ราคีสีน้ำผึ้ง

ตอนที่ 21 : ราคีสีน้ำผึ้ง ตอนที่ 21

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 10904
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 34 ครั้ง
    18 ก.ย. 60




บทที่ 6

ครั้งเดียวก็เกินพอ

 

ตอนสายของวันต่อมา มาธวีและณิชชานัดกับเพื่อนชาวต่างชาติที่เรียนร่วมคณะเดียวกันที่ห้องสมุดของมหาวิทยาลัยเพื่อค้นคว้าหาข้อมูลบางอย่าง และใช้เวลาอยู่ที่นั่นจนกระทั่งถึงบ่ายสองโมงครึ่งตามเวลาที่ได้นัดหมายกันเอาไว้ หลังจากนั้นต่างก็แยกย้ายกันกลับ

เมื่อแยกตัวออกมาจากกลุ่มเพื่อนแล้ว มาธวีก็มุ่งหน้าไปยังสถานีรถไฟฟ้าใต้ดินเพื่อโดยสารไปยังร้านอาหารไทยที่ตนเองทำงานพิเศษอยู่ โดยเลือกที่จะไปก่อนเวลาเพราะอยากจะสอบถามเจ้าของร้านเรื่องอาหารที่มีคนนำไปฝากไว้ให้เธอเมื่อคืนก่อน มาธวีใช้เวลาเดินทางไม่นานก็มาถึงร้านอาหารไทยของดาริกา เธอเดินตรงเข้าไปหาเจ้าของร้านซึ่งส่วนใหญ่จะนั่งประจำการอยู่ตรงเคาน์เตอร์แคชเชียร์

สวัสดีค่ะพี่ดาด้า

อ้าว...น้ำผึ้ง วันนี้มาแต่วันเลยนะจ๊ะ

ดาริกาทักทาย ก่อนจะถามถึงอาการป่วยของอีกฝ่ายด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความกังวล

ว่าแต่อาการป่วยของน้ำผึ้งดีขึ้นแล้วใช่ไหม ความจริงน่าจะพักต่ออีกสักวันนะ

เจ้าของร้านสาวใหญ่พอจะเดาสาเหตุของอาการป่วยได้ ดังนั้นเธอจึงรู้สึกห่วงใยและไม่สบายใจเลยนับตั้งแต่ได้รับรู้ข่าวนั้น

ดีขึ้นมากแล้วค่ะพี่ดาด้า ขอบคุณที่เป็นห่วงค่ะ

แม้ว่าร่างกายจะยังฟื้นตัวได้ไม่เต็มที่นัก แต่มาธวีก็พยายามทำตัวให้ดูเป็นปกติเพื่อที่คนรอบข้างจะได้ไม่สงสัย

ดีขึ้นแล้วแน่นะ ดาริกาคาดคั้นเอาความจริง

ดีขึ้นแล้วจริงๆ ค่ะ เอ่อ...พี่ดาด้าคะ เมื่อคืนมีคนเอาข้าวต้มกุ้งกับขนมหวานไปให้น้ำผึ้งที่อพาร์ตเมนต์ ไม่ทราบว่าเป็นของพี่หรือเปล่าคะ

แววตาคาดคั้นอย่างรู้เท่าทันของดาริกาทำให้มาธวีรีบเฉไฉเปลี่ยนเรื่องเพื่อกลบเกลื่อนอาการกระอักกระอ่วนใจของตนเอง

อ้อ! ชะ...ใช่จ้ะ ของพี่เองจ้ะ เจ้าของร้านละล่ำละลักตอบเมื่อคำพูดของใครคนหนึ่งผุดขึ้นมาในสมองของเธอ

“ถ้าคุณอมรรัตนาถามถึงเรื่องอาหาร คุณรับสมอ้างไปได้เลยนะครับ”

ขอบคุณมากนะคะพี่ดาด้า แต่วันหลังอย่าลำบากเลยนะคะสาวรุ่นน้องบอกอย่างเกรงใจ

มะ...ไม่ลำบากเลยจ้ะคนที่ไม่ได้ทำอะไรแต่ได้ความดีไปเต็มๆ ตอบกลับไปอย่างไม่เต็มเสียงนัก

ขอบคุณอีกครั้งนะคะพี่ดาด้า เอ่อ...น้ำผึ้งขอตัวไปเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนนะคะ เมื่อได้รับคำตอบแล้ว มาธวีก็รีบกล่าวขอตัว

เอ...ยังไม่ถึงเวลาเริ่มงานของน้ำผึ้งเลยนี่นา พี่ว่าเราไปคุยกันในห้องทำงานของพี่ดีกว่านะ พอดีพี่มีเรื่องสำคัญจะปรึกษาน้ำผึ้งน่ะจ้ะ

เรื่องสำคัญเหรอคะ มาธวีทวนถามด้วยสีหน้าประหลาดใจ

จ้ะ น้ำผึ้งตามพี่ไปที่ห้องเลยนะจ๊ะ

ดาริกายืนยัน ก่อนจะตัดบทด้วยการขยับลุกจากเก้าอี้แล้วเดินนำไปยังห้องทำงานเล็กๆ ของตัวเองด้วยสีหน้ากังวลใจ เนื่องจากเรื่องสำคัญที่จะบอกกับสาวรุ่นน้องนั้นเป็นเรื่องที่ทำให้เธอหนักใจอย่างที่สุด

 

พี่ดาด้าว่าอะไรนะคะ!”

มาธวีทวนถามเสียงสูงอย่างไม่เชื่อหูเมื่อได้รับรู้เรื่องสำคัญจากปากของดาริกา

เอ่อ...ก็อย่างที่พี่บอกนั่นแหละจ้ะ ผู้ชายที่ติดต่อมาวันนั้น เขาโทรมาหาพี่อีกแล้วล่ะ ไม่รู้ว่าเจ้านายของเขาเกิดติดอกติดใจอะไรน้ำผึ้งนักหนา พี่ล่ะกลุ้มใจจริงๆ ดาริกากล่าวด้วยสีหน้าเป็นกังวล

ประสบการณ์น้อยอย่างน้ำผึ้งไม่มีอะไรให้น่าติดใจหรอกค่ะ เขาคงจะเห็นว่าน้ำผึ้งเป็นสินค้าที่สามารถซื้อได้ง่ายๆ กระมังคะ

คนถูกเสนอซื้อเอ่ยด้วยน้ำเสียงขมขื่น ใบหน้าสวยหวานปานน้ำผึ้งดูเศร้าสร้อยลงถนัดตา

ก็อาจจะเป็นไปได้ เอ่อ...น้ำผึ้งอย่าหาว่าพี่ละลาบละล้วงเลยนะ ผู้ชายคนนั้นเขารุนแรงกับน้ำผึ้งหรือเปล่าจ๊ะ คือพี่เห็นว่าน้ำผึ้งไม่สบายก็เลยอดเป็นห่วงไม่ได้ แต่ถ้าน้ำผึ้งไม่สะดวกที่จะตอบก็ไม่เป็นไรจ้ะ

คนที่จู่ๆ ก็ตกอยู่ในฐานะนายหน้าค้าสาวเอ่ยถามอย่างเกรงใจ ความรู้สึกของหล่อนในตอนนี้เหมือนคนที่มีความผิดติดอยู่ในใจ แม้ว่าสิ่งที่ทำลงไปทั้งหมดนั้นจะไม่ได้เต็มใจเลยก็ตาม

เขาไม่ใช่พวกซาดิสต์หรอกค่ะ พี่ดาด้าอย่ากังวลไปเลยค่ะ ที่น้ำผึ้งไม่สบายเพราะ...เอ่อ...มันเป็นครั้งแรกของน้ำผึ้งน่ะค่ะ

มาธวีหลุบตามองต่ำขณะเปิดเผยความจริงเพียงบางส่วนออกไป ผู้ชายที่ซื้อพรหมจรรย์จากเธอไปไม่แสดงความรุนแรงทางเพศกับเธอก็จริงอยู่ แต่ทว่าเขาก็ตักตวงเอาความสุขจากเธอจนคุ้มค่าเงินที่จ่ายให้ ไม่เช่นนั้นเธอคงจะไม่ร้าวระบมถึงกับต้องนอนซมทั้งวันทั้งคืนหรอก

พี่เข้าใจจ้ะ เอ่อ...น้ำผึ้งไม่ต้องอายพี่หรอกนะ พี่สัญญาว่าจะไม่บอกเรื่องนี้กับใครจ้ะ

คนที่รู้สึกผิดรีบบอกให้สาวรุ่นน้องสบายใจ

ขอบคุณมากค่ะพี่ดาด้า

แต่จะว่าไปคนเรานี่ก็แปลกนะ คนที่เขาเต็มใจให้บริการไม่รู้จักจะติดต่อไป ทำไมจะต้องตื๊อเอากับคนที่เขาไม่เต็มใจด้วยนะ

ดาริกาอดไม่ได้ที่จะกล่าวตำหนิมหาเศรษฐีหนุ่มผู้นั้น เพราะก่อนหน้านี้เธอก็ได้แจกแจงกับอีกฝ่ายไปอย่างชัดเจนแล้วว่าไม่อยากให้มีการซื้อขายบริการเกิดขึ้นกับพนักงานของตนอีก แต่ทว่าอีกฝ่ายกลับยังยืนยันความตั้งใจ อีกทั้งยังจะเพิ่มค่าตัวให้อีกหลายเท่า

แต่สิ่งที่ทำให้เจ้าของร้านสาวใหญ่ยอมทำหน้าที่นี้ไม่ใช่ค่าตอบแทนมากมายมหาศาลที่จะได้รับ แต่เป็นเพราะคำกำชับตอนท้ายว่า หากไม่ให้ความร่วมมือแล้วละก็ ร้านอาหารแห่งนี้จะไม่มีโอกาสได้เปิดกิจการต่ออย่างแน่นอน

เขาคงจะคิดว่า ถ้าครั้งแรกซื้อได้ ครั้งต่อไปก็ไม่น่าจะยากกระมังคะสาวรุ่นน้องกล่าวเสียงขื่น

แล้วครั้งนี้ล่ะจ๊ะ น้ำผึ้งจะรับข้อเสนอของเขาไหมนายหน้าจำเป็นวกเข้ามาที่ประเด็นของเรื่องอีกครั้ง

มาธวีไม่จำเป็นต้องคิดไตร่ตรองข้อเสนอนั้นให้เสียเวลาเลยด้วยซ้ำไป เพราะคำตอบนั้นมันอยู่ในใจของเธอแล้วในตอนนี้

 

นายว่าอะไรนะ!”

เสียงถามของประธานหนุ่มแห่งเอลลิสันกรุ๊ปดังก้องกังวานทั่วห้องทำงานใหญ่ ในขณะที่ดวงตาคมกริบหรี่มองคนสนิทด้วยความตกใจแกมประหลาดใจท่วมท้น

คุณอมรรัตนาเธอบอกว่า เอ่อ...ต่อให้เจ้านายซื้อบ้านหลังใหญ่ในนิวยอร์กให้หนึ่งหลัง ซื้อรถลีมูซีนแถมให้อีกหนึ่งคัน เธอก็ไม่มีวันยอมตกลงครับ

เดวิดตอบผู้เป็นเจ้านายตามที่เจ้าของร้านอาหารไทยโทรมาแจ้งคำตอบกับเขาเอาไว้ทุกคำพูดเลยก็ว่าได้ บอดี้การ์ดหนุ่มรู้สึกสะใจไม่น้อยที่คนเอาแต่ใจอย่างเจ้านายของเขาถูกสาวปฏิเสธเสียบ้าง หากแต่ท้ายที่สุดแล้วนั้น คนที่จะต้องเดือดร้อนก็ไม่พ้นลูกน้องอย่างเขาอยู่ดีนั่นแหละ

เธอจะอวดดีเกินไปแล้วกระมังฮันนี่

*******************************************

ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามอ่าน ขอบคุณทุกกำลังใจค่ะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 34 ครั้ง

2,678 ความคิดเห็น

  1. #2436 aemly (@aemly) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 22 กันยายน 2560 / 09:53
    555,อิพี่ขัดใจ
    #2436
    0
  2. #2414 tungkn4841 (@tungkn4841) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 19 กันยายน 2560 / 03:48
    มารอลุ้นคนเอาแต่ใจ จะทำอย่างไรเพื่อให้ได้ตัวน้ำผิ้ง 
    รอไรเตอร์มา up ต่อ
    #2414
    0