เจ้าบ่าวมาเฟีย

ตอนที่ 15 : เจ้าบ่าวมาเฟีย : ตอนที่ 15

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,895
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 56 ครั้ง
    20 มิ.ย. 62




เมื่อถึงห้องนอนของอรรัมภา คีแรนก็วางเธอลงนั่งตรงขอบเตียงนอน ก่อนจะกำชับเจ้าหล่อนเสียงเข้ม สีหน้าจริงจัง

นั่งรออยู่ตรงนี้นะ ห้ามเดินไปไหนเด็ดขาด

กล่าวจบร่างสูงก็เดินพรวดพราดออกไปจากห้อง คนตัวเล็กมองค้อนตามหลังจนตาคว่ำ พร้อมกับบ่นพึมพำออกมาเบาๆ

เจ็บจะตายอยู่แล้วอย่างนี้ จะเดินไปไหนได้อีกล่ะ

อรรัมภาลองขยับเท้าข้างที่ได้รับบาดเจ็บเบาๆ แต่แล้วก็ต้องนิ่วหน้า เพราะรู้สึกเจ็บจี๊ดขึ้นมาทันทีที่ขยับมัน

ที่เราต้องเป็นแบบนี้ก็เพราะพี่คีคนเดียวเลยเธอโยนความผิดให้คีแรน ซึ่งเปิดประตูห้องเข้ามาพอดี หลังจากที่หายออกไปครู่ใหญ่

เมื่อกี้บ่นอะไรคนหูดีแกล้งถาม ขณะวางกะละมังขนาดกลางที่บรรจุน้ำผสมน้ำแข็งวางลงใต้ฝ่าเท้าของอรรัมภา ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองเธอ

เปล่าบ่นหญิงสาวปฏิเสธทันทีพร้อมกับเมินหน้าหนีไปอีกทางอย่างเคืองขุ่น

เอาเท้าลงมาแช่ในน้ำเย็นนี่ก่อนสิคีแรนสั่งน้ำเสียงเจือไปด้วยความห่วงใย

แช่แล้วมันจะหายเหรอคะอรรัมภาถามอย่างสงสัย แต่กระนั้นก็ยอมหย่อนเท้าข้างที่เจ็บลงไปแช่ในกะละมังตามที่เขาแนะนำแต่โดยดี

มันไม่หายทันทีหรอก แต่มันเป็นการปฐมพยาบาลเบื้องต้น จะช่วยให้อาการบวมลดลงเขาอธิบายคร่าวๆ ก่อนจะกล่าวต่อด้วยน้ำเสียงสงบ

พี่ขอตัวไปทำธุระก่อน อย่าเพิ่งเอาเท้าออกจนกว่าพี่จะมา

ค่ะ เธอตอบรับอย่างว่าง่าย ยอมรับว่าไม่อยากอยู่กับเขาตามลำพังสักเท่าไร เพราะทุกครั้งที่ใกล้ชิดกับอีกฝ่าย ความรู้สึกบางอย่างที่ซ่อนอยู่ในใจจะกระตุ้นให้เธอหวั่นไหวทุกที

อรรัมภานั่งแช่เท้าอยู่สักพักก็เกิดอาการง่วง จึงเอนตัวลงนอนโดยที่เท้ายังแช่อยู่ในกะละมัง ตั้งใจว่าจะนอนเล่นๆ ระหว่างรอคีแรนกลับมา แต่กลับผล็อยหลับไปในเวลาเพียงไม่นาน

คีแรนกลับเข้ามาที่ห้องของอรรัมภาอีกครั้งพร้อมกับผ้าขนหนูผืนเล็กและผ้าพันแผลชนิดยืด แต่เมื่อเดินมาหยุดยืนอยู่ข้างเตียงนอนก็พบว่าเจ้าของห้องหลับไปเสียแล้ว ร่างสูงย่อตัวลงนั่งยองๆ ข้างเตียงนอนขนาดใหญ่ ดวงตาสีฟ้าทอดมองดวงหน้าสวยหวานในระยะชิดใกล้ อยากจะทำอะไรตามที่ใจปรารถนา แต่ก็ต้องพยายามหักห้ามใจตัวเองเอาไว้ เพราะรู้ว่าเธอคือผู้หญิงที่เขาจะแตะต้องไม่ได้

ชายหนุ่มพ่นลมหายใจยาว ก่อนจะดึงสายตากลับมาที่เท้าของเธอ จากนั้นก็เริ่มปฐมพยาบาลขั้นต่อไป นั่นก็คือพันเท้าที่ได้รับบาดเจ็บด้วยผ้าพันแผลชนิดยืด เพื่อเป็นการพยุงให้ข้อเท้าอยู่เฉยๆ ถึงแม้จะเคลื่อนไหวแต่ก็ช่วยผ่อนแรงได้

เสร็จจากเรื่องเท้า เขาก็จัดแจงให้หญิงสาวนอนในท่าที่สบาย แต่กระนั้นก็ยังไม่พอใจอยู่ดี เพราะชุดที่เธอใส่นั้นรัดรูปจนแลดูน่าอึดอัด หากนอนทั้งชุดนี้คงไม่ดีแน่ ฉะนั้นเขาคงต้องทำอะไรสักอย่าง เพื่อให้เธอนอนหลับสบาย ไม่เมื่อยเนื้อเมื่อยตัว

 *******************************

หลังจากที่นั่งเงียบกันมาพักใหญ่ มัทธิวก็ชำเลืองมองผู้ร่วมโต๊ะอาหารเช้าด้วยสีหน้าครุ่นคิด ก่อนจะตัดสินใจทำลายความเงียบด้วยการเอ่ยถามอีกฝ่ายอย่างสุภาพ

วันนี้คุณพลิสซิลล่าจะออกไปไหนหรือเปล่าครับ

ถามทำไมพลิสซิลล่าย้อนถาม น้ำเสียงติดจะกระด้างเล็กน้อย

ผมจะได้ไปส่งให้ไงครับเขาบอกความตั้งใจ ใบหน้าคมเข้มปรากฏรอยยิ้มจางๆ

ฉันมีคนขับรถส่วนตัวแล้ว นายเอาเวลาไปทำอย่างอื่นเถอะไม่ใช่ครั้งแรกที่มัทธิวถามพลิสซิลล่าแบบนี้ และก็ไม่ใช่ครั้งแรกอีกเช่นกันที่หญิงสาวปฏิเสธ

วันนี้ผมว่างครับมัทธิวยังไม่ละความพยายามที่จะตามไปดูแลและอำนวยความสะดวกให้ลูกสาวของผู้มีพระคุณ

ถ้าว่างนักก็ไปบริการผู้หญิงของนายเถอะ มีเยอะแยะไม่ใช่เหรอ

ผู้หญิงที่ผมจะบริการมีแค่คุณผู้หญิงกับคุณพลิสซิลล่าเท่านั้นครับมัทธิวแจกแจงสีหน้าจริงจัง เขาอาจจะมีผู้หญิงล้อมหน้าล้อมหลังตามประสาหนุ่มโสด แต่ผู้หญิงที่เขาให้ความสำคัญมีเพียงสองคนที่เอ่ยไปเท่านั้น

งั้นเหรอ หญิงสาวทำหน้าไม่เชื่อถือสักเท่าไร และอดไม่ได้ที่จะประชดประชัน

แต่เมื่อคืนฉันได้ยินแว่วๆ มาว่า นายไปส่งสาวถึงบ้านไม่ใช่เหรอ หรือคนของฉันให้ข่าวผิด

ผมเพิ่งรู้ว่าคุณพลิสซิลล่าติดตามความเคลื่อนไหวของผมด้วยมัทธิวกล่าวด้วยสีหน้ายิ้มๆ ทั้งที่ความจริงเขารู้มาตั้งนานแล้วว่า อีกฝ่ายสั่งให้ลูกน้องคนหนึ่งคอยจับตามองเขาอยู่ตลอด

ที่ฉันต้องตามก็เพราะว่านายดูแลกิจการให้แด๊ดดี้ และฉันซึ่งเป็นทายาทก็ควรที่จะต้องรับรู้เอาไว้ เพื่อป้องกันการทุจริตหญิงสาวรีบอธิบายก่อนที่เขาจะเข้าใจอะไรผิดๆ

เหรอครับ แต่ยังไงผมก็รู้สึกเป็นเกียรติมากที่คุณพลิสซิลล่าให้ความสนใจผม

ฉันพูดชัดเจนแล้วนะแมทท์ ว่าทำไปเพื่อป้องกันการทุจริต อย่าสำคัญตัวเองผิดไปล่ะเธอย้ำอย่างชัดถ้อยชัดคำ

ผมทราบครับเขารับคำง่ายๆ ใบหน้าคมคายยังระบายด้วยรอยยิ้ม

อย่ามัวแต่หลงระเริงอยู่กับผู้หญิงจนลืมหน้าที่ล่ะ

เธอเอ่ยเตือนเสียงกระด้าง บอกตามตรงว่าไม่ชอบรอยยิ้มยั่วยวนกวนโมโหของอีกฝ่ายเลย

ผมไม่เอาเรื่องงานกับเรื่องส่วนตัวมาปะปนกันหรอกครับเขายืนยัน

ก็ดี แด๊ดดี้จะได้ไม่ผิดหวัง เธอว่าน้ำเสียงติดจะประชดประชัน ก่อนจะหยัดตัวลุกขึ้นยืน

ฉันอิ่มแล้ว ขอตัวก่อนล่ะ

กล่าวจบก็เดินออกไปจากห้องอาหารด้วยสีหน้าบูดบึ้ง

สักวันคุณจะต้องให้ความสำคัญกับผมมากกว่านี้คุณพลิสซิลล่า มัทธิวพึมพำ ดวงตาสีเทาทอดมองหญิงสาวอย่างหมายมาด พลางคิดในใจอย่างฮึกเหิมว่า สักวันเขาจะต้องเด็ดดอกฟ้าดอกนี้มาเชยชมให้จงได้

**********************************

ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามอ่าน ขอบคุณทุกกำลังใจค่ะ ^^


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 56 ครั้ง

128 ความคิดเห็น