ราคีสีน้ำผึ้ง

ตอนที่ 12 : ราคีสีน้ำผึ้ง ตอนที่ 12

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9641
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 32 ครั้ง
    6 ก.ย. 60




ก๊อกๆ ก๊อกๆ

เสียงเคาะประตูที่ดังขึ้นนั้นทำให้เจ้าของห้องนอนหรูโทนสีขาวสลับดำภายในคฤหาสน์หลังใหญ่ซึ่งกำลังนั่งทำหน้าบอกบุญไม่รับอยู่ตรงเก้าอี้นั่งเล่นที่ถูกจัดวางเอาไว้บริเวณมุมหนึ่งของห้องเหลือบมองไปยังตำแหน่งนั้น ก่อนจะเอ่ยอนุญาตด้วยน้ำเสียงไม่สบอารมณ์สักเท่าไรนัก

เข้ามา

หลังคำอนุญาตประตูบานหรูก็ถูกเปิดเข้ามาอย่างระมัดระวัง ร่างสูงใหญ่ของเดวิดก้าวเข้ามาภายในห้อง ก่อนจะปิดคืนอย่างเบามือ จากนั้นก็เดินไปหยุดยืนไม่ห่างจากผู้เป็นนาย

มีอะไร

เสียงถามนั้นฟังดูห้วนๆ ชอบกล หากแต่คนที่รับฟังจนชินกลับไม่ได้รู้สึกอะไร

ผมมีเรื่องสำคัญจะมารายงานครับเจ้านาย คนเป็นลูกน้องตอบอย่างสำรวม

เรื่องอะไร?”  

เรื่องสาวเสิร์ฟคนไทยที่เจ้านายให้ผมติดต่อไปครับผมเดวิดยังคงวางสีหน้าปกติ แต่ทว่าภายในใจของเขานั้นกำลังลุ้นระทึกเลยทีเดียว

หวังว่าคราวนี้คงจะเป็นข่าวดีนะ เพราะถ้าเป็นข่าวร้าย นายสองคนถูกย้ายตำแหน่งแน่นอน

วินเซนซ์กล่าวด้วยสีหน้าจริงจัง คนอย่างเขาพูดจริงทำจริง ต่อให้ลูกน้องสองคนนี้มีความสามารถและรู้ใจเขาแค่ไหน เขาก็จะไม่ยอมถอนคำพูดอย่างเด็ดขาด

ข่าวดีครับเจ้านาย มิสอมรรัตนาเธอยอมรับเงื่อนไขที่เราเสนอไปแล้วครับ แต่ว่า...

แต่อะไรอีกล่ะ

คนใจร้อนย้อนถามทันควัน ในขณะที่ใจนั้นเต้นโครมครามราวกับหนุ่มน้อยเริ่มริรัก ทั้งๆ ที่เคยผ่านสมรภูมิสวาทกับสาวๆ มาแล้วหลายชาติจนนับไม่ถ้วน แต่ก็แปลกที่ครั้งนี้เขากลับรู้สึกตื่นเต้นอย่างบอกไม่ถูก

คืนนี้เธอเตรียมตัวไม่ทัน จึงขอเลื่อนเป็นคืนวันพรุ่งนี้ครับเจ้านาย

ฉันรอได้ ไม่มีปัญหา แต่อย่าตุกติกทีหลังก็แล้วกัน

ผู้เป็นนายตอบกลับไปอย่างใจเย็น ทั้งๆ ที่ใจจริงนั้นอยากให้เป็นคืนนี้เลยมากกว่า แต่ถ้าเขาทำตามใจตัวเองแบบนั้นก็ดูเหมือนจะเกินไปสักหน่อย อย่างน้อยเขาควรให้อีกฝ่ายได้เตรียมตัวและเตรียมใจบ้าง

เธอคงไม่ตุกติกหรอกครับเจ้านาย บอดี้การ์ดหนุ่มยืนยัน

ก็ดีแล้วล่ะ เพราะฉันไม่ชอบคนใจโลเลกลับกลอก อ้อ! คืนพรุ่งนี้บอกแม่บ้านเปิดห้องให้ฉันใหม่ด้วยนะ

ทายาทเอลลิสันออกคำสั่งเมื่อจู่ๆ ก็รู้สึกไม่อยากใช้ห้องเดิมขึ้นมา โดยที่เจ้าตัวเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมจะต้องทำอะไรให้แตกต่างจากที่เคยทำประจำ

ครับผม

คนเป็นลูกน้องรับคำทั้งที่ยังรู้สึกแปลกใจ เพราะปกติเจ้านายจะใช้ห้องเดิมเสมอ แม้ว่าสาวๆ ที่เข้ามาปรนเปรอความสุขให้นายหนุ่มจะไม่เคยซ้ำหน้ากันก็ตาม

งานนี้นายกับไมเคิลห้ามออกหน้าเองเด็ดขาด เพราะฉันเชื่อว่าสาวเสิร์ฟคนนั้นจะต้องจำหน้านายสองคนได้แน่

คนรอบคอบสำทับอีกครั้ง

รับทราบครับเจ้านาย

อือ...ถ้าไม่มีอะไรเพิ่มเติมก็กลับไปพักผ่อนได้แล้วล่ะ ฉันก็จะพักผ่อนแล้วเหมือนกัน

เมื่อความต้องการได้รับการตอบสนอง ผู้เป็นนายก็ไม่ต้องการให้ใครรบกวนเวลาอีก

ผมขอตัวก่อนนะครับ

เดวิดกล่าวลาเจ้านายของตนอย่างนอบน้อม ก่อนจะหมุนตัวเดินออกจากห้องนอนหรูนั้นไปด้วยความรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย เนื่องจากก่อนหน้าที่จะเข้ามารายงาน เขาคิดว่าจะได้เห็นอาการตื่นเต้นจากนายหนุ่มบ้าง แต่สิ่งที่คิดเอาไว้กลับผิดคาด เพราะอีกฝ่ายยังคงวางสีหน้าเรียบเฉยเช่นเดิม

ทว่าทันทีที่คนสนิทพ้นออกไปจากประตูห้องนอนแล้วนั้น ริมฝีปากได้รูปเยี่ยงชายชาตรีของทายาทเอลลิสันก็ขยับยิ้มเล็กน้อยอย่างพึงพอใจ และดูเหมือนรอยยิ้มนั้นจะขยายกว้างขึ้นเมื่อเจ้าของร่างใหญ่กำลังจินตนาการไปถึงใบหน้าสวยหวานของเหยื่อสวาทรายล่าสุดของตน

 

บทที่ 4

โสเภณีคืนเดียว

 

ภายในห้องเรียนคณะบริหารธุรกิจ ณิชชาเหลือบตามองเพื่อนสนิทที่นั่งอยู่ข้างๆ ด้วยแววตากังวล มาธวีมีอาการเหม่อลอยแบบนี้ตั้งแต่ออกจากอพาร์ตเมนต์ในช่วงสาย ตอนนี้เวลาก็ล่วงเข้ามาบ่ายแล้ว แต่เพื่อนสาวของเธอก็ยังไม่หายจากอาการนั้นสักที สายตาของมาธวียังจับจ้องไปยังทิศทางที่อาจารย์ชาวอเมริกันกำลังสอนวิชาสุดท้ายของวันราวกับกำลังสนใจนักหนา แต่เชื่อได้เลยว่า สิ่งที่อาจารย์สอนไปทั้งหมดนั้นไม่ได้ถูกซึมซับเข้าสมองของมาธวีอย่างแน่นอน สาเหตุที่ทำณิชชามั่นใจเช่นนั้นก็เพราะว่าตอนที่อาจารย์ผู้สอนเดินออกไปจากห้องหลังหมดชั่วโมงเรียนแล้วนั้น สายคู่งามของเพื่อนสนิทก็ยังไม่เปลี่ยนไปจากทิศทางเดิมเลย

น้ำผึ้ง หมดชั่วโมงเรียนแล้วนะ

ณิชชาสะกิดคนที่นั่งข้างๆ ทำให้อีกฝ่ายหลุดจากภวังค์ความคิดในทันที

อ้อ...จ้ะ

มาธวีขานรับพร้อมกับยิ้มกลบเกลื่อนอาการเงอะงะเพราะกลัวเพื่อนจะสงสัย แต่เธอหารู้ไม่ว่า ณิชชานั่งสังเกตอาการของเธอตั้งแต่ออกจากที่พักจนกระทั่งถึงตอนนี้

เธอเป็นอะไร ไม่สบายหรือเปล่า รอยยิ้มที่ดูฝืนๆ ของเพื่อนสนิททำให้ณิชชาไม่อาจที่จะมองข้ามไปได้

ปละ...เปล่านี่ ฉันสบายดีจ้ะ มาธวียืนยัน แต่น้ำเสียงของเธอดูไม่มั่นคงสักเท่าไร

เธอไม่สบายใจเรื่องที่คุยกับฉันเมื่อวานใช่หรือเปล่าล่ะ

ณิชชาคาดคั้น

เรื่องเงินไม่มีปัญหาแล้วล่ะ ไม่ต้องห่วงนะ อ้อ! วันนี้เธอไปสถานีรถไฟฟ้าก่อนเลยนะ ฉันจะกลับไปเอาเสื้อผ้าที่อพาร์ตเมนต์ก่อน พอดีคืนนี้ฉันจะค้างที่ร้านพี่ดาด้าน่ะ

อ้าว...เธอได้งานพิเศษทำแล้วเหรอน้ำผึ้ง

อือ...แค่คืนเดียวเท่านั้นเองจ้ะคนได้งานตอบไปอย่างหน้าชื่นอกตรม

คืนเดียวก็ยังดีกว่าไม่มีให้ทำเสียเลย

ณิชชาคิดว่างานที่เพื่อนสาวเอ่ยถึงนั้นเป็นงานในร้านอาหารจึงไม่ได้เซ้าซี้ถามถึงรายละเอียดเพิ่มเติม แต่กลับสนับสนุนอย่างเต็มที่

ใช่ๆ ฉันว่าเรารีบไปกันเถอะนะ เดี๋ยวค่อยแยกกันที่หน้ามหาวิทยาลัย

มาธวีรีบหันเหความสนใจ เพราะเกรงเพื่อนสาวจะซักไซ้ไล่เลียงมากไปกว่านั้นอีก

ไปสิ เย็นวันศุกร์แบบนี้ลูกค้าที่ร้านเยอะเสียด้วยสิ กลับถึงห้องคืนนี้ฉันคงสลบอีกตามเคย

เอาน่า อดทนเพื่ออนาคตที่สดใสของเรา

มาธวีให้กำลังใจณิชชา ทั้งๆ ที่ตัวเองก็แสนจะเหนื่อยล้าทั้งกายและใจ ยิ่งรู้ว่าใกล้เวลานัดหมาย ก็ยิ่งรู้สึกไม่มั่นใจกับการตัดสินใจในครั้งนี้เลย

********************************

ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามอ่าน ขอบคุณทุกกำลังใจค่ะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 32 ครั้ง

2,678 ความคิดเห็น

  1. #2428 aemly (@aemly) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 22 กันยายน 2560 / 09:37
    รอเค้าเจอกันอีก
    #2428
    0
  2. #2402 tungkn4841 (@tungkn4841) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 6 กันยายน 2560 / 15:31
    เศรษฐีหนุ่มทายาทอาลิสันคงยิ้มได้ของเล่นสมใจ แต่อีกคนสาวน้อยน้ำผิ้งคงเศร้าใจจะทำอย่างไรดี

    รอไรเตอร์มา up ต่อ
    #2402
    0
  3. #2401 DalyZii (@DalyZii) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 6 กันยายน 2560 / 09:19
    ยิ้มมุมปากจ้าาาาาแหมมมมมมม
    #2401
    0