ราคีมาร

ตอนที่ 7 : ราคีมาร ตอนที่ : 7

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8,482
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 73 ครั้ง
    5 ต.ค. 61





มุกมณีเหลือบมองประตูห้องทำงานของรองประธานหนุ่มสลับกับก้มมองนาฬิกาบนข้อมือของตนอยู่หลายครั้ง ขณะนี้เลยเวลาเลิกงานมาครึ่งชั่วโมงแล้ว แต่ก็ยังไม่มีวี่แววว่าคนที่อยู่ด้านในจะออกมาสักที

เธอนั่งรอจนกระทั่งถึงหกโมงเย็น เมื่อผู้เป็นนายไม่ออกมาก็ตัดสินใจเดินเข้าไปหาเขาที่ห้อง โดยไม่ลืมที่จะเคาะประตูให้สัญญาณ ก่อนจะเปิดเข้าไปเมื่อเจ้าของห้องเอ่ยอนุญาต พบอีกฝ่ายกำลังนั่งอ่านเอกสารอยู่อย่างตั้งใจ ไม่ยอมเงยหน้าขึ้นมามองเธอเลยด้วยซ้ำ

ร่างบางเดินเข้าไปหยุดยืนอยู่หน้าโต๊ะทำงานขนาดใหญ่ ก่อนจะกลั้นใจเอ่ยประโยคที่เตรียมมาออกไปอย่างสุภาพ

คุณดนัยพัชรคะ ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ดิฉันขอตัวก่อนนะคะ

เชิญดนัยพัชรตอบห้วนสั้น ขณะที่สายตายังคงไล่ไปตามตัวอักษรในแฟ้มเอกสารตรงหน้า ไม่มีทีท่าว่าจะเงยหน้าขึ้นมองเลขาฯ คนสวยเลยสักนิด

มุกมณีพยายามอย่างยิ่งยวดที่จะไม่แสดงความไม่พอใจออกมา เธอผ่อนลมหายใจเบาๆ ก่อนจะเอ่ยขอบคุณเขาตามมารยาท

ขอบคุณค่ะ

กล่าวจบก็หมุนตัวเดินจากไปอย่างเงียบกริบ แต่พอคล้อยหลังมุกมณีเท่านั้น คนที่นั่งอ่านเอกสารอยู่อย่างตั้งใจก็ปิดแฟ้มลงทันที พลางตวัดตามองประตูห้องที่ถูกปิดเบาๆ ด้วยสีหน้าหงุดหงิด เป็นจังหวะเดียวกับที่เสียงโทรศัพท์มือถือของเขาดังขึ้น คนที่โทรมาก็คือคุณอาของเขานั่นเอง

สวัสดีครับอาฤดี

ดนัยพัชรทักทายคนปลายสาย ก่อนจะนิ่งฟังอีกฝ่ายซึ่งโทรมารายงานเรื่องบางอย่างกับเขา ไม่นานใบหน้าหล่อเหลาก็บึ้งตึงขึ้นมาทันที

ขอบคุณที่โทรมาบอกครับ แค่นี้ก่อนนะครับคุณอา

เขากล่าวขอบคุณและร่ำลาผู้เป็นอาก่อนจะกดวางสาย ร่างสูงใหญ่ขยับลุกขึ้นยืนเต็มความสูง มือใหญ่คว้าสูทสีเข้มที่พาดอยู่บนพนักเก้าอี้มาสวม จากนั้นก็สาวเท้าออกไปจากห้องด้วยสีหน้าบอกบุญไม่รับ

 

หลังออกจากห้องทำงานของรองประธานหนุ่ม มุกมณีก็โดยสารลิฟต์ลงมาที่ชั้นล่าง ก่อนจะมุ่งหน้าไปยังร้านอาหารของโรงแรมอย่างไม่รอช้า เมื่อไปถึงก็พบว่าคนที่เธอนัดไว้นั่งรออยู่ที่โต๊ะอาหารแล้ว จึงรีบเข้าไปทักทายและออกตัวอย่างเกรงใจ

สวัสดีค่ะคุณลุง ไข่มุกขอโทษที่ลงมาช้านะคะ

ไม่เป็นไรหนูไข่มุก นั่งสิ ลุงสั่งอาหารที่หนูชอบทานมาให้แล้ว

เดชไชยรับไหว้และเรียกหญิงสาวที่เขาเอ็นดูให้เข้ามานั่งร่วมโต๊ะอย่างสนิทสนม มุกมณีจึงเดินเข้าไปทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามกับชายสูงวัยที่ตนเคารพนับถืออย่างว่าง่าย เมื่อเห็นอาหารหลากหลายชนิดที่อีกฝ่ายสั่งให้ก็รีบขอบคุณอย่างรู้มารยาท

น่าทานจังเลยค่ะ ขอบพระคุณมากค่ะคุณลุง

อืม...ลุงเริ่มหิวแล้วล่ะ เราลงมือทานกันเลยดีไหมเดชไชยเอ่ยชวนด้วยรอยยิ้ม

ดีค่ะ ไข่มุกก็หิวแล้วเหมือนกันค่ะคนถูกชวนรับคำพลางคลี่ยิ้มละไม ก่อนจะลงมือทานอาหารตามที่อีกฝ่ายเอ่ยชวนอย่างไม่เคอะเขิน

ทำงานวันแรกเป็นยังไงบ้างล่ะหนูไข่มุก

เดชไชยหยั่งเชิงถามหลังจากนั่งทานอาหารไปได้สักพักหนึ่ง คำถามนั้นทำให้คนที่กำลังทานอาหารอย่างเอร็ดอร่อยรู้สึกฝืดคอขึ้นมาทันที

ไข่มุกขออนุญาตตอบตามตรงนะคะคุณลุง

ลุงเป็นคนตรงไปตรงมาอยู่แล้ว หนูไข่มุกว่ามาตามเนื้อผ้าได้เลย

ไข่มุกรู้สึกอึดอัดกับหน้าที่นี้มากเลยค่ะคุณลุง ถ้าคุณลุงจะกรุณา ช่วยหาคนมาทำหน้าที่เลขาฯ แทนหนูจะได้ไหมคะ

เมื่อเดชไชยเปิดกว้างอย่างนั้น มุกมณีก็ตอบอีกฝ่ายไปตามความรู้สึกที่แท้จริง เพราะปิดบังไปก็รังแต่จะอึดอัดใจเปล่าๆ และไม่ลืมที่จะขอร้องให้เขาหาคนขึ้นไปทำหน้าที่แทนตน

อืม...คืนนี้ลุงจะโทรถามอเนกให้ว่าพอจะมีใครขึ้นไปแทนหนูได้หรือเปล่า

เดชไชยแบ่งรับแบ่งสู้ เพราะยังไม่รู้ว่าผู้จัดการฝ่ายบุคคลหาคนขึ้นไปรับตำแหน่งเลขาฯ ของลูกชายแทนมุกมณีได้หรือยัง

ขอบคุณมากค่ะคุณลุง มุกมณีฉีกยิ้มกว้างอย่างดีใจ ก่อนจะตักอาหารใส่ในจานของชายอาวุโสอย่างมีน้ำใจ

นี่ค่ะ ทานเยอะๆ นะคะ จะได้แข็งแรง

ขอบใจ หนูไข่มุกก็ทานเยอะๆ นะ

ชายอาวุโสส่งยิ้มอบอุ่นไปให้ และตักอาหารให้อีกฝ่ายบ้าง จังหวะนั้นเองก็มีใครบางคนเดินเข้ามาหยุดยืนข้างๆ โต๊ะที่ทั้งสองนั่งอยู่

อะแฮ่ม! ผมขอร่วมโต๊ะด้วยคนนะครับ

เสียงกระแอมคุ้นหูนั้นทำให้เดชไชยเงยหน้าขึ้นมองอีกฝ่าย ก่อนจะเอ่ยอนุญาตด้วยน้ำเสียงและสีหน้าปกติ หากแต่มุกมณีกลับรู้สึกอึดอัดใจอย่างบอกไม่ถูก

นั่งสิเดนนี่หลังคำอนุญาตของบิดา ดนัยพัชรก็ย่อตัวลงนั่งบนเก้าอี้ตัวที่ติดกับมุกมณีอย่างจงใจ

ผมเพิ่งรู้นะครับว่าทำไมคุณพ่อถึงชอบมานั่งทานข้าวที่โรงแรมของเรา ที่แท้ก็เพราะว่ามีสาวสวยมานั่งทานเป็นเพื่อนนี่เอง

ชายหนุ่มกล่าวกับบิดา พร้อมปรายตามองไปยังหญิงสาวที่นั่งข้างๆ ด้วยสายตาเหยียดหยันระคนหมั่นไส้ ไม่คิดว่าเจ้าหล่อนจะกล้านัดทานข้าวกับบิดาของเขาอีก ทั้งๆ ที่เคยมีอะไรกับเขามาแล้ว

ใช่ ลูกน่าจะรู้ตั้งนานแล้วนะเดนนี่

แม้จะรู้ว่าบุตรชายตั้งใจจะเหน็บแนม แต่ผู้เป็นบิดาก็หาได้ใส่ใจ และตอบกลับไปอย่างไม่ทุกข์ร้อน ก่อนจะหันไปเอ่ยกับมุกมณีด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล

ทานต่อเถอะหนูไข่มุก เย็นแล้วจะไม่อร่อย

ค่ะคุณลุงมุกมณีรับคำและปั้นหน้าให้ดูสดใส จากนั้นก็ให้ความสนใจแต่อาหารตรงหน้า จนกระทั่งเสียงคนข้างๆ ดังขึ้นมาอีกครั้ง

หวังว่าคุณพ่อจะแค่เอ็นดูเลขาฯ ของผมเท่านั้นนะครับ เพราะมันคงจะไม่ดีเท่าไรหากว่าพ่อกับลูกจะ...

ดนัยพัชรหยุดคำพูดไว้ พลางปรายตามองหน้าเนียนที่ดูเหมือนจะซีดลงอย่างผู้ที่ถือไพ่เหนือกว่า ริมฝีปากที่เม้มสนิทนั่นทำให้เขารู้ว่าเจ้าหล่อนกำลังโกรธแค่ไหน

*************************************************

ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามอ่าน

ขอบคุณทุกกำลังใจค่ะ ขอให้อ่านอย่างมีความสุขนะคะ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 73 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

259 ความคิดเห็น

  1. #209 aemly (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2561 / 12:51
    ไงต่ออออออ
    #209
    0