ราคีมาร

ตอนที่ 2 : ราคีมาร ตอนที่ : 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 12,090
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 101 ครั้ง
    2 ต.ค. 61




ดิฉันทราบค่ะ ต่อไปจะมาทำงานให้เร็วกว่านี้

ใจที่เต้นไม่เป็นจังหวะอยู่ในขณะนี้ส่งผลให้น้ำเสียงที่เปล่งออกไปพลอยไม่มั่นคงไปด้วย

รู้ตัวก็ดี ชายหนุ่มเอ่ยเมื่อเดินกลับมาย่อตัวลงนั่งบนเก้าอี้หนังหลังโต๊ะทำงานขนาดใหญ่

ขอกาแฟให้ผมสักถ้วยสิ

ค่ะเธอรับคำ ก่อนจะหมุนตัวเดินออกไปจากห้องด้วยก้าวย่างที่ไม่มั่นคงสักเท่าใดนัก

พี่สาวได้ผัวมหาเศรษฐี น้องสาวก็เลยจะทำตามบ้างสินะดนัยพัชรแค่นเสียงเยาะเมื่อคล้อยหลังคนตัวบาง

ระหว่างหนึ่งเดือนที่กลับไปอยู่อังกฤษ เขาจ้างนักสืบคอยติดตามดูความเคลื่อนไหวของมุกมณีตลอด จึงรู้ว่านอกจากบิดาของเขาแล้ว เธอยังติดต่อคบหากับผู้ชายอีกคน ซึ่งเขาทราบภายหลังว่าเป็นทนายหนุ่มอนาคตไกล และนับวันเธอก็ยิ่งสนิทสนมกับชายหนุ่มคนนั้นมากขึ้น มากเสียจนเขาอดรนทนไม่ได้ ทั้งๆ ที่ควรจะดีใจหากว่าเธอแต่งงานไปกับคนอื่น เพื่อเขาจะได้หมดห่วงเรื่องที่เธอจะมาเป็นแม่เลี้ยงของเขา แต่ทำไมเขาจึงไม่รู้สึกอย่างนั้น แถมยังเกิดความรู้สึกไม่พอใจขึ้นมาลึกๆ อีกด้วย

 

เมื่อรู้ว่าเจ้านายคนใหม่คือใคร มุกมณีก็เริ่มเอะใจกับข้อความเชิงดูถูกเหยียดหยามที่เคยได้รับก่อนหน้านี้ รวมถึงเหตุการณ์เลวร้ายที่เกิดขึ้นกับตนที่ภูเก็ตในค่ำคืนนั้น...

คะ...คุณจะทำอะไรน่ะ มุกมณีใจเต้นไม่เป็นส่ำเมื่อสายตาคมกริบที่จับจ้องมายังเธอนั้นมันไม่น่าไว้ใจเอาเสียเลย

ตัดไฟเสียแต่ต้นลมไงล่ะ ผมก็อยากจะรู้เหมือนกันว่าคุณจะยังกล้าไปเสนอตัวให้กับผู้ชายคนอื่นอีกไหม เขาว่าขณะทอดตามองดวงหน้างามอย่างหมายมาด

ตัดไฟเสียแต่ต้นลม เขาตั้งใจทำลายเราเพราะคิดว่าเราจะจับพ่อของเขางั้นเหรอ บ้าไปแล้ว

หญิงสาวพึมพำกับตัวเองอย่างโมโหเมื่อพอจะปะติดปะต่อเรื่องราวต่างๆ เข้าด้วยกันได้ การที่เธอถูกเลือกให้มาเป็นเลขาฯ ชั่วคราวก็คงจะเป็นแผนการของเขาอีกเช่นกัน เธอมั่นใจอย่างนั้นจริงๆ

คนจิตใจอกุศล คนเห็นแก่ตัว ฉันไม่ทนทำงานกับคนอย่างคุณหรอก

คุณไข่มุกเป็นอะไรหรือเปล่าคะ มาลัย แม่บ้านวัยสามสิบต้นๆ เห็นเลขาฯ คนสวยของเจ้านายคนใหม่บ่นพึมพำ แถมยังคนกาแฟเสียงดังคับห้องครัวก็อดที่จะเข้าไปถามไถ่ไม่ได้

ปะ...เปล่าค่ะมุกมณียิ้มฝืดๆ มือที่ถือช้อนคนกาแฟอยู่ก็ค่อยๆ เบาลง

ถ้ามีอะไรให้พี่ช่วย ก็บอกได้นะคะ

แม่บ้านสาวใหญ่ขันอาสาอย่างเต็มใจ ด้วยคิดว่าอีกฝ่ายคงจะอารมณ์เสียที่ถูกเจ้านายใช้ให้มาชงกาแฟให้ เพราะความจริงหน้าที่นั้นมันเป็นของเธอเอง

ค่ะ พี่มาลัย เธอตอบรับอย่างไม่ให้เสียน้ำใจ

ไข่มุกขอตัวก่อนนะคะ เดี๋ยวเจ้านายจะรอนาน

จบคำก็รีบยกกาแฟที่ชงเสร็จแล้วออกไปจากห้องครัวเพื่อหลีกหนีสายตาสงสัยใคร่รู้ของอีกฝ่าย ที่สำคัญเธอกลัวว่าเจ้านายจะหาเรื่องตำหนิเอาอีก จึงต้องรีบนำกาแฟไปเสิร์ฟตามที่เขาต้องการ

 

เสียงเปิดปิดประตูห้องที่ดังขึ้น ทำให้เจ้าของห้องเงยหน้าขึ้นมองร่างบางที่ประคองถ้วยกาแฟเดินตรงเข้ามาหาเขาด้วยสายตาชนิดหนึ่ง ที่ทำให้คนถูกมองถึงกับแข้งขาสั่น แต่กระนั้นก็พยายามที่จะไม่หวั่นไหวไปกับสายตาสีมรกตคู่นั้น

กาแฟค่ะมุกมณีรายงานพร้อมกับวางถ้วยกาแฟลงตรงหน้าเจ้านายของตนอย่างระมัดระวัง

ขอบใจดนัยพัชรเอ่ยสั้นๆ พลางกวาดมองดวงหน้าสวยหวานชวนมองของอีกฝ่ายอย่างไม่เกรงใจ

คุณมีอะไรจะใช้ดิฉันอีกไหมคะ คนถูกมองอย่างสำรวจตรวจตราเอ่ยถาม ขณะเดียวกันก็พยายามปรับสีหน้าและน้ำเสียงให้เป็นปกติ

ช่วยไปเอาแฟ้มผลงานของแต่ละแผนกมาให้ผมดูหน่อยเขาสั่งโดยที่ยังไม่ละสายตาไปจากใบหน้าของหญิงสาว

ค่ะ มุกมณีรับคำ ก่อนจะหมุนตัวเดินออกจากห้องไป โดยมีสายตาสีมรกตมองตามไปจนกระทั่งเธอพ้นจากรัศมีสายตา

ประมาณสิบนาทีหลังจากนั้น ร่างบางก็กลับเข้ามาอีกครั้งพร้อมกับแฟ้มเอกสารตามที่รองประธานหนุ่มต้องการ

แฟ้มเอกสารที่คุณต้องการค่ะ เลขาฯ คนสวยรายงานด้วยน้ำเสียงสุภาพขณะวางแฟ้มเอกสารปึกใหญ่ลงตรงหน้าของเจ้านายหนุ่ม

ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ดิฉันขอตัวไปทำงานก่อนนะคะ

เชิญเจ้าของห้องเอ่ยอนุญาตโดยไม่มองหน้าสวยผุดผ่องของอีกฝ่าย เพราะมัวแต่พุ่งความสนใจไปยังแฟ้มเอกสารที่เจ้าหล่อนนำมาให้

ด้านมุกมณีนั้น เมื่อได้รับอนุญาต หญิงสาวก็ก้าวออกไปจากห้องทำงานกว้างขวางแต่บรรยากาศแสนจะอึดอัดในทันที และพอกลับมาถึงโต๊ะทำงานซึ่งตั้งอยู่หน้าห้องก็รีบกดโทรศัพท์ไปหาผู้ที่เกี่ยวข้องกับเรื่องนี้อย่างไม่รีรอ

 

เดชไชย ธนพิพัฒน์ มหาเศรษฐีอันดับต้นๆ ของเมืองไทย รีบวางหนังสือพิมพ์ที่กำลังอ่านลงเมื่อเสียงสัญญาณโทรศัพท์มือถือของเขาดังขึ้น

ว่าไงหนูไข่มุก โทร.มาหาลุงแต่เช้ามีเรื่องอะไรหรือเปล่าหืมเจ้าของโรงแรมชื่อดังทักทายคนปลายสายด้วยน้ำเสียงเอื้อเอ็นดู

ดลฤดี ธนพิพัฒน์ หรือฤดี หญิงวัยกลางคนที่นั่งอยู่ไม่ไกลจากจุดนั้นได้ยินพี่ชายเอ่ยชื่อคนปลายสายก็ถึงกับหูผึ่งขึ้นมาทันที

มีค่ะคุณลุง เรื่องสำคัญด้วยค่ะ ว่าแต่คุณลุงว่างคุยไหมคะ

มุกมณีเอ่ยถามชายอาวุโสที่ตนเคารพเสมอเหมือนญาติผู้ใหญ่อย่างเกรงใจ

สำหรับหนูไข่มุก ลุงว่างเสมอ ว่าธุระของหนูมาได้เลย

คำพูดของเดชไชยทำให้น้องสาวทำปากยื่นใส่อย่างหมั่นไส้เป็นกำลัง และคอยเงี่ยหูฟังพี่ชายต่อไปอย่างตั้งอกตั้งใจ

คือ...หนูอยากจะกลับไปทำงานในตำแหน่งเดิมน่ะค่ะคนปลายสายบอกความต้องการ

อะไรกัน แค่วันแรกก็จะถอยแล้วเหรอหนูไข่มุกชายอาวุโสเอ่ยถามน้ำเสียงกลั้วหัวเราะ

หนูคิดว่าตัวเองไม่เหมาะสมกับตำแหน่งนี้น่ะค่ะ ก็เลย...

หญิงสาวพยายามที่จะอธิบาย แต่เดชไชยก็ขัดขึ้นมาเสียก่อนที่อีกฝ่ายจะเอ่ยจบ

ถ้าหนูกลับไปทำตำแหน่งเดิม แล้วใครจะมาเป็นเลขาฯ ให้ลูกชายลุงล่ะ

**********************************

ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามอ่าน ขอบคุณทุกคอมเมนต์และกำลังใจค่ะ

ขอให้อ่านอย่างมีความสุขนะคะ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 101 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

259 ความคิดเห็น

  1. #204 aemly (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2561 / 12:43
    ไงต่อๆๆๆๆๆๆ
    #204
    0
  2. วันที่ 16 มีนาคม 2556 / 04:19
    รอรูปเล่มอยู่นะคะ
    น่าติดตามมากเลย ^^
    #7
    0