ราคีมาร

ตอนที่ 13 : ราคีมาร ตอนที่ : 13

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8,208
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 82 ครั้ง
    11 ต.ค. 61




ติ๊ด...ติ๊ด...

เสียงเรียกเข้าของโทรศัพท์มือถือที่ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบสงบของห้องทำงาน ทำให้พิมพ์พรหันไปมองกระเป๋าใบสวยที่วางอยู่บนโต๊ะข้างๆ พลางบ่นพึมพำออกมาเบาๆ

ไข่มุกลืมเอากระเป๋าไปด้วยเหรอเนี่ย

ผู้จัดการสาวเดินไปที่โต๊ะทำงานเก่าของสาวรุ่นน้องพลางมองกระเป๋าสะพายของอีกฝ่ายอย่างชั่งใจ คิดเอาไว้ว่าถ้าเสียงนั้นเงียบลงก็จะกลับไปทำงานต่อ แต่ทว่ามันเงียบไปไม่ถึงสิบวินาทีก็ดังขึ้นมาอีก เธอจึงถือวิสาสะหยิบเครื่องมือสื่อสารในกระเป๋าของมุกมณีออกมากดรับสาย

ทำไมรับสายช้าจังเลยครับไข่มุก

น้ำเสียงนุ่มทุ้มที่ดังมาตามสาย ทำให้พิมพ์พรรีบแจกแจงแก่คนปลายสายทันที

เอ่อ...ดิฉันไม่ใช่เจ้าของโทรศัพท์หรอกค่ะ

ไม่ใช่ แล้วมันมาอยู่ที่คุณได้ยังไงล่ะครับวาจาที่ดังมาตามสายบ่งบอกถึงความประหลาดใจอย่างชัดเจน

พอดีไข่มุกลืมกระเป๋าไว้ที่นี่น่ะค่ะ เธอตอบเป็นเชิงอธิบายสั้นๆ

ผมเข้าใจแล้วครับ ว่าแต่ไข่มุกรู้หรือเปล่าครับว่าลืมกระเป๋าไว้ที่คุณ

ไม่น่าจะรู้นะคะ เพราะถ้ารู้ก็คงจะลงมาเอาแล้วล่ะค่ะ แต่อีกเดี๋ยวดิฉันจะเอาขึ้นไปให้ไข่มุกที่ห้องทำงานเองค่ะ

พิมพ์พรสันนิษฐานอย่างมีเหตุมีผล และแจ้งแก่อีกฝ่ายว่าเธอจะเป็นคนนำกระเป๋าขึ้นไปให้เจ้าของด้วยตัวเอง

ถ้างั้นอีกสักพักผมจะโทรมาใหม่นะครับ

ค่ะ ดิฉันจะรีบเอาขึ้นไปให้เจ้าของค่ะ

ขอโทษนะครับ ผมกำลังพูดสายกับใครอยู่ครับคนปลายสายเอ่ยถามอย่างสุภาพ

ดิฉันพิมพ์พร เป็นเพื่อนรุ่นพี่และทำงานที่เดียวกับไข่มุกค่ะ

แม้จะสนทนากับคนปลายสายเพียงไม่กี่ประโยค แต่พิมพ์พรก็รับรู้ถึงความสุภาพและไม่ถือตัวของอีกฝ่าย จึงไม่รังเกียจที่จะบอกชื่อเสียงเรียงนามของตัวเองให้เขาทราบ

ผมนุกุลครับ ขอบคุณมากครับคุณพิมพ์พรนุกุลกล่าวขอบคุณอย่างรู้มารยาท

ไม่เป็นไรค่ะพิมพ์พรตอบอย่างออมคำ หลังจากนั้นก็กดวางสายเมื่ออีกฝ่ายเอ่ยลา

นุกุล ผู้ชายที่ไข่มุกกำลังคบหาอยู่นี่นา สงสัยจะโทรมาชวนออกไปทานข้าวกลางวันแน่ๆ เธอคาดเดาพลางมองไปที่นาฬิกาบนผนังห้องทำงาน

ใกล้จะเที่ยงแล้วนี่ รีบเอากระเป๋าขึ้นไปให้ไข่มุกก่อนดีกว่า เดี๋ยวแฟนเขาโทรมาหาอีกแล้วจะยุ่ง

ว่าแล้วก็คว้ากระเป๋าของสาวรุ่นน้องขึ้นมาสะพายไว้บนไหล่ ก่อนจะมุ่งหน้าไปยังเป้าหมายอย่างไม่รอช้า

 

ก๊อกๆ

เสียงเคาะประตูห้องที่ดังขึ้นนั้นทำให้เลขาฯ ของท่านรองประธานละสายตาจากจอโน้ตบุ๊กตรงหน้าแล้วหันไปมองทิศที่มาของเสียงด้วยสีหน้าสงสัย ก่อนจะเดินไปทำหน้าที่ของตัวเองทันที

พี่พิมพ์มุกมณีคลี่ยิ้มบางๆ เมื่อเห็นว่าคนที่ยืนอยู่หน้าห้องไม่ใช่ใครที่ไหน

ทำไมถึงย้ายเข้าไปอยู่ข้างในล่ะไข่มุก พิมพ์พรกระซิบถามสาวรุ่นน้องอย่างสงสัยใคร่รู้ แต่คนถูกถามกลับตอบเสียงดังฟังชัด เพราะต้องการให้คนที่ย้ายโต๊ะทำงานของเธอได้ยิน

เจ้านายบอกไข่มุกว่า เพื่อความสะดวกในการประสานงานน่ะค่ะ

งั้นเหรอ พิมพ์พรพยักหน้าเบาๆ เป็นเชิงว่าเข้าใจ แต่กระนั้นก็อดที่จะประหลาดใจกับเหตุผลของรองประธานหนุ่มไม่ได้ เพราะมันแปลกๆ ยังไงชอบกล

พี่พิมพ์จะพบคุณดนัยพัชรใช่ไหมคะ

มุกมณีถาม เพราะเข้าใจว่าอีกฝ่ายอาจจะขึ้นมารายงานความคืบหน้าของงานที่ได้รับมอบหมายจากผู้บริหารหนุ่ม

เปล่าจ้ะ เธอลืมกระเป๋าไว้ที่ห้องทำงานพี่ พี่ก็เลยเอาขึ้นมาให้พิมพ์พรบอกพร้อมกับส่งกระเป๋าสะพายคืนให้กับอีกฝ่าย

จริงด้วยสิคะ ไข่มุกรีบจนลืมกระเป๋าเลยค่ะ ขอบคุณมากนะคะ

ไม่เป็นไรจ้ะ อ้อ! เมื่อกี้แฟนเธอโทร.มา พี่ก็เลยรับสายแทน เธอคงไม่ว่าอะไรนะ

ไม่ว่าหรอกค่ะ แล้วพี่นุกุลว่าไงบ้างคะ

ดนัยพัชรพยายามให้ความสนใจอยู่กับงานตรงหน้า แต่บทสนทนาของสองสาวกลับทำให้สมองของเขาทำงานได้ไม่เต็มร้อย และดูเหมือนหูของเขาก็คอยแต่จะเงี่ยฟังอย่างตั้งใจเสียด้วย

เขาบอกว่าอีกเดี๋ยวจะโทร.มาใหม่ สงสัยจะชวนเธอออกไปทานข้าวกลางวัน เอ่อ...พี่ไปก่อนล่ะนะ กลัวเจ้านายจะว่าเอา

สาวรุ่นพี่กล่าวด้วยสีหน้ายิ้มๆ หากแต่ท้ายประโยคเธอป้องปากแล้วกระซิบกระซาบเบาๆ พลางพยักพเยิดไปยังโต๊ะทำงานของเจ้านาย

มุกมณีพยักหน้ายิ้มๆ เป็นเชิงตอบรับ พออีกฝ่ายเดินจากไปก็ปิดประตูลงตามเดิม ก่อนจะเดินกลับไปนั่งที่โต๊ะทำงาน แต่นั่งไม่ถึงห้านาทีเสียงโทรศัพท์มือถือของเธอก็ทั้งดังทั้งสั่นขึ้นมาอีกครั้ง หากแต่เจ้าของโทรศัพท์ยังไม่ทันที่จะกดรับสาย เสียงของรองประธานหนุ่มก็ดังขึ้นลอยๆ

งานที่มอบหมายให้ทำต้องใช้ก่อนเที่ยงครึ่ง

มุกมณีชำเลืองมองไปยังเจ้าของเสียงที่ยังคงนั่งก้มหน้าทำงานอย่างอ่อนอกอ่อนใจ พยายามไม่คิดว่าอีกฝ่ายจงใจหาเรื่องแกล้ง แต่ก็อดคิดไม่ได้ เธอผ่อนลมหายใจขณะดึงสายตากลับมาที่โทรศัพท์มือถือและหยิบขึ้นมากดรับสาย เพราะไม่อยากให้เสียงของมันดังรบกวนใครบางคน

สวัสดีค่ะพี่นุกุล

เที่ยงนี้ทานข้าวด้วยกันนะครับ ทานแถวๆ ที่ทำงานของไข่มุกก็ได้นุกุลเอ่ยชวนหญิงสาวที่เขากำลังคบหาอย่างไม่ให้เสียเวลา

เที่ยงนี้ไข่มุกไม่ว่างค่ะ ขอเป็นมื้อค่ำดีกว่านะคะ

มุกมณีเห็นว่ามื้อเที่ยงนี้คงไม่ทันแน่ๆ แต่ก็ไม่อยากให้คนชวนเสียความตั้งใจจึงขอเลื่อนไปเป็นมื้อถัดไปแทน

ไม่มีปัญหาครับ มื้อไหนก็ได้ ขอให้ไข่มุกออกมาทานกับพี่ก็พอ

งั้นเลิกงานพี่นุกุลแวะมารับไข่มุกด้วยนะคะ วันนี้ไข่มุกไม่ได้เอารถมาค่ะ

ยินดีครับผมคนปลายสายตอบกลับอย่างอารมณ์ดี

เย็นนี้เจอกันค่ะ บายค่ะพี่นุกุล

มุกมณีเอ่ยลาและกดวางสาย ก่อนจะรีบทำงานที่ได้รับมอบหมายต่อทันที เพราะอยากให้เสร็จตามที่เจ้านายต้องการ

ดนัยพัชรกัดกรามกรอดขณะปรายตามองเลขาฯ สาวอย่างไม่ชอบใจที่อีกฝ่ายนัดทานข้าวกับทนายหนุ่มคนนั้น ทั้งๆ ที่เขาควรจะสบายใจ เพราะผู้ชายคนนั้นไม่ใช่บิดาของเขา แต่ทำไมเขาถึงไม่รู้สึกเช่นนั้น แถมยังร้อนรุ่มในใจอย่างบอกไม่ถูก

**********************************************

ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามอ่าน ขอบคุณทุกกำลังใจค่ะ

ขอให้อ่านอย่างมีความสุขนะคะ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 82 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

259 ความคิดเห็น

  1. #215 aemly (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2561 / 13:01
    หึงละซิ
    #215
    0
  2. #141 25142551 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2561 / 13:12
    แบบนี้เขาเรียกว่าหวงค่ะท่านรองฯ
    #141
    0
  3. #131 tungkn4841 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2561 / 12:08
    ตอนนี้ ทีใครทีมันต่ะ  คุณแดนนี่ 
    #131
    0
  4. #118 ging1426GING (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2561 / 15:51
    รอค่ะรอ
    #118
    0