เจ้าบ่าวมาเฟีย

ตอนที่ 29 : เจ้าบ่าวมาเฟีย : ตอนที่ 29

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,520
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 48 ครั้ง
    27 มิ.ย. 62



 

คีแรน คีแรนคะพลิสซิลล่าเอ่ยเรียกชายหนุ่มด้วยน้ำเสียงที่ไม่เบานัก เมื่ออีกฝ่ายปล่อยให้เธอพล่ามอยู่คนเดียวเป็นนาน

ครับคีแรนหลุดจากภวังค์ความคิดพร้อมกับคลี่ยิ้มบางๆ แก้เก้อ

คิดอะไรอยู่เหรอคะแกล้งเอ่ยถามทั้งๆ ที่มั่นใจว่าอีกฝ่ายจะต้องมีอะไรในใจแน่ๆ

เปล่าครับคนมีอะไรในใจส่ายหน้าปฏิเสธ และกลบเกลื่อนพิรุธด้วยการชวนเจ้าภาพสาวออกไปเต้นรำ

ออกไปเต้นรำกันนะครับ

ด้วยความยินดีค่ะ

พลิสซิลล่าตอบรับอย่างเต็มใจ หลังจากนั้นสองหนุ่มสาวที่เป็นดาวเด่นของงานก็พากันออกไปเต้นรำท่ามกลางสายตาชื่นชมและอิจฉาของเพื่อนๆ ที่มาร่วมงานในคืนนั้น

 

มัทธิวตัดสินใจโทร.ไปถามความเคลื่อนไหวภายในงานปาร์ตี้ หลังจากที่นั่งหงุดหงิดใจรอสายของคนสนิทอยู่พักใหญ่ แต่ก็ไม่มีการติดต่อเข้ามาสักที

เหตุการณ์ที่งานเป็นไงบ้าง

สถานการณ์โดยรวมเรียบร้อยดีครับคนปลายสายรายงานไปตามจริง

คีแรนมาถึงงานนานหรือยังเขาเลียบเคียงถามถึงแขกคนสำคัญของเจ้าภาพเสียงขรึม

คุณคีแรนมาถึงตั้งแต่ตอนเย็นแล้วครับ ตอนนี้กำลังเต้นรำกับคุณพลิสซิลล่าครับ

คำรายงานที่ดังมาตามสายทำให้ชายหนุ่มกัดกรามจนเป็นสันนูน นัยน์ตาคมฉายชัดถึงความเจ็บปวดรวดร้าวใจเมื่อนึกถึงภาพผู้หญิงที่ตนรักตกอยู่ในอ้อมกอดของชายอื่น

แล้วงานที่ฉันสั่งล่ะ ไปถึงไหนแล้วมัทธิวถามถึงเรื่องสำคัญที่เขาได้สั่งการไปก่อนหน้านี้ เพื่อบดบังความรู้สึกที่ก่อตัวขึ้นในใจ

คนของเรากำลังหาโอกาสอยู่ครับอีกฝ่ายรายงาน

อืม...พยายามหน่อยละกัน ที่สำคัญอย่าให้พลาดเด็ดขาด

ครับคนปลายสายรับคำน้ำเสียงหนักแน่น

คืบหน้ายังไงโทร.มารายงานฉันด้วย

หลังวางสายจากคนสนิท มัทธิวก็เอาแต่เดินวนเวียนไปมาในห้องนอนหรูหราบนกาสิโนอย่างร้อนใจ อยากกลับไปดูสถานการณ์ที่บ้านด้วยตัวเอง แต่เพราะเขาได้ลั่นวาจากับเจ้าของงานไว้แล้วว่าจะไม่ไป หากผิดคำพูด เธอคงดูถูกว่าเขาไม่แน่จริง

 

อรรัมภานอนลืมตาโพลงอยู่บนที่นอนขนาดใหญ่ภายในห้องนอนของตน เวลาในขณะนี้ปาเข้าไปตีหนึ่งแล้ว แต่เธอกลับนอนไม่หลับ ด้วยมัวแต่เฝ้ารอการกลับมาของใครบางคนอยู่ ทั้งๆ ที่ไม่ใช่ธุระกงการอะไรของตัวเองเลย

ป่านนี้แล้ว ทำไมถึงยังไม่กลับอีกนะ

บ่นอย่างฮึดฮัดขัดใจ พลางจินตนาการถึงสถานการณ์ภายในงานปาร์ตี้ที่บ้านของพลิสซิลล่าไปอย่างเรื่อยเปื่อย และแต่ละอย่างที่เธอคิดก็ชวนให้หงุดหงิดใจทั้งนั้น

หรือว่าจะค้างที่นั่น ไม่มั้ง พี่คีไม่มีทางทำแบบนั้นหรอก

ร่างบางนอนพลิกตัวไปมาสลับกับมองนาฬิกาบนโต๊ะหัวเตียงนอนอยู่นาน แต่ก็ไม่มีวี่แววว่าใครบางคนจะกลับมา จึงตัดสินใจคว้าโทรศัพท์มือถือขึ้นมากดโทร.หาคนสำคัญ ที่เมื่อได้ยินเสียงนั้นแล้ว เธอจะรู้สึกสบายใจและหายเหงาได้ทุกครั้ง

สวัสดีค่ะ บ้านเมอร์เซเดสค่ะน้ำเสียงสุภาพดังผ่านมาตามสาย

ขอสายคุณผู้หญิงหน่อยสิจ๊ะอรรัมภาบอกความประสงค์

คุณเอลล่าหรือเปล่าคะคนปลายสายถามกลับน้ำเสียงตื่นเต้น เพราะจำเสียงใสๆ ของนายสาวคนสวยได้เป็นอย่างดี

ใช่จ้ะ แม่ข้าวอยู่แถวนั้นหรือเปล่าจ๊ะ

อยู่ค่ะคุณเอลล่า รอสักครู่นะคะสาวใช้ตอบรับอย่างกระตือรือร้น หลังจากนั้นเพียงไม่นานเสียงนุ่มนวลชวนฟังของคนที่อรรัมภาแสนจะคิดถึงก็ดังมาตามสาย

แม่เองจ้ะเอลล่า

แม่ข้าวจ๋า คิดถึงที่สุดเลยค่ะเมื่อรู้ว่ามารดาคุยสายก็รีบออดอ้อนทันที

แม่ก็คิดถึงลูกเหมือนกันจ้ะ ว่าแต่ทำไมยังไม่นอนอีกล่ะจ๊ะเขมรดาเอ่ยถามเสียงนุ่ม

เอลล่านอนไม่หลับค่ะ อยากนอนกอดแม่ข้าวกับคุณพ่อค่ะคนเป็นลูกสาวยังไม่วายออดอ้อน

นอนกอดหมอนข้างไปก่อนนะจ๊ะ อาทิตย์หน้าค่อยมากอดแม่กับพ่อ

กลับถึงบ้านเมื่อไร เอลล่าจะนอนกอดแม่ข้าวกับคุณพ่อทุกคืนเลยค่ะเธอบอกความตั้งใจ

ถ้าลูกอยากกลับบ้านก็เลื่อนกำหนดการเดินทางสิจ๊ะ ผู้เป็นแม่แนะนำ เพราะเธอเองก็คิดถึงลูกสาวเช่นกัน

คงเลื่อนไม่ได้หรอกค่ะ เพราะลูกชายของแม่ข้าวไปเที่ยวนิวยอร์กยังไม่กลับเลยค่ะ

อรรัมภาบอกเหตุผลกับมารดา ขณะเดียวกันก็ให้รู้สึกโหวงเหวงในใจเมื่อรู้ว่าอีกไม่นานเธอจะต้องจากใครบางคนแล้ว

งั้นก็ปล่อยอัลเบิร์ตเที่ยวให้เต็มที่ก่อนก็แล้วกันจ้ะ

อัลเบิร์ตเที่ยวเก่งมากเลยค่ะ ไม่ค่อยอยู่ติดบ้านเลย

อรรัมภาได้โอกาสฟ้อง แต่แทนที่มารดาจะเข้าข้างเธอ กลับเห็นดีเห็นงามกับน้องชายเสียนี่

อีกไม่นานน้องเขาก็ต้องเรียนหนัก ช่วงนี้ปล่อยให้เขาพักสมองให้เต็มที่เถอะจ้ะ

แหม...ทีเอลล่าไม่เห็นแม่ข้าวจะพูดแบบนี้เลยนะคะ เธอแกล้งตัดพ้อ

ก็เอลล่าเป็นผู้หญิงนี่จ๊ะ ที่สำคัญลูกมีคู่หมั้นแล้ว จะเที่ยวตะลอนๆ ได้ยังไงล่ะจ๊ะ

ได้ยินคำสั่งสอนของแม่ข้าวทีไร เอลล่าง่วงนอนทุกทีเลยค่ะ

เดี๋ยวเถอะลูกคนนี้ เขมรดาแกล้งทำเสียงดุใส่ลูกสาว ก่อนจะกล่าวต่อด้วยความห่วงใย

ดึกแล้ว นอนพักผ่อนเถอะจ้ะ พรุ่งนี้แม่จะโทร.ไปคุยใหม่

ค่ะแม่ข้าว งั้นแค่นี้ก่อนนะคะ ฝากหอมแก้มคุณพ่อด้วยค่ะ

อรรัมภาร่ำลามารดาก่อนจะกดวางสาย เป็นจังหวะเดียวกับที่เสียงเครื่องยนต์แว่วเข้ามาในหู

คิดว่าจะไม่กลับบ้านแล้วซะอีก”

เธอเหน็บแนมเจ้าของบ้านอย่างหมั่นไส้เหลือคณา ก่อนจะพยายามข่มตาให้นอนหลับ แต่หูของเธอกลับคอยแต่จะฟังเสียงของคนที่เพิ่งกลับมา จนกระทั่งเสียงเปิดปิดประตูห้องฝั่งตรงข้ามดังขึ้น เธอจึงปิดเปลือกตาลงอีกครั้ง แต่กลับถูกฉุดรั้งด้วยเสียงโทรศัพท์มือถือ

**********************************************

ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามอ่าน ขอบคุณทุกกำลังใจค่ะ ^^


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 48 ครั้ง

128 ความคิดเห็น