พิศวาสสีรุ้ง

ตอนที่ 44 : พิศวาสสีรุ้ง : 44 (บทที่ 12 กำแพงพิศวาส)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,836
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 35 ครั้ง
    13 ก.พ. 63



12. กำแพงพิศวาส

ภีมวัจน์ควานหาร่างบางที่เขากอดกระชับตลอดเวลาแต่กลับพบเพียงความว่างเปล่า เขาเผลอหลับไปนิดเดียวเท่านั้น พอตื่นอีกทีก็ไม่รู้ปานไพลินหายไปไหน มือหนาสัมผัสบนที่นอนยับย่นจึงพบว่ามันยังอุ่นๆ แสดงว่าคนที่นอนอยู่ตรงนั้นเพิ่งลุกจากไปได้ไม่นาน

ปาน

ร่างใหญ่ลุกขึ้นนั่งพลางกวาดตามองหาร่างบางทั่วบริเวณห้องแต่ไม่พบแม้เงา เขาเดินไปหยิบเสื้อคลุมมาสวมทับกายที่เปลือยเปล่า ก่อนเดินไปดูในห้องน้ำ เมื่อไม่พบก็ตระเวนหาตามห้องต่างๆ เพราะเชื่อว่าหญิงสาวจะต้องอยู่ ณ ที่ใดที่หนึ่งบนเรือสำราญของเขาแน่นอน

ภีมวัจน์เดินหาจนทั่วบริเวณเคบินแต่ก็ไม่พบ เขาจึงเดินขึ้นไปดูที่ดาดฟ้าเรือเพราะเป็นที่สุดท้ายที่เขายังไม่ได้ค้นหา

เมื่อเดินขึ้นไปถึงดาดฟ้าเรือสำราญ บริเวณนั้นยังดูมืดสลัวเพราะพระอาทิตย์ยังไม่โผล่พ้นขอบฟ้า มีเพียงแสงไฟสีส้มนวลสาดส่องให้พอมองเห็นเลือนราง ภีมวัจน์เดินตรงไปที่สระน้ำซึ่งตอนนี้มีเงือกสาวนางหนึ่งกำลังแหวกว่ายอยู่ในนั้นอย่างเอาเป็นเอาตาย ก้มมองที่เท้าก็พบเสื้อคลุมสีขาวของเธอกองอยู่ แสดงให้รู้ว่าเงือกสาวเจ้าเสน่ห์ไม่มีอะไรติดกายเลยในตอนนี้

คนร่างใหญ่ยืนมองร่างบางอยู่เพียงครู่ ก็ตัดสินใจปลดเสื้อคลุมตัวหรูให้ร่วงลงไปกองแทบเท้า ก่อนจะย่ำเท้าไปที่ขอบสระอย่างช้าๆ จากนั้นก็หย่อนกายลงไปในสระน้ำอย่างเงียบกริบ

อุ๊ย! ปล่อยนะคุณภีมเงือกสาวดิ้นหนีขลุกขลักเมื่อว่ายน้ำอยู่ดีๆ ก็มีปลาหมึกยักษ์ว่ายมารัดเธอเอาไว้จากทางด้านหลัง โดยที่ร่างนั้นไร้พันธนาการทางกายเช่นเดียวกับเธอ

ไม่ปล่อย จะทำไม

คนถูกทิ้งให้นอนตามลำพังกอดรัดร่างบางแน่นเข้าคล้ายทำโทษ ทั้งยังเกยคางวางไว้ที่เนินไหล่เปลือยเปล่าแล้วแกล้งกดเบาๆ อย่างหยอกเย้า

คุณอยากหนีผมออกมาทำไมล่ะฮึ

ปานเดินออกมาเฉยๆ ไม่ได้หนีสักหน่อย

ปานไพลินเฉไฉ พร้อมกันนั้นก็คอยหลบใบหน้าอีกฝ่ายที่เริ่มรุกรานตามแก้มและลำคอของเธอเป็นพัลวัน

แล้วทำไมถึงไม่นอนล่ะครับ ยังเช้าอยู่เลยนะ เมื่อสาวเจ้ายอกย้อน เขาก็ป้อนคำถามใหม่

ก็ปานไม่ง่วงนี่ ปล่อยสิคะ

ปานไพลินบอกเสียงแข็งเพราะโกรธที่ถูกเขาแกล้งอย่างหนักก่อนหน้านี้ มิหนำซ้ำเขายังคิดจะยึดเธอไว้โดยไม่ยอมกำหนดวันปลดปล่อยที่แน่นอนอีกด้วย

พูดแบบนี้แสดงว่ายังมีแรงเหลือเฟือใช่ไหม เมื่อกี้ผมเห็นปานว่ายน้ำอย่างเอาเป็นเอาตาย อยากลองออกกำลังกายด้วยวิธีอื่นบ้างหรือเปล่าล่ะ

ชายหนุ่มไม่ชวนเปล่า แต่พลิกกายเงือกสาวให้หันมาเผชิญหน้า ก่อนจะดันร่างนั้นไปจนชิดขอบสระตรงตำแหน่งที่น้ำอยู่แค่ระดับอกของเธอ

คุณคิดจะทำอะไร นี่มันสระน้ำนะคะ ปานไพลินถามอย่างตื่นตระหนก สองมือผลักแผงอกเขาออกห่างก่อนจะรีบว่ายหนี แต่มีหรือที่เขาจะปล่อยให้หล่อนหลุดมือไปได้

จะรีบไปไหนล่ะครับที่รัก

ไม่นะคุณภีม ปล่อยปานนะ

ร่างบางดิ้นเร่าๆ เมื่อถูกมือหนาของเขาคว้ากลับมากอดเอาไว้ จนแนบสนิทกับเรือนกายแข็งแกร่งด้วยมัดกล้ามทุกสัดส่วน

อย่าดิ้นสิปาน มันเสียแรงเปล่าคุณก็รู้ดีนี่ภีมวัจน์เตือนเสียงนุ่ม ขณะที่ปานไพลินขยับริมฝีปากจะโต้ตอบกับเขา

คุณเอาเปรียบปาน ปานเกลียดคุณ ได้ยินไหม

คำพูดตัดพ้อต่อว่าของปานไพลินแม้จะเบาแต่เจ้าของชื่อกลับได้ยินชัดเจนเต็มสองหู แล้วถ้อยคำนั้นก็ทำให้เขารู้สึกเจ็บแปลบไปถึงส่วนลึกของหัวใจ แต่แทนที่เขาจะหยุดการระรานกลับลงทัณฑ์คนว่าด้วยจุมพิตที่หนักหน่วงกว่าครั้งไหนๆ ตามด้วยความต้องการที่อยากระบายกับร่างบางโทษฐานที่ทำให้เขาหลงใหลจนหยุดตัวเองไม่ได้

ปานไพลินหลับตานิ่ง กัดริมฝีปากล่างจนเจ็บ และปล่อยให้เขาทำทุกสิ่งกับร่างกายของเธอตามอำเภอใจ ไม่ขัดขืนให้ตัวเองต้องเจ็บกาย หากแต่ก็ไม่ให้ความร่วมมือเช่นกัน

 

ติ๊ด...ติ๊ด...

โทรศัพท์มือถือที่ทั้งดังทั้งสั่นอยู่บนโต๊ะหัวเตียงส่งผลให้ร่างบางที่กำลังนอนหลับสบายเริ่มขยับกายอย่างเกียจคร้าน ทั้งยังยกหมอนอีกใบขึ้นมาปิดหูอย่างรำคาญใจ ทว่าเสียงนั้นเงียบไปสักพักก็ดังขึ้นมาอีกครั้ง เป็นแบบนั้นอยู่นานจนเจ้าของโทรศัพท์ทนไม่ไหว จึงตัดสินใจเอื้อมมือไปคว้ามากดรับ

ฮาโหล...

ทำไมนอนขี้เซาจังเลยล่ะครับน้องแยม

ปลายสายต่อว่าแต่ไม่ได้รุนแรงอะไร น้ำเสียงที่ผ่านมาตามสายก็ฟังดูเหมือนจะเอ็นดูเสียมากกว่า

ก็แยมง่วงนี่คะพี่ก้อง ปวดเมื่อยไปทั้งตัวด้วย

ยุวันดาบ่นงึมงำ เพราะการที่เธอตกอยู่ในสภาพนี้ก็มีสาเหตุสืบเนื่องมาจากคนปลายสายนั่นแหละ

******************************************************

ฝากพิจารณา e-book ด้วยนะคะ
ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามอ่าน ขอบคุณทุกคอมเมนต์และกำลังใจค่ะ
ขอให้อ่านอย่างมีความสุขนะคะ

 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 35 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

411 ความคิดเห็น