ราคีมาร

ตอนที่ 5 : ราคีมาร ตอนที่ : 5

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8,448
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 78 ครั้ง
    4 ต.ค. 61





ระหว่างที่รอพนักงานของร้านนำอาหารมาเสิร์ฟนั้น ดนัยพัชรและชลรดาก็นั่งสนทนากันไปพลางๆ โดยเรื่องที่ทั้งสองสนทนากันจะเป็นเรื่องอาหารเสียเป็นส่วนใหญ่ คุยกันได้เพียงไม่นาน ฝ่ายหญิงก็บังเอิญเหลือบไปเห็นใครบางคนเข้าอย่างจัง

เลขาฯ ของพี่เดนนี่มาทานอาหารที่ร้านนี้ด้วยแหละค่ะ

ชลรดาเอ่ยปากบอกคนตรงหน้าโดยที่ดวงตายังจับจ้องอยู่ที่คนมาใหม่อย่างไม่ละสายตา

คำบอกเล่าของชลรดาทำให้ดนัยพัชรหันไปมองตามทิศทางสายตาของอีกฝ่าย เพื่อจะพบว่ามุกมณีกำลังเดินเคียงคู่มากับทนายหนุ่มอนาคตไกลอย่างสนิทสนม ทั้งสองเดินไปนั่งยังโต๊ะหนึ่งซึ่งสามารถมองเห็นได้ชัดเจนจากจุดที่เขานั่งอยู่

สงสัยจะมากับคนรัก ท่าทางเอาอกเอาใจกันน่าดูเลยนะคะ

หญิงสาวคาดเดา น้ำเสียงติดจะประชดประชันเล็กน้อย เพราะรู้สึกหมั่นไส้เลขาฯ ของดนัยพัชรอย่างไม่ทราบสาเหตุ

อย่าสนใจเขาเลยครับ

ดนัยพัชรดึงสายตากลับมาที่คนตรงหน้าพร้อมกับเอ่ยออกมาอย่างไม่ใส่ใจ หากแต่ความรู้สึกภายในกลับตรงกันข้ามกับที่พูดออกไปอย่างสิ้นเชิง

รดาไม่สนใจอยู่แล้วล่ะค่ะ

แม้จะกล่าวยืนยันไปเช่นนั้น ทว่าชลรดาก็ยังแอบชำเลืองมองไปยังหนุ่มสาวคู่นั้นทุกครั้งที่มีโอกาส

ด้านดนัยพัชรเองก็เช่นเดียวกัน เขาปรายตามองไปยังมุกมณีทุกครั้งที่ชลรดาเผลอ และรู้สึกหงุดหงิดใจทุกครั้งที่เห็นเธอหัวร่อต่อกระซิกกับชายหนุ่มที่มาด้วยกัน จนเขาหมดอารมณ์ทานอาหาร แต่เพราะไม่ต้องการให้คนร่วมโต๊ะเกิดความสงสัย จึงฝืนทานลงไปอย่างฝืดคอที่สุด

 

ทำไมโลกถึงได้กลมแบบนี้นะ

มุกมณีบ่นในใจ เมื่อเหลือบไปเห็นคนที่ไม่อยากเจอเข้าโดยบังเอิญ

มีอะไรหรือเปล่าครับไข่มุกนุกุลเอ่ยถามสาวสวยตรงหน้าด้วยความสงสัย หลังจากที่เห็นเธอนิ่วหน้าเมื่อมองไปยังทิศทางหนึ่ง

เปล่าค่ะมุกมณีรีบดึงสายตากลับและพยายามปรับสีหน้าให้เป็นปกติ แต่ก็ยังหลงเหลือพิรุธให้นุกุลจับสังเกตได้

คนรู้จักเหรอครับ

เอ่อ...เขาเป็นเจ้านายคนใหม่ของไข่มุกน่ะค่ะเธอตอบเขาไปตามจริง เมื่อคิดว่ายังไงอีกฝ่ายก็จะต้องรู้เข้าสักวัน

ผู้ชายคนนั้นหรือเปล่าที่เป็นต้นเหตุทำให้ไข่มุกไม่สบายใจนุกุลถามพลางจับจ้องใบหน้าสวยหวานของเธออย่างค้นหา

ไม่เกี่ยวกับเขาหรอกค่ะ เธอปดคำโต ไข่มุกไม่ถนัดงานด้านนี้ก็เลยอยากจะกลับไปทำหน้าที่เดิมเท่านั้นค่ะ

ถ้าไม่สบายใจ ลาออกมาเป็นเลขาฯ ของพี่ดีไหม

ทนายหนุ่มเสนอสีหน้าจริงจัง เขาเดาว่ามุกมณีอาจจะมีเรื่องบางอย่างในใจ และมันจะต้องเลวร้ายจริงๆ ถึงได้ทำให้ผู้หญิงที่มีความมุ่งมั่นล่าถอยตั้งแต่วันแรกที่เริ่มงาน

แหม...พี่นุกุลก็ มาชวนไข่มุกลาออกง่ายๆ ได้ไงคะ

เธอเอ่ยด้วยสีหน้าขำๆ พยายามทำให้เป็นเรื่องตลก ทั้งที่รู้อยู่แก่ใจว่าอีกฝ่ายไม่ได้พูดเล่นๆ

พี่ไม่ได้ชวนเล่นๆ นะไข่มุก พี่อยากให้เธอมาทำงานกับพี่จริงๆ

นุกุลบอกความตั้งใจ มือใหญ่เอื้อมไปกุมมือบางที่วางอยู่บนโต๊ะพร้อมกับบีบเบาๆ การกระทำของเขาทำให้คนที่แอบมองอยู่อีกมุมหนึ่งของร้านถึงกับตาลุกเป็นไฟ

ไข่มุกแค่ปรับตัวไม่ทันเท่านั้นเองค่ะ อีกไม่กี่วันก็คงชิน พี่นุกุลไม่ต้องเป็นห่วงหรอกนะคะ

มุกมณีอธิบายด้วยสีหน้าผ่อนคลาย พยายามที่จะไม่คิดถึงเจ้านายคนใหม่ เพราะถ้าหากคิดถึงเขาทีไร อารมณ์ของเธอก็จะแปรปรวนทุกครั้ง ซึ่งมันไม่ดีต่อสภาพจิตของเธอเลย

แน่ใจนะครับว่าแค่นั้นจริงๆ แม้ว่าสีหน้าของมุกมณีจะดีขึ้นแล้ว แต่เขาก็ยังไม่วางใจ

แน่สิคะเธอพยักหน้ายืนยัน ใบหน้างามระบายด้วยรอยยิ้มละไม ซึ่งก็ทำให้คนมองตาพร่าไปเลยทีเดียว

ถ้างั้นก็ตามใจ แต่ถ้าอยากเปลี่ยนงานเมื่อไร อย่าลืมคิดถึงพี่นะ

ไข่มุกจะคิดถึงพี่นุกุลเป็นคนแรกเลยค่ะ

แม้จะรู้จักนุกุลได้เพียงไม่นาน แต่มุกมณีก็ไว้เนื้อเชื่อใจอีกฝ่ายราวกับคบหากันมานานปี ทั้งนี้อาจจะเป็นเพราะว่าเขาทำให้เธอประทับใจตั้งแต่ครั้งแรกที่พบกัน หลังจากนั้นเขาก็วางตัวดีมาโดยตลอด อีกทั้งยังคอยแนะนำและให้คำปรึกษาแก่เธอเสมอ

อาหารที่สั่งมาแล้วครับ

ชายหนุ่มดึงมือกลับ เมื่อพนักงานของร้านทยอยนำอาหารมาเสิร์ฟที่โต๊ะของเขาและมุกมณี

น่าทานทั้งนั้นเลยนะคะ

ถ้าน่าทานก็ทานให้เยอะๆ นะครับ ชายหนุ่มว่า ก่อนจะตักโน่นตักนี่ใส่ในจานอาหารของอีกฝ่ายอย่างเอาใจใส่

ขอบคุณค่ะ

มุกมณีกล่าวขอบคุณอย่างรู้มารยาทและไม่ลืมที่จะแสดงน้ำใจด้วยการตักอาหารให้กับชายหนุ่มบ้าง หญิงสาวไม่รู้ตัวเลยว่า สิ่งที่ตัวเองกระทำอยู่นั้นกำลังจะนำภัยมาสู่เธออีกครั้งในอีกไม่ช้านี้

 


บทที่ 2 ขิงก็ราข่าก็แรง

มุกมณีกลับเข้ามาทำงานในช่วงบ่ายตามเวลาที่ทางโรงแรมกำหนดไว้ นั่นก็คือบ่ายโมงพอดิบพอดี เธอมีเวลาหายใจหายคออีกหนึ่งชั่วโมง หลังจากนั้นคงต้องอึดอัดกับเจ้านายที่แจ้งเธอไว้ว่าจะเข้ามาตอนบ่ายสองโมง

ทว่าหลังจากนั้นไม่นาน ก็มีเสียงสัญญาณดังขึ้นที่หน้าลิฟต์ ทำให้เลขาฯ สาวที่กำลังนั่งทำงานอยู่อย่างสบายใจเงยหน้าขึ้นมองอย่างสงสัย พลางคิดในใจว่าคงจะมีแขกมาหาเจ้านายอีกแล้วกระมัง แต่แล้วคนที่ก้าวออกมาจากลิฟต์กลับไม่ใช่คนแปลกหน้า หากแต่เป็นคนที่บอกว่าจะเข้ามาตอนบ่ายสองโมงนั่นเอง

ยังไม่ถึงบ่ายสองโมงเลยนี่นา จะรีบกลับมาทำไมนะ

มุกมณีบ่นในใจพลางลอบมองนายหนุ่มที่เดินหน้าเคร่งมาแต่ไกล พอเขาเดินเข้ามาใกล้โต๊ะทำงาน เธอก็แสร้งทำทีเป็นสนใจงานตรงหน้า ปล่อยให้ร่างสูงเดินผ่านเลยไปแล้วจึงค่อยเงยหน้าขึ้นมองตามแผ่นหลังของเขา ที่พอเปิดประตูห้องทำงานเข้าไปได้เท่านั้นก็ปิดกลับมาเสียงดังโครมสนั่น ส่งผลให้คนที่นั่งทำงานอยู่ถึงกับสะดุ้งโหยง

ไปกินข้าวหรือไปกินรังแตนมากันแน่เนี่ย

มุกมณีนินทาผู้เป็นนาย ก่อนจะเลิกสนใจเขา แล้วก้มหน้าก้มตาทำงานของตัวเอง แต่ทำไปได้ไม่ถึงสิบห้านาที เสียงอินเตอร์คอมที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานก็ดังขึ้น

*****************************************

ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามอ่าน ขอบคุณทุกๆ กำลังใจค่ะ

ขอให้อ่านอย่างมีความสุขนะคะ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 78 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

259 ความคิดเห็น

  1. #207 aemly (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2561 / 12:48
    หึงละซิ
    #207
    0
  2. #28 jeabkiss (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 มีนาคม 2556 / 23:44
    คุณอาเอาใจเดนนี่จนเป็นคนเอาแต่ใจตัวเองนะเนี่ย
    #28
    0