เจ้าบ่าวมาเฟีย

ตอนที่ 35 : เจ้าบ่าวมาเฟีย : ตอนที่ 35

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,541
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 54 ครั้ง
    30 มิ.ย. 62




เมื่อได้รับคำสั่งจากผู้เป็นนายว่าต้องการกลับบ้านภายในสามสิบนาที สารถีผู้ชำนาญเส้นทางก็พาลีมูซีนคันหรูพุ่งทะยานสู่คฤหาสน์หลังงาม และแม้ว่าการจราจรบนท้องถนนจะแน่นขนัดไปด้วยยวดยาน แต่เขาก็สามารถพานายหนุ่มกลับถึงบ้านในเวลาที่กำหนดพอดี

คีแรนก้าวเข้าไปในบ้านด้วยความรีบร้อน เห็นแม่บ้านเดินวนไปเวียนมาอยู่หน้าห้องนอนของอรรัมภาก็เอ่ยถามน้ำเสียงกังวล

มิเชลล์ เอลล่าเป็นยังไงบ้าง

ตัวร้อนจี๋เลยค่ะ คุณหมอกำลังตรวจอาการอยู่ค่ะ

คีแรนพยักหน้ารับรู้ ก่อนจะเปิดประตูห้องเข้าไปโดยไม่ส่งสัญญาณเตือนใดๆ ประตูห้องที่ถูกเปิดเข้ามาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ยนั้นทำให้แพทย์หญิงเบ็กกี้หันไปมองด้วยสายตาตำหนิ แต่เมื่อเห็นว่าผู้ที่เดินเข้ามาเป็นใคร เธอก็ปรับสีหน้าเสียใหม่

เบ็กกี้ เอลล่าเป็นยังไงบ้าง

เธอมีไข้ ฉันเพิ่งให้กินยาไปค่ะ

เบ็กกี้ แพทย์สาวชาวอเมริกันบอกอาการกับคนมาใหม่ ก่อนจะก้าวไปหยุดอยู่ตรงหน้าร่างสูงใหญ่ซึ่งเป็นเพื่อนร่วมมหาวิทยาลัยเดียวกับตน อีกทั้งยังสนิทสนมคุ้นเคยกันในฐานะแพทย์หญิงประจำบ้านของเขา

ฉันมีเรื่องอยากจะถามคุณค่ะ เชิญทางนี้หน่อยสิคะ

จบคำก็เดินนำหน้าเขาไปที่ระเบียงห้อง เพราะไม่ต้องการให้คนไข้ได้ยินสิ่งที่เธอและคีแรนสนทนากัน

เอลล่าไม่ได้ป่วยเพราะพิษไข้ธรรมดาหรอกนะคะ แพทย์สาวอธิบายด้วยสีหน้ากังวล ก่อนจะถามคนตรงหน้าอย่างสงสัยใคร่รู้

คุณรู้หรือเปล่าคะว่าคุณเอลล่า...เอ่อ...ถูกข่มขืนมา

แทนคำตอบนั้น คีแรนพยักหน้าพลางมองทะลุกระจกใสไปยังร่างบางที่นอนหลับอยู่บนเตียงนอนอย่างรู้สึกผิดและห่วงใยท่วมท้นหัวใจ

คุณพอจะบอกฉันได้ไหมคะ ว่าเป็นฝีมือใคร

ผมเองคีแรนสารภาพเสียงแปร่งพร่า สีหน้าของเขาเครียดเคร่ง

คำตอบที่ได้รับฟังทำให้แพทย์สาวเบิ่งตากว้างด้วยความตกใจ เพราะไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะบังคับขืนใจคู่หมั้นของพี่ชายตัวเองแบบนี้

คุณเอลล่าเป็นคู่หมั้นของพี่ชายคุณนะคะ ทำไมคุณถึง...

ผมถูกวางยาเขาเอ่ยแทรกขึ้นมาโดยที่อีกฝ่ายเอ่ยยังไม่ทันจบ

วางยา...แพทย์สาวครางออกมาอย่างไม่เชื่อหู

ใช่ชายหนุ่มพยักหน้าพร้อมกับก่นด่าตัวเองอย่างหัวเสีย ผมสะเพร่าเองที่ไม่ระวังตัว

พี่ชายคุณรู้เรื่องนี้หรือยังคะ เบ็กกี้ถามสีหน้าไม่สบายใจ กลัวเพื่อนหนุ่มและพี่ชายของเขาจะผิดใจกันเพราะเรื่องของอรรัมภา

ยังเขาส่ายหน้า

แล้ว...คุณจะทำยังไงต่อไปคะเธอถามด้วยความอยากรู้ระคนหนักใจแทนอีกฝ่าย

ผมจะอธิบายให้คิงส์ฟัง และจะแต่งงานกับเอลล่าให้เร็วที่สุด

เขาบอกความตั้งใจด้วยสีหน้ามุ่งมั่น เพราะวิธีที่เขาบอกไปนั้นเป็นการแก้ปัญหาเฉพาะหน้าที่ดีที่สุดแล้ว

การแต่งงานที่ไม่ได้เกิดขึ้นจากความรัก มันไม่ยั่งยืนหรอกนะคะ

เบ็กกี้อดไม่ได้ที่จะแสดงความคิดเห็น เพราะการแต่งงานเป็นเรื่องใหญ่ หากมันไม่ได้เกิดมาจากความรัก ปัญหาหย่าร้างจะต้องตามมาอย่างแน่นอน

ผมรู้ แต่การรับผิดชอบด้วยการแต่งงานมันเป็นทางออกที่ดีที่สุดแล้วในตอนนี้

คีแรนตอบด้วยสีหน้าจริงจัง เขารู้ดีว่าจะต้องมีปัญหาเกิดขึ้นตามมาแน่ๆ แต่เขาก็พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับมัน

ฉันเข้าใจค่ะ ยังไงก็ขอให้ทุกอย่างผ่านพ้นไปได้ด้วยดีนะคะ โดยเฉพาะเรื่องระหว่างคุณกับคุณเอลล่าเบ็กกี้ให้กำลังใจ

ขอบคุณมากเบ็กกี้ชายหนุ่มคลี่ยิ้มบางๆ อย่างซาบซึ้งในน้ำใจ

ฉันคงต้องขอตัวก่อนนะคะ พอดีมีธุระที่จะต้องไปทำน่ะค่ะ แต่ถ้ามีอะไรด่วน โทร.ตามได้ตลอดเวลาเลยนะคะ แล้วฉันจะรีบมาให้เร็วที่สุดค่ะแพทย์สาวกล่าวลา เพราะมีธุระที่ต้องรีบไปทำจริงๆ

อ้อ! อย่าลืมให้คนป่วยกินยาตามเวลาด้วยนะคะเธอหันมากำชับชายหนุ่มอีกครั้ง เพราะกลัวว่าเขาจะลืม

ครับชายหนุ่มรับคำและยิ้มให้เธออย่างขอบคุณ

ฉันไปก่อนนะคะ พรุ่งนี้จะแวะเข้ามาดูอาการอีกทีค่ะ

เดี๋ยวผมไปส่งที่รถนะครับคีแรนขันอาสาตามหน้าที่เจ้าบ้านที่ดี แต่อีกฝ่ายกลับปฏิเสธ

อยู่เป็นเพื่อนคุณเอลล่าเถอะค่ะ ฉันลงไปเองได้

ถ้างั้นผมไปส่งที่ประตูห้องละกัน

ค่ะ

แพทย์สาวรับคำสั้นๆ ก่อนจะเดินไปยังประตูห้องนอนพร้อมกับเจ้าของบ้าน เมื่อเบ็กกี้ก้าวออกไปจากห้อง คีแรนก็ปิดประตูลงตามเดิม ก่อนจะเดินไปทรุดตัวลงนั่งตรงขอบเตียงนอนของอรรัมภา มือหนาข้างหนึ่งเอื้อมสัมผัสที่แก้มแดงปลั่งเพราะพิษไข้ของหญิงสาวอย่างแผ่วเบาทะนุถนอม พลางทอดมองเธอด้วยสายตาอ่อนโยน

พี่ขอโทษนะเอลล่า ขอโทษที่ทำให้เธอต้องเป็นแบบนี้

ชายหนุ่มพร่ำขอโทษอรรัมภาอยู่ในใจ เขารู้ว่าการกระทำของเขาในค่ำคืนที่ผ่านมามันไม่น่าให้อภัย และเธอคงไม่มีวันยกโทษให้เขาง่ายๆ เพราะแต่ไหนแต่ไรมา อรรัมภาก็ไม่เคยญาติดีกับเขาอยู่แล้ว ยิ่งถูกเขาแสดงกระทำชำเราจนล้มป่วยขนาดนี้ เธอคงยิ่งเกลียดเขาเข้าไส้ และไม่มีวันให้อภัยเขาเป็นแน่แท้

************************************************

ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามอ่าน ขอบคุณทุกกำลังใจค่ะ ^^


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 54 ครั้ง

128 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 30 มิถุนายน 2562 / 11:27
    พี่คิงส์คงเข้าใจนะ...
    #113
    0