พิศวาสสีรุ้ง

ตอนที่ 45 : พิศวาสสีรุ้ง : 45

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,709
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 43 ครั้ง
    14 ก.พ. 63



 “แสดงว่าอาหารเช้าที่พี่สั่งไว้ให้ จัดยาแก้ปวดไว้ให้ น้องแยมยังไม่ได้ทานเลยใช่ไหมครับ

ก้องภพรีบถามอย่างห่วงใย ชายหนุ่มรู้ตัวว่าเมื่อคืนเขาค่อนข้างจะกวนยุวันดามากไปนิด ทั้งที่ก็รู้ว่าอีกฝ่ายร่างกายไม่ค่อยจะแข็งแรงสักเท่าไร เช้านี้เขาจึงสั่งอาหารและจัดยาไว้ให้เพราะกลัวเธอจะไม่สบาย

ยังค่ะ แยมเพิ่งจะตื่นตอนที่พี่ก้องโทรหานี่แหละค่ะ ยุวันดาว่าพลางเหลือบมองนาฬิกาข้างผนังห้องของโรงแรม

อุ๊ย! ใกล้จะเที่ยงแล้วนี่คะพี่ก้อง เด็กฝึกงานของก้องภพอุทานด้วยความตกใจ เพราะเริ่มงานวันแรกเธอก็ตื่นสายจนตะวันโด่ง จึงไม่ได้ไปช่วยงานชายหนุ่มอย่างที่บอกเขาไว้ก่อนหน้า

ก็ใช่น่ะสิครับ แล้วตอนนี้พี่ก็ประชุมเสร็จแล้วด้วย กำลังจะกลับไปหาน้องแยมพอดี

แย่จัง วันแรกของการทำงานแยมก็ไม่ได้ไปช่วยพี่ก้องซะแล้ว

ยุวันดาบอกปลายสายอย่างรู้สึกผิด แต่อีกฝ่ายกลับหยอกเย้ากลับมาอย่างอารมณ์ดี

ไม่เป็นไร เพราะเมื่อคืนน้องแยมช่วยพี่ไว้มากแล้วนี่ครับ พี่เสียอีก ไม่รู้ว่าใช้แรงงานน้องแยมมากเกินไปหรือเปล่า

เมื่อคืนเกิดอะไรขึ้นเหรอคะพี่ก้อง แยมจำได้แต่ว่าเมื่อคืนตัวเองเมามาก หลังจากนั้นเกิดอะไรขึ้นก็จำไม่ได้อีกเลยค่ะ

น้องแยมแน่ใจนะว่าจำไม่ได้ ปลายสายถามย้ำน้ำเสียงเจ้าเล่ห์

แน่ใจที่สุดเลยค่ะ ยุวันดายืนยันแต่ใบหน้านั้นแดงก่ำไปจนถึงใบหู

จำไม่ได้จริงๆ ใช่ไหม เดี๋ยวพี่จะรีบกลับไปทบทวนความจำให้ จะได้รู้กันไปว่าระหว่างตอนเมากับไม่เมา ตอนไหนจะเร่าร้อนกว่ากัน

พี่ก้องบ้า! ถ้าพูดจาแบบนี้อีก แยมจะวางสายแล้วนะคะ

พอถูกต้อนจนมุมยุวันดาก็ได้แต่ต่อว่าคนบ้าเสียงกระเง้ากระงอด พร้อมกันนั้นก็มองค้อนโทรศัพท์มือถือของตัวเองปะหลับปะเหลือก

พี่พูดความจริงก็หาว่าพี่บ้า เอาเป็นว่าน้องแยมอาบน้ำรอพี่นะครับ หรือถ้าเพลียมากเดี๋ยวพี่กลับไปอาบให้ก็ได้

แยมไม่ใช่เด็กนะพี่ก้อง ไม่จำเป็นต้องให้ใครมาช่วยอาบให้หรอกค่ะ

เมื่อถูกล้อเลียนมากเข้า สาวเจ้าก็ประชดกลับไปด้วยความหมั่นไส้ แต่อีกฝ่ายก็ยังไม่วายหยอกเย้ากลับมาอีก

ใช่ครับ น้องแยมไม่ใช่เด็กแล้ว ข้อนี้พี่ไม่ปฏิเสธจริงๆ ถึงจะตัวเล็กไปนิดก็เถอะ

แยมไม่คุยกับพี่ก้องแล้วละ คนบ้า คนผีทะเล

ยุวันดาแว้ดใส่คนบ้า ก่อนจะกดวางสายโดยไม่ยอมให้อีกฝ่ายได้เอ่ยถ้อยคำใดๆ กลับมาอีก แต่หลังจากนั้นแทนที่หญิงสาวจะโมโหที่ถูกเขาล้อ เธอกลับนอนหน้าแดงปลั่งยามเมื่อนึกถึงเหตุการณ์มหัศจรรย์ในค่ำคืนที่ผ่านมา

 

บนดาดฟ้าเรือในยามบ่าย ปานไพลินในชุดแซกสายเดี่ยวสีฟ้ากลมกลืนไปกับสีของน้ำทะเลยืนทอดสายตามองไปไกล ลมทะเลที่พัดมาปะทะร่างบางทำให้ชุดที่เธอสวมใส่พลิ้วไหวไปกับสายลม เส้นผมสีดำเงางามที่ยาวสยายเต็มแผ่นหลังปลิวไสวราวกับแพรไหมเนื้อดี

ภีมวัจน์ยืนมองภาพสาวงามที่เขาได้ครอบครองเป็นเจ้าของอย่างชื่นชม ก่อนเดินเข้าไปสวมกอดร่างนั้นจากทางด้านหลัง

ขึ้นมายืนตากแดดตากลมทำไมล่ะครับ กลับเข้าไปในห้องนั่งเล่นเย็นๆ ดีกว่านะ

เสียงทุ้มกระซิบบอกร่างบางพร้อมกับวางปลายคางบนไหล่กลมกลึงของเธอแผ่วเบา ทั้งยังฉวยโอกาสหอมแก้มสาวที่ยั่วยวนชวนให้สัมผัสฟอดใหญ่อย่างอดใจไม่อยู่

อื้อ...ปล่อยค่ะ ปานไพลินบ่ายหน้าหนีแต่มีหรือจะพ้นจากปลายจมูกโด่งเป็นสันของเขาไปได้

ไปที่ห้องนั่งเล่นกันนะ ผมมีอะไรจะให้คุณดูนิดหน่อย ภีมวัจน์ไม่ยอมปล่อยแต่เอ่ยชวนหญิงสาวให้ตามเขาไปดูอะไรบางอย่าง

แน่ใจเหรอคะ ว่าจะพาไปห้องนั่งเล่นจริงๆ ไม่เอาปานไปขลุกอยู่ในห้องนอนอีก

ปานไพลินเหน็บแนมคนชอบเอาเปรียบเสียงแข็ง เพราะก่อนหน้านี้เขาไม่ยอมปล่อยให้เธอออกจากห้องนอนไปไหน แถมยังกักตัวเธอไว้บนเตียงแทบตลอดเวลา แล้วตอนนี้จะให้เธอแน่ใจได้อย่างไรว่าเขาจะพาไปที่ห้องนั่งเล่นจริงๆ

หึๆ ครั้งนี้ไม่ใช่ห้องอื่นแน่นอนครับ

เจ้าของเรือหัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี ก่อนคลายอ้อมแขนออกจากเอวบางแล้วเปลี่ยนเป็นจูงมือเล็กของอีกฝ่ายแทน ปานไพลินก็ได้แต่ถอนใจยาวแล้วปล่อยให้เขาพาไปที่ห้องนั่งเล่นแต่โดยดี

 

ปานไพลินเพิ่งจะรู้เดี๋ยวนี้เองว่า อะไรนิดหน่อยของพวกเศรษฐีนั้นมันเป็นอะไรที่ยิ่งใหญ่สำหรับคนระดับเธอมากมายเพียงใด

แบบบ้านที่ปานเห็นอยู่ตอนนี้ ผมคัดมาสองรอบแล้วนะครับ แต่ผมอยากให้ปานได้หลังที่ชอบใจจริงๆ

ภีมวัจน์อธิบายให้คนข้างๆ ฟังพร้อมกับวางแคตตาล็อกบ้านเล่มใหญ่ไว้บนตักของเธออย่างเอาใจ

เลือกสิครับ ปานชอบหลังไหนผมจะซื้อให้

เมื่อเห็นว่าปานไพลินมองของที่ตัวเองยื่นให้อย่างเฉยชา ทายาทพิพัฒน์สกุลชัยก็เอ่ยเตือนเสียงนุ่ม

ดวงตาคู่งามแต่แฝงด้วยความเศร้าสร้อยเพ่งมองแบบบ้านหรูหราอย่างครุ่นคิด แม้ว่าบ้านแต่ละหลังจะใหญ่โตสวยงามผิดกับบ้านหลังเล็กที่เธออาศัยตั้งแต่เล็กจนเติบใหญ่ แต่ถ้าจะนึกเปรียบเทียบกับความสุขทางจิตใจแล้ว เธอตอบได้อย่างมั่นอกมั่นใจเลยว่า บ้านเปรมปรีดาย่อมต้องดีกว่าเป็นล้นพ้น แม้บางครั้งเธอนึกอยากจะมีบ้านหลังใหญ่แบบนี้ให้แม่และน้องๆ ได้พักอาศัยบ้าง แต่มันจะต้องได้มาด้วยน้ำพักน้ำแรง ไม่ใช่การแลกด้วยร่างกายเหมือนเช่นตอนนี้

******************************************************

ฝากพิจารณา e-book ด้วยนะคะ
ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามอ่าน ขอบคุณทุกคอมเมนต์และกำลังใจค่ะ
ขอให้อ่านอย่างมีความสุขนะคะ

 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 43 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

411 ความคิดเห็น