ราคีสีน้ำผึ้ง

ตอนที่ 28 : ราคีสีน้ำผึ้ง ตอนที่ 28

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9532
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 27 ครั้ง
    26 ก.ย. 60




ขณะที่วินเซนซ์กำลังสัมภาษณ์แม่ครัวสาวไทยอยู่ในห้องทำงานของเขาอยู่นั้น สองคนสนิทที่เพิ่งจะหายใจได้ทั่วท้องเพราะสามารถทำให้แม่สาวหน้าหวานยอมก้าวเข้ามาในคฤหาสน์หลังนี้ได้ก็นั่งคาดเดาถึงแผนการของนายหนุ่มไปต่างๆ นานา

นายคิดว่าเจ้านายของเราจะทำอะไรต่อไปวะไมเคิลถามความคิดเห็นของเพื่อนร่วมงานอย่างใคร่รู้

แล้วนายคิดว่ายังไงล่ะ เดวิดไม่ตอบ แต่กลับย้อนถามกลับไปหน้าตาเฉย

กวางสาวในถ้ำเสือคงจะรอดยาก เสือตัวนี้ยิ่งมีเขี้ยวเล็บแพรวพราวเสียด้วยสิ ไมเคิลกล่าวด้วยสีหน้าเจ้าเล่ห์

ไอ้เรื่องรอดน่ะ ไม่รอดอยู่แล้วล่ะ แต่กว่าเสือจะเกลี้ยกล่อมให้กวางสาวยินยอมพร้อมใจก็คงจะไม่ง่ายนัก

เดวิดเปรียบเปรยให้เพื่อนฟัง การที่เขาถูกสาวไทยปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใยเมื่อครั้งก่อนทำให้บอดี้การ์ดหนุ่มพอจะรู้นิสัยของเหยื่อสาวรายนี้อยู่บ้าง เขามองออกว่าหล่อนไม่ใช่ของง่าย

หากแต่สุดท้ายก็คงจะหนีไม่พ้นนายพรานมากประสบการณ์อย่างเจ้านายของเขาไปได้

นายพูดถูกว่ะเดวิด อยากจะรู้จริงๆ ว่าเจ้านายของเราจะจัดการกับสาวไทยหน้าหวานคนนั้นยังไง

สงสารคุณอมรรัตนาที่ไม่รู้ว่าตัวเองกำลังเดินเข้าสู่กับดักของนายพรานเดวิดรู้สึกอย่างที่พูดออกไปจริงๆ

ทำยังไงได้ล่ะ ดันโชคร้ายเป็นที่ถูกตาต้องใจนายพรานเองนี่นา ไมเคิลกล่าวอย่างปลงๆ

สงสัยจะสัมภาษณ์เสร็จแล้วล่ะ เรารีบไปรอรับคำสั่งด่วนกันดีกว่า ฉันเชื่อว่าจะต้องมีแน่ๆ

เดวิดเอ่ยชวนเพื่อนร่วมงานราวกับจะรู้เหตุการณ์ล่วงหน้าเมื่อเหลือบไปเห็นความเคลื่อนไหวบริเวณหน้าห้องทำงานของนายหนุ่ม ก่อนจะออกเดินนำหน้าไปก่อนโดยมีเพื่อนคู่หูเดินตามหลังไปติดๆ

 

เมื่อกลับมาถึงอพาร์ตเมนต์ มาธวีก็เล่าเรื่องที่ไปพบเจอก่อนหน้านี้ให้เพื่อนสนิทฟังอย่างละเอียด แต่ดูเหมือนอีกฝ่ายจะไม่ใส่ใจกับเรื่องอื่นใด นอกจากค่าจ้างซึ่งทำให้เจ้าหล่อนต้องทวนถามด้วยอาการตื่นเต้น

โอ้โฮ! ค่าจ้างเดือนละหนึ่งแสนบาท แถมยังจ่ายล่วงหน้าอีกด้วย!”

ใช่ ตอนฉันเห็นจำนวนตัวเลขในเช็คครั้งแรกก็ตกใจพอๆ กับเธอนี่แหละ ฉันก็เลยบอกให้เขาลดค่าจ้างลงบ้าง คือฉันกลัวทำงานไม่คุ้มกับเงินที่เขาจ่ายให้น่ะมาธวีบอกเพื่อนสาวอย่างไม่ปิดบัง

เธอจะบ้าหรือไง เงินที่เราเห็นว่ามากเนี่ยนะ พวกเศรษฐีเขาเรียกเศษเงินย่ะ อีกอย่างนะฝีมือการทำอาหารของเธอก็เหมาะกับค่าจ้างแล้ว ไม่ต้องคิดมากเลย

ณิชชาต่อว่าเมื่ออีกฝ่ายดูเหมือนจะกังวลกับค่าจ้างที่ได้มาเสียเหลือเกิน

ฝีมือการทำอาหารของฉันไม่ขี้ริ้วขี้เหร่เกินไปใช่ไหมณิช

อร่อยมากๆ เลยล่ะน้ำผึ้ง เธอมั่นใจในฝีมือของตัวเองได้เลย ว่าแต่เขารับคนทำความสะอาดบ้านบ้างไหมล่ะ ฉันอยากไปทำงานบ้านมหาเศรษฐีบ้างจังเลย

เห็นค่าจ้างงามๆ ที่เพื่อนได้มา ณิชชาก็นึกอยากจะไปทำงานในคฤหาสน์มหาเศรษฐีบ้างเหมือนกัน

คนรับใช้บ้านนั้นเดินป้วนเปี้ยนเต็มบ้านเลยล่ะ ฉันคิดว่าเขาคงจะไม่รับเพิ่มหรอก

มาธวีไม่ได้ปิดกั้นโอกาสเพื่อนสนิท แต่สิ่งที่เธอเห็นในคฤหาสน์เอลลิสันมันเป็นเช่นนั้นจริงๆ

น่าเสียดายจัง ทำไมฉันถึงไม่มีโอกาสดีๆ เหมือนเธอบ้างนะ นี่ถ้าเธอทำครบปี ฉันว่าเธอกลายเป็นเศรษฐีนีแน่ๆ เลย

นี่ๆ เอาอาทิตย์แรกให้รอดก่อนเถอะน่ะ ยังไม่รู้เลยว่าเขาจะติดใจรสชาติอาหารที่ฉันทำหรือเปล่า ดีไม่ดีอาจจะถูกไล่ออกตั้งแต่วันแรกที่ทำเลยก็ได้ สาวหน้าหวานรีบแย้ง

ไม่หรอกน่า ถ้าเขารับเข้าทำงานก็แสดงว่าเขามั่นใจ ว่าแต่นายจ้างของเธอแก่มากไหมจ๊ะ

อืม...ถ้าฉันเดาไม่ผิด อายุเขาน่าจะราวๆ อาจารย์พัสนะ มาธวีคาดเดา

อายุราวๆ อาจารย์พัส! ถ้างั้นก็ยังหนุ่มน่ะสิ!”

คำตอบของเพื่อนสาวทำเอาณิชชาหูผึ่งขึ้นมาทันที ก่อนจะถามต่อเพราะอยากจะรู้สถานภาพของชายหนุ่มที่ถูกกล่าวถึงนั้นเหลือเกิน

ว่าแต่เขายังโสดอยู่หรือเปล่าน้ำผึ้ง

ฉันจะไปรู้ได้ยังไงล่ะ ฉันไปให้เขาสัมภาษณ์นะ ไม่ได้ไปสัมภาษณ์เขา แต่หน้าตาหล่อเหลาขนาดนั้นอาจจะไม่โสดแล้วก็ได้นะ แต่ต่อให้เขาโสดจริงก็อย่าหวังว่าเขาจะหันมามองสาวไทยที่แสนจะธรรมดาอย่างเราเลย

มาธวีรีบดักคอเพื่อนสาวที่ออกอาการตื่นเต้นเมื่อรู้ว่านายจ้างคนใหม่ของเธอนั้นยังหนุ่มยังแน่น

แหม...ขอฝันกลางวันสักหน่อยก็ไม่ได้ เออ...แล้วถ้าเธอย้ายไปอยู่ที่ทำงานใหม่ ฉันก็ต้องพักห้องนี้คนเดียวน่ะสิ

ก็คงต้องเป็นอย่างนั้นแหละ แต่เรื่องค่าเช่า ฉันยังช่วยแชร์กับเธอเหมือนเดิมนะ

เรื่องค่าเช่าไม่เท่าไร แต่ถ้าเธอย้ายไป ฉันก็เหงาแย่น่ะสิ ณิชชาทำหน้าเศร้า

ไม่เหงาหรอกน่า เพราะวันเสาร์กับวันอาทิตย์ฉันจะมาค้างกับเธอที่นี่ ส่วนวันปกติเราก็เจอกันที่มหาวิทยาลัยเหมือนเดิมไง

เห็นสีหน้าซึมๆ ของอีกฝ่าย มาธวีก็รู้สึกใจหายเหมือนกัน ดังนั้นเธอจึงพยายามทำชีวิตประจำวันให้ใกล้เคียงกับช่วงก่อนหน้านั้นให้มากที่สุด

ขอบใจที่ยังไม่ทิ้งเพื่อนจ้ะ ฉันว่าเราออกไปซื้อของมาทำอะไรอร่อยๆ กินกันดีกว่า ฉลองที่เธอได้งานใหม่ไงล่ะ

ณิชชาเอ่ยชวนพร้อมปรับสีหน้าให้ดูร่าเริงสดใส แม้ว่าในใจลึกๆ จะรู้สึกว้าเหว่อยู่ไม่น้อยก็ตาม

ตกลงจ้ะ มื้อนี้ฉันขอเป็นเจ้ามือเองนะ ไปกันเถอะ เดี๋ยวจะค่ำเสียก่อน

มาธวีไม่ปฏิเสธสิ่งที่เพื่อนเสนอมา อีกทั้งยังอาสาจ่ายเงินค่าของเองทั้งหมด และคิดว่าจะลงมือทำอาหารเองด้วยเช่นกัน

*******************************************

-ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามอ่าน

ขอบคุณทุกกำลังใจค่ะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 27 ครั้ง

2,678 ความคิดเห็น

  1. #2451 aemly (@aemly) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 26 กันยายน 2560 / 22:52
    หลงกลนายพราน
    #2451
    0