ราคีสีน้ำผึ้ง

ตอนที่ 7 : ราคีสีน้ำผึ้ง ตอนที่ 7

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9993
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 35 ครั้ง
    31 ส.ค. 60




น้ำผึ้งไม่สบายหรือเปล่าครับ

สุชาญ นักศึกษาหนุ่มชาวไทยที่หารายได้พิเศษด้วยการทำงานร้านอาหารถามเพื่อนร่วมงานสาวด้วยความห่วงใย

เปล่าค่ะพี่ชาญ น้ำผึ้งแค่ขาดความมั่นใจไปชั่วขณะเท่านั้นเองค่ะ

ถ้าอย่างนั้นก็คงเป็นอย่างที่พี่คิดเอาไว้สินะหนุ่มไทยตอบยิ้มๆ

พี่ชาญคิดไว้ว่ายังไงล่ะคะ มาธวีถามด้วยความอยากรู้

พี่คิดว่าสาเหตุที่น้ำผึ้งเกิดอาการเกร็งก็เพราะผู้ชายนัยน์ตาสีเหล็กคนนั้นใช่ไหม พี่เห็นเขามองน้ำผึ้งตลอดเวลาเลยนี่

พี่ชาญเห็นด้วยเหรอคะ

คนตัวเล็กถามเสียงสูง

เห็นสิครับ ว่าแต่น้ำผึ้งยังไม่ชินกับสายตาผู้ชายอีกเหรอครับ สุชาญแกล้งเย้า

ความจริงน้ำผึ้งก็พอจะชินบ้างแล้วนะคะ แต่กับลูกค้ากลุ่มนี้ น้ำผึ้งรู้สึกเกร็งๆ ยังไงบอกไม่ถูกค่ะ มาธวียอมรับกับอีกฝ่ายตามตรง

โดยเฉพาะคนที่พี่ว่าใช่ไหม อ้อ! พี่ลืมบอกอะไรไปอย่าง ผู้ชายคนนี้แหละที่เป็นสาเหตุทำให้ทยิดากับอัมพาพรทะเลาะกัน

จริงเหรอคะ

มาธวีทวนถาม สีหน้าบ่งบอกถึงความประหลาดใจ

จริงสิครับ เพราะพี่เห็นมากับตา ได้ยินมากับหู ซึ่งมันทำให้พี่เริ่มมั่นใจว่าความหล่อและรวยของผู้ชายทำให้ผู้หญิงหน้ามืดตามัวได้จริงๆ สุชาญเอ่ยอย่างปลงๆ

อ้าว! พี่ชาญอย่าเหมารวมแบบนี้สิคะ น้ำผึ้งไม่ได้เลือกคบผู้ชายที่ความหล่อความรวยนะคะ แต่น้ำผึ้งคบเพราะความจริงใจค่ะ สาวไทยหน้าหวานรีบท้วงความเข้าใจของหนุ่มไทยรุ่นพี่

ขอโทษครับน้ำผึ้ง พี่ลืมระบุไปว่าความคิดแบบนี้มักจะเกิดกับผู้หญิงที่หัวสูง ทะเยอทะยาน แต่ในสายตาของพี่ น้ำผึ้งไม่ได้เป็นคนแบบนั้นอย่างแน่นอนครับ

สุชาญรีบแก้คำพูดของตนเสียใหม่ แล้วคำพูดประโยคท้ายที่เอ่ยออกไปก็มาจากใจเขาทั้งสิ้น

ปากหวานแบบนี้ กลัวน้ำผึ้งจะโกรธล่ะสิท่า น้ำผึ้งไม่บ้ายอหรอกนะคะ มาธวีกล่าวยิ้มๆ

พี่พูดจากใจ แล้วพี่ก็ไม่ชอบพูดอะไรที่เกินความจริงด้วยครับ หนุ่มไทยยืนยัน

พี่ชาญยืนยันขนาดนี้ น้ำผึ้งไม่เชื่อได้ไง จริงไหมคะ ว่าแต่ตอนนี้เรารีบไปทำงานกันต่อดีกว่าค่ะ เดี๋ยวพี่ดาด้าไล่ออกแล้วจะยุ่งนะคะ

มาธวีเอ่ยทีเล่นทีจริง ก่อนจะเดินนำหน้ารุ่นพี่หนุ่มตรงไปยังห้องครัวของร้าน

สุชาญมองตามสาวสวยหน้าหวานไปด้วยแววตามีความหมาย จากนั้นก็เดินตามอีกฝ่ายไปติดๆ

 

เมื่อกลับมาถึงห้องพักในค่ำคืนนั้น มาธวีก็ถูกเพื่อนสนิทสัมภาษณ์เป็นการใหญ่ หล่อนจึงต้องบอกสาเหตุส่วนหนึ่งไป เพราะทนการรบเร้าของอีกฝ่ายไม่ไหวจริงๆ

ก็บอกแล้วไงว่าทางบ้านฉันมีปัญหาเรื่องเงิน ไม่มีอะไรมากกว่านั้นแน่นอนจ้ะ

แค่นั้นจริงๆ เหรอน้ำผึ้ง

ณิชชาถามย้ำ สีหน้าบ่งบอกถึงความไม่เชื่อถือเท่าใดนัก

จริงสิ ฉันว่าเธอเลิกสงสัยแล้วมาช่วยฉันคิดดีกว่าว่าควรจะหางานที่ไหนทำดี

ร้านที่ฉันทำพนักงานก็เต็มทุกตำแหน่งเหมือนกัน แถมเจ้าของร้านยังบ่นๆ ว่าลูกค้าน้อยลง คงไม่จ้างคนงานเพิ่มแน่ๆ

ณิชชาบอกด้วยสีหน้ากังวลไม่แพ้คนที่กำลังมีปัญหาเรื่องเงิน

พี่ดาด้าก็บ่นเหมือนกัน ฉันก็ได้แต่ภาวนาขอให้ลูกค้าเข้าร้านเยอะๆ พี่เขาจะได้เพิ่มเวลาทำงานให้

มาธวีเอ่ยออกมาอย่างมีความหวัง

ฉันจะคอยเอาใจช่วยเธอนะณิชชาให้กำลังใจ

ขอบใจนะ ช่วงนี้ฉันคงต้องกินให้น้อยลง งดค่าใช้จ่ายที่ไม่จำเป็นออกไปให้หมด

เรื่องลดค่าใช้จ่ายฉันสนับสนุนเต็มที่เลยนะ แต่เรื่องกินน่ะ ฉันว่าไม่ต้องลดก็ได้ เพราะปกติเธอก็กินน้อยจนจะเหลือแต่หนังหุ้มกระดูกอยู่แล้วสาวหมวยแนะนำอย่างตรงไปตรงมา

แหม...ณิชก็ ฉันไม่ได้ผอมถึงขนาดนั้นสักหน่อยคนหน้าหวานแย้ง

ฉันเตือนเธอไว้ก่อนไงล่ะ อย่าให้หน้าอกงามๆ กับสะโพกงอนๆ หายไปก็แล้วกัน ไม่งั้นเสียดายแย่เลยณิชชาหยอกเย้าหวังให้เพื่อนสาวอารมณ์ดีขึ้นมาบ้าง

จ้า ฉันจะรักษามันเอาไว้อย่างดีเลยล่ะ ว่าแต่เธอจะอนุญาตให้ฉันนอนได้หรือยัง ฉันง่วงนอนจะแย่แล้วนะเนี่ยกล่าวจบก็มองเพื่อนร่วมห้องตาปรอย

ขอโทษทีนะน้ำผึ้ง พอดีสัมภาษณ์เพลินไปนิดหนึ่งจ้ะ ฉันไปนอนก่อนล่ะนะ

เมื่อรู้ตัวว่ารบกวนเวลานอนของเพื่อนนานพอสมควรแล้ว ณิชชาก็รีบขอโทษขอโพยพร้อมก้าวลงจากเตียงนอนของอีกฝ่าย ก่อนเดินตรงไปยังประตูห้องนอนของเพื่อนสาวเพื่อที่จะกลับห้องของตนเอง

จ้ะ ราตรีสวัสดิ์นะ

มาธวีรับคำก่อนล้มตัวลงนอนด้วยความเหนื่อยล้า ปล่อยหน้าที่ปิดไฟให้ณิชชาเป็นคนจัดการให้

จ้า ฝันดีจ้ะ

ณิชชาพึมพำตอบกลับไป ก่อนก้าวออกไปจากห้องนอนของมาธวีแล้วกลับไปที่ห้องนอนของตน

ความเหน็ดเหนื่อยเมื่อยล้าจากการเรียนและงานพิเศษที่ได้ผจญมาทั้งวัน ทำให้สองสาวชาวไทยผล็อยหลับไปหลังจากนั้นเพียงไม่นาน

 

ในขณะที่ห้องนอนเล็กภายในอพาร์ตเมนต์กลางเก่ากลางใหม่ที่นักศึกษาสาวไทยพักอาศัยมืดมิดและเงียบสงบไปแล้วนั้น ห้องนอนขนาดใหญ่ภายในอพาร์ตเมนต์หรูซึ่งมหาเศรษฐีหนุ่มใช้เป็นที่พักชั่วคราวกลับยังสว่างจ้า เจ้าของห้องในชุดคลุมสีเข้มกำลังเดินวนเวียนไปมาด้วยความรู้สึกร้อนรุ่มในใจ เขาไม่สามารถข่มตาให้หลับลงได้ หลังจากที่พยายามมาแล้วทุกวิถีทาง

ให้ตายเถอะ!”

วินเซนซ์สบถออกมาอย่างหัวเสียเมื่อภาพของสาวเอเชียหน้าหวานรูปร่างเล็กกะทัดรัดคนนั้นตามมาหลอกหลอนเขาแทบตลอดเวลา ซ้ำร้ายร่างกายของเขาก็ปรารถนาที่จะครอบครองหล่อนจนรู้สึกรวดร้าวไปทั้งกาย ความรู้สึกทรมานเกิดขึ้นอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

ร่างสูงใหญ่เดินเป็นเสือติดจั่น ไม่นานเขาก็ทนไม่ไหวจึงตัดสินใจหยิบเครื่องมือสื่อสารขึ้นมากดโทรหาคนสนิททันที

*****************************************

ขอบคุณสำหรับการติดตาม ขอบคุณทุกกำลังใจค่ะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 35 ครั้ง

2,678 ความคิดเห็น

  1. #2423 aemly (@aemly) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 22 กันยายน 2560 / 09:25
    อยากเจอเค้าอีกละซิ
    #2423
    0