พิศวาสสีรุ้ง

ตอนที่ 48 : พิศวาสสีรุ้ง : 48 (บทที่ 13 ในห้วงพิศวาส)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,715
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 38 ครั้ง
    20 ก.พ. 63



13. ในห้วงพิศวาส

ขณะที่ภูเก็ตสถานการณ์กำลังอยู่ในขั้นวิกฤติ บนเรือยอร์ชลำหรูของภีมวัจน์กลับตกอยู่ในเหตุการณ์สยองขวัญ เมื่อเจ้าของเรือลำใหญ่ชวนแกมบังคับปานไพลินให้เข้าไปที่ห้องบันเทิงของเขา หลังจากที่หญิงสาวบ่นว่านอนไม่หลับ ต้องการออกไปเดินเล่นที่ดาดฟ้า แต่ชายหนุ่มรู้ว่าอีกฝ่ายตั้งใจหลบเลี่ยงที่จะนอนกับเขามากกว่า จึงตัดสินใจพาเจ้าหล่อนเข้ามาที่ห้องนี้ แล้วจงใจเลือกหนังที่ผู้หญิงส่วนมากมักจะกลัวขึ้นมาเปิดดู แล้วเขาเพิ่งจะรู้เดี๋ยวนี้เองว่า ปานไพลินไม่ใช่แค่กลัวธรรมดาแต่เธอหวาดผวาเอาเสียมากๆ ทั้งที่รู้ว่านั่นเป็นเพียงแค่การแสดงเท่านั้น

กรี๊ด!”

ทุกครั้งที่ผู้หญิงผมยาวๆ หน้าขาวๆ ปรากฏกายบนจอแอลอีดีขนาดใหญ่ข้างผนัง เสียงกรีดร้องด้วยความตกใจกลัวก็จะดังตามมา และทุกครั้งที่มีเสียงร้องนั้น เจ้าของเสียงจะต้องผวาเข้าไปกอดคนร่างใหญ่ที่นั่งเคียงข้าง มิหนำซ้ำยังซุกใบหน้าเข้ากับแผงอกของเขาอย่างลืมอาย

คุณแกล้งปานใช่ไหม เสียงปานไพลินดังอู้อี้อยู่ที่ซอกอกของภีมวัจน์

ก็คุณอยากแผนสูงกับผมก่อนทำไมล่ะครับ ภีมวัจน์ย้อนถามร่างบางที่เขาโอบกอดอย่างรู้เท่าทัน

ปานแค่อยากจะออกไปเดินเล่นเท่านั้นนะคะ ไม่ได้เจ้าแผนการอย่างคุณว่าซะหน่อย

คนแผนสูงปฏิเสธหัวชนฝา ก่อนจะถามต่อเพราะอยากออกไปจากห้องนี้เต็มที

อีกนานไหมคะกว่ามันจะจบ ปานจะทนไม่ไหวแล้วนะ

อีกครึ่งเรื่องครับ แต่ถ้าปานง่วง ผมก็จะหยุดไว้แค่นี้คนไม่กลัวผีได้ทีแนะนำอย่างเป็นต่อ

เอ่อ...ปานง่วงแล้วค่ะ ปิดๆ ไปเถอะนะคะ ยิ่งดูยิ่งนอนไม่หลับ

เมื่อรู้ว่าไม่มีทางเอาชนะคนเจ้าเล่ห์ได้ ปานไพลินก็จำใจต้องปล่อยทุกอย่างให้เป็นไปอย่างที่เขาต้องการ

ไม่ดูต่อให้จบก่อนเหรอ ชายหนุ่มแสร้งถามพลางลอบยิ้มอย่างชอบใจ

ไม่ค่ะไม่ ตอนนี้ปานง่วงมากๆ อยากนอนที่สุดเลยค่ะ

ปานไพลินปฏิเสธอย่างทันทีทันใด เพราะถ้าขืนเธอไม่รีบออกไปจากที่นี่ คืนนี้มีหวังได้นอนตาค้างเป็นแน่

ถ้างั้นกลับห้องนอนกันนะครับ เสียงทุ้มถามย้ำ พร้อมหลุบตาลงมองร่างบางที่หลับตาปี๋ด้วยแววตาเป็นประกาย

 

ทุกครั้งที่อยู่ร่วมห้องกับภีมวัจน์ ปานไพลินจะคิดเสมอว่าตัวเองเป็นเสมือนนักโทษของเขา ยิ่งมองไปที่เตียงนอนใหญ่ซึ่งไม่ต่างอะไรกับลานประหาร เธอก็ยิ่งมั่นใจว่าตัวเองเปรียบเปรยไม่ผิดจริงๆ เพราะเมื่อใดที่เธอขึ้นไปนอนทอดกายอยู่บนนั้น เธอจะขาดสิ้นอิสรภาพทางกายไม่เว้นแม้แต่หัวใจ

ปานไพลินปฏิเสธไม่ได้เลยว่า บนลานประหารที่เธอกลัวและหวาดหวั่น จะทำให้เธอพบกับความสุขที่แสนมหัศจรรย์มากกว่าความทรมานอย่างที่เคยคิดเอาไว้ก่อนหน้า ทว่ามันเป็นเรื่องน่าอายที่จะยอมรับ และยิ่งน่าละอายมากขึ้นอีกหลายร้อยเท่า เมื่อรู้ว่าตัวเองมีใจให้กับเจ้าหนี้หนุ่มรูปงามผู้นี้ ทั้งที่รู้ดีว่าเขาต้องการเพียงร่างกายของเธอเพื่อบำเรอความสุขเท่านั้น

ไหนบอกว่าง่วงไง ทำไมไม่ขึ้นมานอนล่ะครับ

เจ้าของห้องเอ่ยขึ้นคล้ายกับจะยั่วเย้า พร้อมกันนั้นก็ตบที่นอนข้างกายของตัวเองเบาๆ เป็นเชิงเร่งเร้ากลายๆ

ปานไพลินมองร่างใหญ่ในชุดนอนสีเข้มซึ่งเป็นสีที่เจ้าตัวชอบพลางลอบกลืนน้ำลายอึกใหญ่ แค่เห็นเรือนกายกำยำของเขา ใจเธอก็เต้นไม่เป็นส่ำ ผ่านบทรักกับเขามาก็หลายครั้งแต่ทำไมยังตื่นเต้นทั้งที่มันแทบจะเป็นเรื่องธรรมดาไปแล้ว

ปาน...ขึ้นมานอน เสียงขานชื่อที่ถูกลากให้ยาวทำให้หญิงสาวสูดหายใจเข้าลึก ราวกับจะเตรียมพร้อมต่อสู้กับข้าศึกก็ไม่ปาน

เอ่อ...ค่ะ

ร่างบางรับคำเสียงตะกุกตะกัก ก่อนจะขยับขึ้นเตียงใหญ่ทางฝั่งของตัวเองช้าๆ แล้วเอนกายนอนหันหลังให้ชายหนุ่มด้วยอาการเกร็งๆ มือหนาเอื้อมไปปิดไฟ ภายในห้องจึงมืดสนิทลงในชั่วพริบตา วินาทีต่อมาร่างหนาก็เบียดชิดร่างบางราวกับรอจังหวะนี้มานาน

ปานง่วงค่ะ คนตัวเล็กบอกเสียงอู้อี้ทันทีที่ลำแขนกลมกลึงนุ่มนวลถูกสัมผัสแผ่วๆ ขึ้นไปจนถึงเนินไหล่เนียนเรียบ

ง่วงก็นอนไปสิครับ ผมไม่ได้ห้ามสักหน่อย

เสียงทุ้มกระซิบข้างหูเบาๆ หากแต่หญิงสาวรู้ตัวได้ทันทีเลยว่า เธอจะไม่สามารถข่มตาให้หลับลงได้ ถ้าหากอีกฝ่ายยังก่อกวนสมาธิกันอยู่แบบนี้

******************************************************

ฝากพิจารณา e-book ด้วยนะคะ
ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามอ่าน ขอบคุณทุกคอมเมนต์และกำลังใจค่ะ
ขอให้อ่านอย่างมีความสุขนะคะ

 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 38 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

411 ความคิดเห็น