พิศวาสสีรุ้ง

ตอนที่ 41 : พิศวาสสีรุ้ง : 41

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,743
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 39 ครั้ง
    10 ก.พ. 63



ร่างบางถูกช้อนอุ้มกลับมานอนที่เตียงใหญ่อีกครั้ง หลังจากที่โก่งคออาเจียนจนหมดไส้หมดพุงถึงสองหนจนเรี่ยวแรงที่จะทรงกายไม่มีเหลือหลอ เดือดร้อนคนร่วมห้องที่ต้องคอยดูแลเอาใจใส่ แม้กระทั่งเรื่องเปลี่ยนเสื้อผ้าก็ยังไม่มีเว้น

น้องแยม เปลี่ยนชุดก่อนนะ จะได้นอนสบายขึ้น

ก้องภพเห็นว่าชุดที่ยุวันดาใส่อยู่นั้นทั้งอึดอัดทั้งเปียกชื้น ดังนั้นเขาจึงหยิบชุดนอนในตู้เสื้อผ้าของเจ้าหล่อนมาส่งให้อย่างหวังดี

ไม่เอา แยมจะนอน คนที่นอนฟุบบนเตียงปฏิเสธเสียงอ้อแอ้ฟังแทบไม่ได้ศัพท์ ทั้งยังใช้มือปัดชุดที่เขาส่งให้อย่างไม่ไยดี

นอนทั้งอย่างนี้ไม่ได้นะน้องแยม ลุกขึ้นมาเปลี่ยนชุดก่อนเร็ว เดี๋ยวจะไม่สบายเอานะ

ก้องภพเตือนคู่หมั้นเสียงจริงจัง ทั้งยังพยายามรั้งร่างบางที่อ่อนปวกเปียกให้ลุกขึ้นนั่ง

ทำไมพี่ก้องถึงวุ่นวายอย่างนี้นะ แยมเวียนหัวเข้าใจไหมคะ

คนดื่มเหล้าจนเมามายโวยวายเสียงดัง เมื่อถูกอีกฝ่ายก่อกวนในขณะที่หัวของเธอกำลังหมุนติ้วๆ

ใครกันแน่ที่วุ่นวายจนพี่ไม่ได้หลับไม่ได้นอน ถ้ารู้มาก่อนว่าแยมจะเป็นแบบนี้ พี่ไม่พามาด้วยหรอก เมื่ออดรนทนไม่ไหว ก้องภพก็ต่อว่าคู่หมั้นกลับอย่างหงุดหงิด

ก็ได้ๆ แยมเปลี่ยนก็ได้ เมื่อถูกต่อว่ามากๆ เข้า คนเมาก็ลุกขึ้นมาถอดเสื้อผ้าต่อหน้าต่อตาคนหวังดี

เดี๋ยวสิน้องแยม ไม่ต้องถอดหมดก็ได้ครับ

ก้องภพรีบห้ามปรามคู่หมั้น แต่ดูเหมือนยุวันดาจะไม่ใส่ใจ ชายหนุ่มจึงเลือกหันหน้าหนีไปอีกทาง เมื่อร่างบางเล่นถอดออกทุกชิ้นทั้งช่วงบนและช่วงล่าง จนไม่มีอะไรเหลือติดกาย

ถอดมันให้หมดนี่แหละ แล้วไหนล่ะคะชุดที่จะให้เปลี่ยน

ฤทธิ์แอลกอฮอล์ที่ดื่มเข้าไปทำให้ยุวันดาลืมความอายไปจนหมดสิ้น คนสติสมบูรณ์เสียอีกที่หน้าเข้มขึ้นทันตา เมื่อบังเอิญได้เห็นอะไรที่ไม่ควรเห็นของคนเป็นคู่หมั้นเข้า

เอ่อ...นี่ครับ มือหนาที่สั่นน้อยๆ ส่งชุดนอนให้คนไร้อาภรณ์โดยที่สายตาเสมองไปอีกทาง คนร่างบางรีบหยิบชุดที่ชายหนุ่มส่งให้มาสวมใส่อย่างงกๆ เงิ่นๆ อยู่บ้าง แต่สุดท้ายเธอก็จัดการกับตัวเองได้สำเร็จ

คราวนี้แยมนอนได้แล้วใช่ไหมคะ

ยุวันดาถามคนร่วมห้องเสียงอู้อี้ ก่อนจะรีบปีนกลับขึ้นไปบนที่นอนอีกครั้งโดยไม่รอฟังคำตอบใดๆ จากชายหนุ่ม

ตามสบายเลยครับ ก้องภพตอบเบาๆ พร้อมกับดึงผ้าห่มขึ้นคลุมกายให้หญิงสาวอย่างอ่อนโยน

หลับให้สนิทล่ะ พี่จะได้อาบน้ำนอนบ้าง

ชายหนุ่มเอ่ย ก่อนจะพาตัวเองเดินหายเข้าไปในห้องน้ำเพื่อชำระล้างร่างกาย หลังจากที่ต้องปลุกปล้ำกับอีกฝ่ายอยู่นานสองนาน

 

สามสิบนาทีสำหรับการอาบน้ำของภีมวัจน์ดูเหมือนจะไม่นานเท่าไร แต่ก็ทำให้ใครบางคนที่เพลียจากการนอนไม่หลับในคืนก่อนผล็อยหลับไปได้ในเวลาเพียงไม่นาน เมื่อเจ้าของเรือสำราญลำใหญ่เดินออกมาจากห้องน้ำอีกครั้ง เขาก็ต้องประหลาดใจ เพราะบนเตียงนอนขาวสะอาดของเขายังอยู่ในสภาพเดิมทุกอย่าง ไม่มีร่างของสาวน้อยหน้าหวานนอนอยู่บนนั้นอย่างที่เขาเข้าใจ

ปานเสียงทุ้มเรียกขานท่ามกลางความเงียบสงบ คิ้วหนาบรรจบกันเป็นปมเมื่อคิดว่าลูกหนี้อาจหนีเขาไปนอนที่อื่น

ปาน คุณอยู่ในห้องแต่งตัวหรือเปล่า

ร่างใหญ่ที่มีเพียงผ้าขนหนูสีขาวพันกายท่อนล่างเดินไปสำรวจที่ห้องแต่งตัว ดวงตาสีนิลกาฬกวาดมองจนทั่วแต่ก็ไม่พบแม้แต่เงาของปานไพลิน

หนีไปนอนที่ไหนนะ

ชายหนุ่มพึมพำก่อนเดินกลับเข้ามาในห้องนอนแล้วเดินวนหา ไม่นานเขาก็พบก้อนกลมๆ สีขาวกองอยู่หน้าเตียงอีกฝั่ง ซึ่งเป็นตำแหน่งที่เขามองไม่เห็นตอนออกมาจากห้องน้ำ

ที่นอนนุ่มๆ มีไม่นอน มานอนทำไมบนพื้นนะ ภีมวัจน์โคลงศีรษะพร้อมย่อกายนั่งยองๆ ข้างร่างบางที่นอนคุดคู้อยู่ที่พื้นห้อง

ปาน กลับขึ้นไปนอนบนเตียงเถอะนะ บนพื้นทั้งแข็งทั้งเย็น เดี๋ยวคุณจะไม่สบายเอานะ

มือหนาเขย่าแขนเรียวเบาๆ ก่อนสอดแขนของเขาเข้าไปใต้ร่างบางหวังจะอุ้มกลับขึ้นไปนอนบนเตียงกว้าง

อื้อ...ไม่เอาค่ะ ปานจะนอนบนพื้นนี่แหละ เมื่อถูกคนร่างใหญ่ปลุกให้ตื่น ปานไพลินก็ขืนกายหนี ทั้งยังปฏิเสธเสียงอู้อี้อย่างขัดใจ

จะนอนเข้าไปได้ยังไง ผมไม่ยอมให้คุณนอนตรงนี้หรอกนะปาน ลุกขึ้นแล้วไปนอนบนเตียงกับผมเดี๋ยวนี้ ภีมวัจน์บอกเสียงเข้มจัดคล้ายจะบังคับกลายๆ

ปานไม่นอนบนเตียงนั้นหรอกค่ะ คุณจะบังคับยังไงปานก็ไม่นอน

ปานไพลินขยับลุกขึ้นนั่งพร้อมปฏิเสธเสียงแข็ง แววตาที่มองภีมวัจน์ก็แน่วแน่เสียจนคนร่างใหญ่อดสงสัยไม่ได้

ทำไมล่ะปาน คุณก็รู้ว่าผมต้องการอะไร แล้วคุณก็รู้ด้วยว่าไม่มีทางที่จะปฏิเสธผมได้ ภีมวัจน์เค้นเสียงถาม ดวงตาสีนิลกาฬจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่งามอย่างค้นคว้า

ปานรู้ว่าคุณคงไม่ปล่อยให้ปานกลับไปอย่างบริสุทธิ์ผุดผ่องแน่ แต่ถึงยังไงปานก็จะไม่มีอะไรกับคุณบนนั้น ถ้าคุณต้องการมากก็บนพื้นนี่เลยเป็นไงคะ เมื่อถูกย้ำมากๆ ปานไพลินก็ท้าทายกลับด้วยความโมโห

ไม่มีทาง! กลับขึ้นไปนอนบนเตียงกับผมเดี๋ยวนี้เลยนะปาน ผมไม่ชอบคนดื้อด้านเข้าใจไหม

สิ้นเสียงพูดคนร่างใหญ่ก็ช้อนอุ้มหญิงสาวขึ้นไปวางบนที่นอนหนานุ่มจนได้ แม้อีกฝ่ายจะทั้งดิ้นทั้งโวยวายจนแก้วหูเขาแทบแตกก็ตาม

******************************************************

ฝากพิจารณา e-book ด้วยนะคะ
ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามอ่าน ขอบคุณทุกคอมเมนต์และกำลังใจค่ะ
ขอให้อ่านอย่างมีความสุขนะคะ

 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 39 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

411 ความคิดเห็น