ราคีสีน้ำผึ้ง

ตอนที่ 5 : ราคีสีน้ำผึ้ง ตอนที่ 5

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9998
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 31 ครั้ง
    29 ส.ค. 60




เอ่อ...ไม่แปลกหรอกครับเจ้านาย เพียงแต่พวกผมแค่สงสัยเล็กน้อยเท่านั้นเองครับ

ขนาดว่าสงสัยเล็กน้อยยังทำหน้าเหมือนเห็นสิ่งมหัศจรรย์ ถ้าฉันทำอะไรที่มันแปลกไปกว่านี้ พวกนายจะมีสีหน้ายังไงกันล่ะเนี่ยคนเป็นเจ้านายประชดเข้าให้ ก่อนจะหันไปถามผู้ช่วยอีกคนอย่างใคร่รู้

ตกลงนายสั่งอาหารอะไรไปบ้างล่ะ ฉันเห็นนายชี้เอาๆ คล่องทีเดียวนี่

ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่ามันคืออะไรบ้าง ผมเห็นหน้าตามันน่าทานก็เลยเลือกมาให้เจ้านายลองชิมดูครับ เดวิดซึ่งไม่มีความรู้เรื่องอาหารไทยตอบนายหนุ่มไปอย่างไม่อ้อมค้อม

เออ...ดีหน่อย อย่างน้อยนายก็ยังดูหน้าตาของอาหาร ทีแรกฉันคิดว่านายจะจิ้มไปมั่วๆ เสียอีก

อาหารไทยบางอย่างหน้าตาน่าทาน แต่รสชาติอาจทำให้คนกินทรมานก็ได้นะครับ ผมจำได้ว่านายหญิงเคยเรียกให้ผมไปชิมอะไรสักอย่างนี่แหละครับ ผมกินไปไม่กี่คำวิ่งไปหาน้ำดื่มแทบไม่ทันเลยครับ

ไมเคิลนึกถึงวีรกรรมสมัยที่มารดาของเจ้านายยังมีชีวิตอยู่ขึ้นมาได้จึงนำมาเล่าสู่กันฟังอย่างขำๆ

สงสัยจะต้มยำกุ้งแน่ๆ ว่าแต่นายได้สั่งหรือเปล่าเดวิด

คนเป็นเจ้านายสันนิษฐาน ก่อนจะหันไปถามคนสั่งเมนูอาหารเพื่อความแน่ใจ

อาหารที่ว่าหน้าตามันเป็นยังไงเหรอครับ

คนสั่งอาหารชักเริ่มไม่มั่นใจ

สีสันของมันจะเข้มข้นกว่าอาหารอื่น มีกุ้งตัวใหญ่ๆ ลอยอยู่ในชามเห็นเด่นชัด

วินเซนซ์บอกลักษณะอาหารที่ถูกเอ่ยถึงอย่างคร่าวๆ

สงสัยจะสั่งไปแล้วล่ะครับเจ้านาย รู้สึกจะสั่งเป็นอันดับแรกด้วยสิครับ

สั่งมาแล้วก็ไม่เป็นไร เดี๋ยวนายสองคนช่วยกันรับผิดชอบไปก็แล้วกันผู้เป็นนายกล่าวหน้าตาเฉย

อ่า...

คำสั่งของนายหนุ่มทำให้สองคนสนิทสัญชาติอเมริกันหันหน้ามองกันอย่างทันทีทันใด ไมเคิลทำหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออกเพราะยังจำรสชาติเข้มข้นของอาหารไทยชนิดนั้นได้ ส่วนเดวิดซึ่งยังไม่เคยลิ้มลองอาหารไทยมาก่อนก็มองหน้าเพื่อนร่วมงานอย่างใคร่รู้

วินเซนซ์เห็นอาการของไมเคิลแล้วก็อดที่จะขำไม่ได้ เพราะเขาเองก็ยังจำได้ดีว่า อาหารที่มารดาของเขาเคยโปรดปรานนั้นรสจัดเพียงใด ถ้าเป็นคนไทยคงไม่มีปัญหา เพราะชินกับอาหารรสจัดอยู่แล้ว

แต่สำหรับคนอเมริกันที่เคยทานแต่อาหารรสชาติจืดๆ ย่อมต้องรับรู้ถึงความแตกต่างที่ค่อนข้างจะมากของอาหารที่ว่านั้นเป็นอย่างดี

อยากรู้มากใช่ไหมเดวิด อีกประเดี๋ยวนายก็จะได้รู้เองนั่นแหละ ไม่ต้องถามไมเคิลให้เสียเวลาหรอก

ทายาทเอลลิสันกล่าวด้วยสีหน้ายิ้มๆ พลางเอนกายพิงพนักเก้าอี้อย่างผ่อนคลาย เขาเลิกสนใจคนสนิททั้งสองแล้วไล่สายตามองสำรวจรอบห้องนั้นเพื่อเป็นการฆ่าเวลาระหว่างที่รอพนักงานนำอาหารมาเสิร์ฟให้

ห้องอาหารที่วินเซนซ์ใช้บริการอยู่นี้ตกแต่งแบบไทยล้านนาซึ่งจะใช้หัวโขนและผ้าไหมไทยเป็นเครื่องประดับ มองดูแล้วก็สวยงามแปลกตาไปอีกแบบหนึ่ง จะว่าไปครั้งนี้เป็นครั้งแรกเลยก็ว่าได้ ที่เขาให้ความสำคัญกับของประดับแบบไทยๆ อีกทั้งยังรู้สึกอยากทานอาหารไทยที่ตัวเองเคยปฏิเสธ ทั้งๆ ที่เมื่อก่อนมารดาเคี่ยวเข็ญให้เขาเรียนรู้ความเป็นอยู่แบบไทยๆ ทำอาหารไทยให้ลองทาน แต่ทุกครั้งเขาจะทำไปเพราะอยากเอาใจมารดาเท่านั้น ไม่ได้ใส่ใจที่จะเรียนรู้และลองชิมอาหารที่ท่านทำด้วยความต้องการที่แท้จริงเลย

 

หลีกไปสิ! มายืนขวางทางฉันทำไมล่ะ

ทยิดา สาวไทยร่างอวบตะคอกใส่เพื่อนร่วมงานซึ่งก็เป็นคนไทยด้วยกันอย่างหงุดหงิดใจ เมื่ออีกฝ่ายจงใจแกล้งไม่ให้เธอเดินออกไปจากห้องครัว

ส่งอาหารนั่นมาให้ฉัน ลูกค้าห้องนั้นฉันจะเข้าไปบริการเอง

อัมพาพร สาวไทยรูปร่างหน้าตาดีไม่ยอมหลบให้ แถมยังบอกความต้องการของตัวเองออกไปอย่างไม่อ้อมค้อมอีกด้วย

เรื่องอะไรจะให้ อยากเสิร์ฟก็ไปยืนรออาหารชุดใหม่ที่พ่อครัวเองสิ

ทยิดาตอบกลับไปอย่างไม่ไยดี เพราะหล่อนรู้ว่าสาเหตุที่อัมพาพรอยากทำหน้าที่เสิร์ฟอาหารชุดนี้ก็เพราะลูกค้าห้องวีไอพีหล่อเหลาราวกับเทพบุตรนั่นเอง

เธออยากมีเรื่องกับฉันใช่ไหมยายอ้วน คนที่มีรูปร่างสมส่วนที่ชอบทำตัวเป็นอันธพาลประจำร้านขู่ฟ่อ

ไม่อยากมี แต่ถ้ามันจำเป็นมีก็ต้องมี คนที่ถูกหาว่าอ้วนเชิดหน้าอย่างท้าทาย

ระวังตัวให้ดีเถอะยายอ้วนอัมพาพรยังขู่ไม่เลิก

ขอบใจที่เตือนนะ แต่ฉันไม่กลัวหรอกย่ะ

แก!”

อัมพาพรตั้งท่าจะเข้าไปทำร้ายทยิดาซึ่งกำลังประคองถาดอาหารอยู่ แต่ทว่าจู่ๆ เสียงเจ้าของร้านสาวใหญ่ก็ดังแทรกขึ้นมา ทำให้คนที่หาเรื่องก่อนชะงักทันที

สองคนนี้มีเรื่องอะไรกันอีกแล้วล่ะ เอะอะเสียงดังไปถึงด้านใน ทำไมไม่รู้จักจะเกรงใจคนอื่นบ้างฮ้า แล้วถ้าแขกมาได้ยินเข้าล่ะ เขาจะคิดยังไง

ดาริกาต่อว่าลูกจ้างสาวโดยพยายามไม่ให้เสียงนั้นเล็ดลอดออกไปเข้าหูลูกค้า เพราะอาจจะทำให้ร้านเสียชื่อเสียงเอาได้

ก็ยายอัมสิคะพี่ดาด้า อยู่ดีๆ ก็มายืนขวางหน้า ไม่ยอมให้หนูออกไปเสิร์ฟอาหารให้ลูกค้าค่ะ ทยิดาถือโอกาสฟ้องเจ้าของร้าน

หนูหวังดีนะคะพี่ดาด้า คืนนี้หนูเห็นทยิดาเดินหลายเที่ยวแล้วก็เลยอาสาจะช่วย แต่ยายนี่กลับเชิดใส่ แถมยังด่าหนูอีกด้วยค่ะ

อัมพาพรใส่ไฟเพื่อนร่วมงานด้วยการพูดให้ตัวเองดูดี

โกหกหน้าด้านๆ เลยนะหล่อน ก่อนหน้านี้ไม่เห็นเธอจะพูดแบบนี้เลย ทยิดากระแนะกระแหนอย่างหมั่นไส้

นี่แกว่าฉันเหรอ คนปั้นน้ำเป็นตัวถลึงตาใส่

พอๆ ไม่ต้องทะเลาะกัน ใครผิดใครถูกเดี๋ยวพี่จะสืบสาวราวเรื่องเอง

ดาริกาห้ามเสียงเข้มพลางมองหาคนทำหน้าที่แทนสองสาวเจ้าปัญหา ซึ่งก็เป็นจังหวะเดียวกับที่มาธวีเดินเข้ามาบริเวณนั้นพอดี

น้ำผึ้งมาก็ดีแล้วจ้ะ เดี๋ยวช่วยนำอาหารนี่ไปเสิร์ฟให้ลูกค้าห้องวีไอพีแทนทยิดาทีนะจ๊ะ เห็นเด็กหน้าร้านบอกว่าหน้าเหมือนนักธุรกิจคนดัง แต่พี่ก็ยังไม่แน่ใจว่าใช่หรือเปล่า ยังไงก็ฝากเทกแคร์ลูกค้าให้ดีๆ ด้วยนะ

ได้ค่ะพี่ดาด้า มาธวีรับคำอย่างเต็มใจ ก่อนจะหันไปเอ่ยกับทยิดาอย่างเป็นมิตร

ส่งมาจ้ะ เดี๋ยวน้ำผึ้งไปเสิร์ฟให้เองจ้ะ

ขอบใจจ้ะ

ทยิดาส่งถาดอาหารให้มาธวีอย่างง่ายดาย และยิ้มให้อีกฝ่ายอย่างขอบคุณ

คราวนี้เธอสองคนตามพี่ไปที่ห้อง เราต้องคุยเรื่องกฎระเบียบกันบ้างแล้วล่ะ

คล้อยหลังมาธวีไปแล้ว ดาริกาก็หันไปกล่าวกับลูกจ้างสาวทั้งสองที่ยืนจ้องหน้ากันอย่างจะกินเลือดกินเนื้อด้วยน้ำเสียงจริงจัง ก่อนจะเดินนำไปยังห้องทำงานของตนเองทันที

**************************************

ขอบคุณทุกท่านที่ติดตาม ขอบคุณทุกกำลังใจค่ะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 31 ครั้ง

2,678 ความคิดเห็น

  1. #2421 aemly (@aemly) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 กันยายน 2560 / 09:19
    เค้าจะเจอกันแล้ว
    #2421
    0
  2. #2393 tungkn4841 (@tungkn4841) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 กันยายน 2560 / 05:12
    มีบ้างอย่างจะเกิดขึ้นกับน้ำผึ้ง
    #2393
    0