ราคีมาร

ตอนที่ 14 : ราคีมาร ตอนที่ : 14

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9,063
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 68 ครั้ง
    11 ต.ค. 61




ติ๊ด...ติ๊ด...

เสียงโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะทำงาน ทำให้ดนัยพัชรหลุดจากภวังค์ความคิดในทันที ดวงตาสีมรกตเหลือบมองชื่อที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอ ก่อนจะหยิบมันขึ้นมากดรับสาย และทักทายเพื่อนรักอย่างสนิทสนม

ว่าไงนน

ตอนนี้ฉันอยู่กรุงเทพฯ นะ ออกมาเจอกันหน่อยสิเดนนี่

นนทิภัคหรือนนเป็นคนภูเก็ต นานๆ จะเข้ามากรุงเทพฯ ที จึงถือโอกาสนี้นัดเจอเพื่อนสนิทของตน

ตอนนี้ฉันกำลังยุ่งๆ อยู่ เอาไว้คืนนี้ค่อยเจอกันนะ

ดนัยพัชรบอกปัด เขายังไม่อยากออกไปพบอีกฝ่ายตอนนี้ เพราะต้องการเฝ้าใครบางคนที่นี่มากกว่า

ยุ่งเรื่องงานหรือว่ายุ่งเรื่องสาวๆ วะคนปลายสายหยอกเย้าอย่างอารมณ์ดี

เรื่องงานผู้บริหารหนุ่มตอบเสียงขรึม

โอเคๆ เจอกันคืนนี้ก็ได้ ขอให้มีความสุขกับการทำงานนะเดนนี่น้ำเสียงจริงจังของเพื่อนรักทำให้นนทิภัคเลิกเซ้าซี้กวนใจ

อืม...แล้วเจอกัน รองประธานหนุ่มกดวางสายทันทีที่นัดหมายกับอีกฝ่ายเรียบร้อยแล้ว

งานที่คุณสั่งเสร็จเรียบร้อยแล้วค่ะ

เสียงรายงานคุ้นหูและแฟ้มเอกสารที่ถูกนำมาวางไว้บนโต๊ะทำงานทำให้ผู้บริหารหนุ่มเงยหน้าขึ้นสบตากับเลขาฯ คนสวยพร้อมกับเอ่ยสั้นๆ

ดีมาก

ดิฉันขอตัวไปทานข้าวกลางวันก่อนนะคะ

มุกมณีเห็นว่ายังพอมีเวลาพักอีกครึ่งชั่วโมงก่อนเข้าทำงานในช่วงบ่าย จึงตั้งใจจะลงไปหาอาหารกลางวันง่ายๆ ทาน

ดนัยพัชรพยักหน้าเนิบๆ แทนคำอนุญาต ตัวเขาเองนั้นก็ไม่ได้อยากให้มุกมณีอดอาหาร แต่ที่สั่งให้เธอทำงานจนเสร็จก็เพราะไม่ต้องการให้อีกฝ่ายออกไปทานข้าวกับทนายหนุ่มคนนั้น

ด้านมุกมณีที่เดินกลับไปยังโต๊ะทำงาน เมื่อหยิบกระเป๋าได้แล้ว ก็เตรียมจะก้าวไปที่ประตูห้องทำงาน แล้วจู่ๆ อาการบางอย่างก็โจมตีเธออย่างกะทันหัน หากแต่ก่อนที่ร่างบางจะทรุดลงไปกับพื้นก็รู้สึกเหมือนถูกดึงเข้าสู่อ้อมแขนแข็งแกร่งของใครบางคน

มุกมณีเป็นอะไร ดนัยพัชรเอ่ยถามคนในอ้อมแขนด้วยน้ำเสียงอาทร เขาลอบมองหญิงสาวตั้งแต่เจ้าหล่อนเดินกลับไปที่โต๊ะทำงาน พอเห็นร่างบางโอนเอนเหมือนจะล้ม เขาก็รีบเข้ามาช่วยทันที

แค่มึนศีรษะเท่านั้นค่ะ ลงไปหาอะไรทาน อาการก็คงจะดีขึ้น

มุกมณีสันนิษฐาน เพราะคิดว่าอาการหน้ามืดของตนเป็นผลมาจากการที่ยังไม่ได้ทานอาหารกลางวัน

สีหน้าของคุณไม่ค่อยดีเท่าไร อย่าลงไปเลยนะ ส่วนเรื่องอาหาร เดี๋ยวผมโทรไปสั่งให้ยกขึ้นมาให้เอง”

อย่าลำบากเลยค่ะ ดิฉัน...

อย่าดื้อกับผม มุกมณี

ชายหนุ่มเอ่ยเสียงดุ ก่อนจะย่อตัวลงช้อนอุ้มคนตัวบางขึ้นมาแล้วพาไปวางบนเก้าอี้โซฟาตรงมุมรับแขก จากนั้นก็กดโทรศัพท์ลงไปที่แผนกอาหารอย่างไม่ให้เสียเวลา

ความจริงคุณไม่ต้องลำบากก็ได้มุกมณีเอ่ยเบาๆ เมื่อเขาหันมามองสบตากับเธอ

ผมใช้งานคุณเกินเวลา ฉะนั้นผมก็มีส่วนที่ต้องรับผิดชอบ

ดนัยพัชรแจกแจงให้คนอวดดีฟัง แต่มันเป็นเหตุผลเพียงแค่ครึ่งเดียวเท่านั้น

เมื่อทราบเหตุผลของเขา หญิงสาวก็เมินมองไปอีกทาง ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมถึงรู้สึกผิดหวังกับคำพูดประโยคนั้นของอีกฝ่าย ผู้ชายคนนี้เกิดมาเพื่อทำร้ายจิตใจของเธอหรืออย่างไร เขาไม่เคยแยแสกับเรื่องในคืนนั้น มิหนำซ้ำยังดูถูกเหยียดหยามเธอทุกครั้งเมื่อมีโอกาส เขาเหมือนมารร้ายที่ตามหลอกหลอนเธอทั้งในยามหลับและยามตื่น...

มุกมณี...มุกมณี...ชายหนุ่มสะกิดเรียกเบาๆ

คะ?” คนเหม่อลอยหลุดจากภวังค์พลางทำหน้าเหลอหลา

อาหารมาแล้วนะเขาบอกพร้อมกับลอบมองเสี้ยวหน้าของหญิงสาวด้วยสายตาเอ็นดู

คำบอกกล่าวนั้นทำให้มุกมณีหันไปมองอาหารหลากหลายบนโต๊ะด้วยสีหน้างงงัน เธอไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าอาหารเหล่านั้นถูกลำเลียงมาตั้งแต่ตอนไหน ไม่คิดเลยว่าตัวเองจะเป็นเอามากขนาดนี้

ลงมือทานกันเถอะ ผมหิวแล้ว ชายหนุ่มเอ่ยชวน เมื่อเห็นอีกฝ่ายยังมองอาหารบนโต๊ะนิ่ง

ค่ะ

หญิงสาวตอบอย่างออมคำ ก่อนจะลงมือทานอาหารตามคำชวนของเขาอย่างไม่เกี่ยงงอน ซึ่งก็ทำให้คนชวนรู้สึกพึงพอใจอยู่ไม่น้อยเหมือนกัน ตลอดเวลาที่รับประทานอาหารร่วมกันไม่มีเสียงสนทนาเกิดขึ้นเลยสักนิด และมันก็จบลงอย่างเรียบง่าย ก่อนจะแยกย้ายกันไปทำงานต่อ

ช่วงบ่ายของวันนั้นดูเหมือนว่างานของมุกมณีจะค่อนข้างน้อย เธอจึงทำเสร็จตั้งแต่บ่าย อีกทั้งเจ้านายก็ไม่จู้จี้กับเธอเหมือนช่วงเช้า พอถึงเวลาเลิกงาน เขาก็เดินออกจากห้องไป ไม่อยู่เลยเวลาเหมือนเมื่อวานอีก

สงสัยจะรีบออกไปหาคนที่ชื่อนนแน่ๆ มุกมณีพึมพำเมื่อร่างสูงของผู้เป็นนายพ้นออกไปจากประตูห้องทำงาน

เราก็มีนัดเหมือนกันนี่นา

ว่าแล้วก็ขยับลุกจากเก้าอี้ เป็นจังหวะเดียวกับที่เสียงเรียกเข้าดังมาจากโทรศัพท์มือถือ พอหยิบขึ้นมาดูก็พบว่า คนที่โทรหาก็คือคนที่เธอนัดให้มารับที่ทำงานนั่นเอง

ไข่มุก พี่มารออยู่ที่หน้าโรงแรมแล้วนะครับ

จะรีบลงไปหาเดี๋ยวนี้แหละค่ะพี่นุกุล แล้วเจอกันค่ะ

กล่าวจบก็กดวางสายแล้วพาตัวเองลงไปพบทนายหนุ่มที่ด้านหน้าโรงแรมทันที

 

นนทิภัคลอบมองปฏิกิริยาของเพื่อนรักด้วยความสงสัย ดนัยพัชรดูแปลกไปตั้งแต่ทานอาหารเย็นด้วยกัน จนกระทั่งตอนนี้ย้ายมานั่งฟังเพลงและจิบเครื่องดื่มที่ผับชื่อดังแห่งหนึ่งแล้ว แต่สีหน้าท่าทางของอีกฝ่ายกลับเหมือนคนมีอะไรในใจ

**********************************************

ขอบคุณสำหรับการติดตาม ขอบคุณทุกกำลังใจค่ะ

ขอให้อ่านอย่างมีความสุขนะคะ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 68 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

259 ความคิดเห็น

  1. #216 aemly (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2561 / 13:02
    ยังไงๆๆๆๆๆ
    #216
    0
  2. #132 tungkn4841 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2561 / 12:26
    ความในใจที่เปิดเผยไม่ได้ ของนายแดนนี่  
    #132
    0