ่อจะแค่เอ็นดูเลขาฯ ของผมเท่านั้นนะครับ เพราะมันคงจะไม่ดีเท่าไรหากว่าพ่อกับลูกจะ...

คำพูดแฝงนัยของชายหนุ่มทำให้มุกมณีทั้งโกรธทั้งหวั่นใจในคราเดียวกัน กลัวว่าเขาจะเอ่ยถึงเรื่องคืนนั้นออกมาจริงๆ สภาพของเธอตอนนี้จึงไม่ต่างอะไรจากคนที่มีชนักติดหลัง

จะอะไร?” เดชไชยเอ่ยถามพลางขมวดคิ้วมุ่นอย่างสงสัย

จะมีเมียที่อายุอ่อนกว่าลูกชายของตัวเองน่ะครับ ผมคิดว่ามันไม่เหมาะสมเป็นอย่างยิ่ง

ชายหนุ่มเฉไฉ เขาต้องการแค่จะขู่ใครบางคนเท่านั้น ไม่ได้คิดกินในที่ลับแล้วมาไขในที่แจ้งแต่อย่างใด เว้นแต่จะจำเป็นจริงๆ

เหมาะสมหรือไม่ ฉันคิดและตัดสินใจเองได้ และถ้าหากฉันจะรับหนูไข่มุกมาอยู่ร่วมบ้าน ใครก็ห้ามไม่ได้ทั้งนั้นผู้เป็นพ่อยืนยันด้วยสีหน้าและน้ำเสียงจริงจัง

ผมนี่แหละครับที่จะขัดขวางคุณพ่อทุกวิถีทาง

ดนัยพัชรเค้นเสียงลอดไรฟันขณะประสานสายตากับผู้เป็นพ่ออย่างไม่ยอมแพ้

อย่ามัวมาเสียเวลากับเรื่องของฉันเลยน่า เอาเวลาพวกนั้นไปบริหารงาน หรือไม่ก็หาผู้หญิงดีๆ มาเป็นแม่ของลูกดีกว่านะเดนนี่

เดชไชยแนะนำบุตรชายเพียงคนเดียวของเขาด้วยรอยยิ้มบางๆ

แม่ของลูกผม ผมหาแน่ แต่ถ้าคุณพ่อจะหาแม่เลี้ยงให้ผม ผมไม่ยอมรับ โดยเฉพาะผู้หญิงที่ชื่อมุกมณี

กล่าวจบก็ตวัดตามองไปยังเจ้าของชื่อด้วยสายตาแข็งกร้าว ก่อนจะขยับลุกขึ้นยืนแล้วสาวเท้าจากไปอย่างฮึดฮัดขัดใจ

คนถูกพาดพิงจ้องมองตามหลังคนร่างใหญ่ด้วยสายตาแบบเดียวกัน เมื่อฝ่ายนั้นพ้นไปจากรัศมีสายตา เธอก็หันกลับมาที่คนร่วมโต๊ะอีกครั้ง

ทำไมคุณลุงไม่บอกเขาล่ะคะว่าเรา... มุกมณีถามยังไม่ทันจบประโยค เดชไชยก็รีบโบกมือห้าม เพราะเขารู้ว่าอีกฝ่ายต้องการจะถามอะไร

ลุงบอกเขาไปหลายครั้งแล้ว แต่เขาไม่ฟัง เมื่อไม่ฟังก็ไม่รู้จะพูดทำไมอีกเดชไชยอธิบายพลางส่ายหน้าอย่างอ่อนอกอ่อนใจ

เขาเป็นลูกชายประเภทไหนกันนะ ไม่เคารพแม้แต่พ่อของตัวเอง แย่ที่สุดเลยค่ะ เอ่อ...ไข่มุกขอโทษนะคะที่ต้องวิจารณ์ตรงๆ แบบนี้

ไม่เป็นไรหรอกหนู ลุงว่าเรามาทานข้าวกันต่อดีกว่า อย่าไปสนใจลูกชายของลุงเลย

ค่ะ

มุกมณีรับคำและลงมือทานอาหารต่ออย่างว่าง่าย ระหว่างนั้นก็ชวนอีกฝ่ายสนทนาไปด้วย หากแต่ประเด็นการสนทนากลับไม่ใช่เรื่องของดนัยพัชร ทว่าเป็นเรื่องสัพเพเหระที่สร้างรอยยิ้มให้กับทั้งสองฝ่าย ก่อนจะแยกย้ายกันกลับบ้านในเวลาประมาณหนึ่งทุ่มกว่าๆ

 

เลขาฯ สาวของรองประธานแห่งธนพิพัฒน์ขับรถตรงกลับบ้านทันทีที่แยกจากเดชไชย คืนนี้บนท้องฟ้าไม่มีดวงดาว อีกทั้งยังมีลมกระโชกมาเป็นระยะๆ ส่อเค้าว่าฝนน่าจะตกในอีกไม่ช้านี้

นี่มันฤดูอะไรกันแน่เนี่ย

มุกมณีบ่นพึมพำขณะพารถเคลื่อนตัวไปตามถนนเพื่อมุ่งหน้ากลับบ้าน อีกไม่กี่วันก็จะเข้าสู่เดือนธันวาคมแล้ว แต่ที่กรุงเทพฯ กลับไม่มีวี่แววของลมหนาวเลยสักนิด แถมฝนยังทำท่าจะตกอีกด้วย

รถเป็นอะไร ทำไมถึงใช้ความเร็วไม่ได้

หญิงสาวเกิดความสงสัยเมื่อขับอยู่ดีๆ รถของเธอก็มีอาการแปลกไป จึงชะลอความเร็วแล้วเลี้ยวเข้าไปจอดข้างทางที่มีแสงไฟ เพื่อจะลงไปสำรวจดูล้อยางว่ายังปกติดีอยู่ไหม แต่แล้วก็ต้องยกมือขึ้นกุมขมับเมื่อพบว่าล้อหลังข้างหนึ่งแบนราบติดกับพื้นถนน ไม่สามารถขับต่อไปได้

วันนี้มันวันอะไรนี่ ทำไมถึงได้ซวยตั้งแต่เช้ายันค่ำแบบนี้นะ

เธอบ่นออกมาอย่างหงุดหงิดใจ ก่อนจะเดินไปหยิบกระเป๋าสะพายที่ด้านหน้า จัดการปิดล็อกรถอย่างแน่นหนา จากนั้นก็ยืนโบกรถแท็กซี่เพื่อจะโดยสารกลับบ้าน หากแต่ยืนรออยู่นานสองนานก็ไม่เห็นรถแท็กซี่ที่ว่างผู้โดยสารผ่านมาสักคัน ที่ร้ายไปกว่านั้นฝนก็ทำท่าจะตกแล้วด้วย

ขณะที่หญิงสาวกำลังยืนวิตกกังวลอยู่นั้น รถสปอร์ตสีดำมันปลาบคันหนึ่งก็เปิดไฟเลี้ยวซ้ายแล้วแล่นเข้ามาจอดตรงหน้า ซึ่งก็ทำให้เธอทั้งดีใจและหวาดระแวงในคราเดียวกัน แต่กระนั้นก็ก้มหน้าลงไปมองคนขับเมื่อกระจกรถที่ติดฟิล์มสีดำค่อยๆ เลื่อนต่ำลงมา แต่เมื่อได้เห็นหน้าคนขับ ริมฝีปากที่กำลังจะขยับเอ่ยถามก็เม้มเข้าหากันทันที

รถคุณเป็นอะไรเหรอมุกมณีดนัยพัชรเอ่ยถามอย่างสงสัย

ยางแบนค่ะ มุกมณีตอบสั้นๆ พลางชะเง้อมองหารถแท็กซี่

ขึ้นมาสิ เดี๋ยวผมพาไปส่งที่บ้านเขาบอกอย่างหวังดี

ขอบคุณนะคะ แต่ไม่ขอรบกวนดีกว่าค่ะ ดิฉันจะรอรถแท็กซี่มุกมณีดึงสายตากลับมาที่ชายหนุ่มพร้อมกับยืนกรานเสียงแข็ง

ความดื้อดึงของหญิงสาวทำให้ดนัยพัชรเปิดประตูแล้วก้าวลงจากรถทันที มุกมณีมองคนร่างใหญ่ที่สืบเท้าเข้ามาหาเธออย่างไม่ไว้ใจ และถามออกไปอย่างหวาดหวั่น เมื่อเขามาหยุดยืนอยู่ไม่ไกล

คุณจะทำอะไร

ขึ้นรถ ชายหนุ่มสั่งเสียงเข้มพร้อมกับกระชากประตูฝั่งด้านข้างคนขับให้เปิดอ้า ขณะที่ดวงตาสีมรกตหยุดนิ่งอยู่ที่ใบหน้างาม

ดิฉันบอกคุณแล้วไงคะว่าจะรอรถแท็กซี่ ที่สำคัญคุณไม่มีสิทธิ์มาสั่งดิฉัน เพราะตอนนี้ไม่ใช่เวลางาน

มุกมณียืนยันความตั้งใจ และเตือนสติอีกฝ่ายไม่ให้เข้ามาก้าวก่ายความเป็นส่วนตัวของตน ขณะที่สายตาก็สบประสานกับคนตรงหน้าอย่างไม่ลดละ

ฝนจะตกแล้วนะมุกมณี แล้วถนนเปลี่ยวๆ แบบนี้คุณคิดว่าแท็กซี่จะขับผ่านมาหรือไง

ความดื้อดึงของเจ้าหล่อนทำให้ดนัยพัชรย้อนถามสีหน้าเย้ยหยัน มุกมณีเกลียดท่าทางแบบนั้นของเขาเป็นที่สุดจึงยอกย้อนกลับไปด้วยใบหน้ายิ้มเยือน

ไม่มีรถแท็กซี่ ดิฉันโทร.ให้แฟนมารับที่นี่ก็ได้ ไม่รบกวนคนอื่นหรอกค่ะ

ว่าแล้วก็ทำท่าจะหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาจากกระเป๋าสะพาย หากแต่ยังไม่ทันจะล้วงหาก็ถูกมือหนาของคนตรงหน้ากระชากและโยนมันไปที่เบาะนั่งข้างคนขับอย่างว่องไว จนเจ้าของไม่ทันตั้งตัว

*******************************************

ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามอ่าน 

ขอบคุณทุกกำลังใจค่ะ ขอให้อ่านอย่างมีความสุขนะคะ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 82 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

259 ความคิดเห็น

  1. #210 aemly (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2561 / 12:52
    ยังไงต่อ
    #210
    0