ราคีมาร

ตอนที่ 12 : ราคีมาร ตอนที่ : 12

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8,983
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 71 ครั้ง
    10 ต.ค. 61





 มุกมณีพูดสายค่ะ

กลับขึ้นมาทำหน้าที่เลขาฯ ให้ผมเดี๋ยวนี้มุกมณี

คำสั่งที่บ่งบอกถึงความเอาแต่ใจและเผด็จการของทายาทธนพิพัฒน์ ทำให้คนถูกสั่งรู้สึกฉุนกึกขึ้นมาทันใด จึงแจกแจงและแสดงเจตจำนงของตนออกไปทันที

ต้องขอโทษด้วยนะคะคุณดนัยพัชร ดิฉันคงจะกลับขึ้นไปทำหน้าที่นั้นไม่ได้ เพราะท่านประธานอนุญาตให้ดิฉันกลับมาทำหน้าที่เดิมแล้ว

แต่ตอนนี้ผมเป็นผู้บริหารใหญ่ คุณควรจะเชื่อฟังคำสั่งของผม ไม่ใช่ของท่านประธาน

น้ำเสียงที่ดังมาตามสายแสดงถึงพลังอำนาจและความเด็ดขาดในตำแหน่งหน้าที่

แต่ดิฉันรับปากท่านประธานว่าจะทำหน้าที่เลขาฯ แค่ชั่วคราวเท่านั้น เมื่อหาเลขาฯ ที่ชำนาญงานได้แล้ว ดิฉันก็จะกลับมาทำหน้าที่เดิม และตอนนี้ฝ่ายบุคคลก็หาเลขาฯ ให้คุณได้แล้วนี่คะ

มุกมณีอธิบายอย่างมีเหตุมีผล แต่ดูเหมือนคนปลายสายจะไม่รับฟัง อีกทั้งยังยึดเอาความต้องการของตนเป็นใหญ่

ผมไม่รับรู้ว่าคุณรับปากใคร แต่ผมต้องการให้คุณมาเป็นเลขาฯ ของผม

ดิฉันไม่ถนัดงานเลขาฯ ค่ะ คงจะกลับขึ้นไปทำไม่ได้เธอยืนกราน

ถ้าคุณไม่กลับขึ้นมา ผมจะไล่นุชนภาออกจากงานรองประธานหนุ่มบอกความตั้งใจ

นุชนภามีความผิดอะไร ทำไมคุณจะต้องไล่เธอออกด้วยคะมุกมณีย้อนถาม

ไม่ใช่แค่นุชนภานะ ผู้จัดการฝ่ายบุคคลก็จะถูกไล่ออกด้วยเหมือนกัน ผมให้เวลาคุณตัดสินใจสิบห้านาที เริ่มจับเวลาขาดคำผู้บริหารหนุ่มก็ตัดสายทิ้งทันที

ดะ...เดี๋ยวสิคะมุกมณีทำหน้านิ่วคิ้วขมวดอย่างขัดใจเมื่อรั้งอีกฝ่ายเอาไว้ไม่ทัน

เกิดอะไรขึ้นเหรอไข่มุกพิมพ์พรถามอย่างสงสัยใคร่รู้

คุณดนัยพัชรบอกว่า ถ้าไข่มุกไม่กลับขึ้นไปทำหน้าที่เลขาฯ ให้เขาภายในสิบห้านาที เขาจะไล่นุชนภากับผู้จัดการฝ่ายบุคคลออกค่ะ ตอนนี้เหลือแค่สิบสามนาทีแล้วค่ะ จะเอายังไงดีคะ

พี่ว่าเธออย่ามัวมาถามความเห็นของพี่เลยนะ เพราะกว่าที่เธอจะขึ้นไปถึงห้องท่านรองประธานก็เกือบสิบนาทีแล้ว

จริงด้วยสิคะ งั้นไข่มุกขอตัวก่อนนะคะ ว่าแล้วก็ผลุนผลันออกไปจากห้องทำงานฝ่ายประชาสัมพันธ์ทันที

ไปให้ทันนะไข่มุก พิมพ์พรพึมพำตามหลังสาวรุ่นน้องอย่างลุ้นระทึก ขณะเดียวกันก็รู้สึกประหลาดใจว่าทำไมรองประธานหนุ่มจะต้องเจาะจงมุกมณี ทั้งๆ ที่นุชนภาทำหน้าที่เลขาฯ ได้คล่องแคล่วกว่า เพราะจบมาทางนี้โดยตรง

คุณเดนนี่คิดอะไรกับไข่มุกหรือเปล่านะ สงสัยต้องแอบสังเกตพฤติกรรมของสองคนนี้เสียแล้ว

พิมพ์พรคลี่ยิ้มบางๆ อย่างมีเลศนัย หากสิ่งที่เธอสงสัยเป็นความจริงก็คงจะดีไม่น้อยทีเดียว

 

เมื่อจวนจะถึงเวลาที่ได้ขีดเส้นตายสำหรับใครบางคนไว้ ดนัยพัชรก็มองประตูห้องทำงานสลับกับนาฬิกาเรือนหรูบนข้อมือของตนพลางนับถอยหลังอย่างใจเย็น

เก้า...แปด...เจ็ด...หก...ห้า...

หลังคำว่าห้าประตู ห้องทำงานบานใหญ่ก็ถูกผลักเข้ามาโดยไม่มีการเคาะเตือนล่วงหน้า ก่อนที่ร่างบางจะก้าวพรวดพราดเข้ามาในห้องด้วยอาการหอบเหนื่อย

คุณดนัยพัชร คุณ...คุณ...

ผมทำไมเจ้าของห้องเอ่ยถามขณะทอดตามองร่างบางที่ยืนหอบแฮกๆ หน้าโต๊ะทำงานของเขาด้วยสีหน้ากลั้นยิ้ม

คุณทำแบบนี้ได้ไงคะ

มุกมณีตะคอกถามอย่างโมโห ความจริงเธอไม่ใช่คนก้าวร้าว ทว่าสถานการณ์ที่ใครบางคนทำให้เกิดขึ้นจนส่งผลในแง่ลบต่อจิตใจและความรู้สึก จึงไม่อาจทำตัวเป็นคนเยือกเย็นราวกับพระอิฐพระปูนได้อีกต่อไป

ผมเป็นผู้บริหารใหญ่ ทำไมจะทำไม่ได้ล่ะ

ดนัยพัชรยักไหล่และตอบคำถามนั้นอย่างไม่ยินดียินร้าย ยิ่งเห็นอีกฝ่ายโมโห เขาก็ยิ่งมีความสุข

ผู้บริหารที่ดีเขาต้องมีเหตุมีผล ไม่ใช่ทำตามอำเภอใจแบบนี้

ความโมโหที่คุกรุ่นอยู่ในใจทำให้มุกมณีหลุดปากสั่งสอนอีกฝ่ายอย่างไม่คิดกลัวเกรง

คุณเป็นใคร มีสิทธิ์อะไรมาสั่งสอนผมเขาเค้นถามน้ำเสียงเย็นเยียบราวกับน้ำแข็ง

เอ่อ...ดิฉัน...

คำถามนั้นทำให้มุกมณีถึงกับหาคำพูดไม่เจอ เพราะตามหลักแล้วเธอไม่ควรแสดงกิริยาแบบนั้นกับเจ้านาย แต่เพราะเธอเป็นคนโมโหง่ายและเก็บอารมณ์ไม่อยู่จึงทำให้ต่อว่าอีกฝ่ายไปแบบนั้น

ขอโทษค่ะ

คำขอโทษที่ผ่านออกมาจากริมฝีปากน่าจูบของอีกฝ่ายทำให้รองประธานหนุ่มรู้สึกพึงพอใจอยู่ลึกๆ น้ำเสียงที่ดังขึ้นหลังจากนั้นจึงลดความแข็งกระด้างลง หากแต่ยังคงความเฉียบขาดเอาไว้

เลยเวลาทำงานมานานแล้วนะ รีบไปจัดการงานที่ผมมอบหมายได้แล้ว

ค่ะมุกมณีรับคำสั้นๆ ก่อนจะหมุนตัวเดินตรงไปยังประตูห้องเพื่อกลับไปที่โต๊ะทำงานด้านนอก แต่เดินไปได้เพียงสองก้าวก็ต้องหยุดชะงักเพราะเสียงทักท้วงที่ดังตามหลังมา

นั่นคุณจะออกไปไหน

ก็กลับออกไปทำงานตามคำสั่งของคุณไงคะท่านรองประธาน

คนถูกบังคับให้ทำหน้าที่เลขาฯ หันกลับไปตอบคำถาม หางเสียงติดจะประชดประชันเล็กน้อย

โต๊ะทำงานของคุณอยู่นั่นไงผู้เป็นเจ้านายว่าพลางพยักพเยิดไปที่โต๊ะทำงานมุมห้อง

มุกมณีถึงกับเบิ่งตากว้างด้วยความตกใจและประหลาดใจในคราเดียวกันเมื่อเห็นโต๊ะทำงานคุ้นตาตั้งอยู่มุมหนึ่งภายในห้องนั้น และมันก็คือโต๊ะที่เธอนั่งทำงานเมื่อวานนั่นเอง

ทำไมจะต้องย้ายเข้ามาในนี้ด้วยคะ

เพื่อความสะดวกในการประสานงาน

รองประธานหนุ่มให้เหตุผลพลางหลุบตามองเอกสารตรงหน้าเพื่อไม่ให้อีกฝ่ายเห็นอะไรบางอย่างในดวงตาของเขา

จำเป็นต้องทำถึงขนาดนี้ด้วยเหรอคะเลขาฯ สาวทำหน้าฉงน

งานที่กองอยู่บนโต๊ะของคุณน่ะต้องเคลียร์ให้เสร็จก่อนเที่ยงครึ่งนะ ดนัยพัชรขัดขึ้นมาขณะที่สายตายังไม่ละจากเอกสารตรงหน้า

ค่ะ มุกมณีรับคำ ก่อนจะเดินไปที่โต๊ะทำงานของตนอย่างกล้ำกลืนฝืนทน รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังตกนรกทั้งเป็นยังไงยังงั้น

****************************************

ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามอ่าน

ขอบคุณทุกกำลังใจค่ะ ขอให้อ่านอย่างมีความสุขนะคะ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 71 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

259 ความคิดเห็น

  1. #214 aemly (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2561 / 12:59
    แกล้งน้อง
    #214
    0
  2. #130 tungkn4841 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2561 / 12:02
    อย่างนี้ต้องบอกว่า หนีเสือปจระเข้ เสียแล้ว   รอไรเตอร์มา  up ต่อ
    #130
    0