พิศวาสสีรุ้ง

ตอนที่ 39 : พิศวาสสีรุ้ง : 39

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,701
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 43 ครั้ง
    8 ก.พ. 63



 “คุณภีม!” ปานไพลินปรามคนฉวยโอกาสเสียงเข้มจัด ก่อนตวัดตามองเขาอย่างไม่พอใจ

ผมขอค่าพิงไหล่แค่นิดเดียวเองนะ ทำไมต้องทำหน้าดุขนาดนั้นด้วยล่ะครับ ภีมวัจน์ต่อว่าคนหน้าดุด้วยสีหน้ายิ้มๆ

คุณนี่ สมกับที่เป็นนักธุรกิจจริงๆ เลยนะคะ เคยคิดจะช่วยเหลือใครโดยไม่หวังผลตอบแทนบ้างไหมคะ ปานไพลินประชดประชันนักธุรกิจใหญ่ด้วยความหมั่นไส้เหลือกำลัง

คิดสิครับ แต่ก็ต้องดูเป็นกรณีไป อย่างกรณีของคุณยังไงล่ะ ภีมวัจน์ไม่ว่าเปล่าแต่จ้องลึกเข้าไปในดวงตาของหญิงสาวอย่างมีความหมาย

ปานช่างโชคดีจริงๆ ที่ได้รับเกียรตินั้นจากคุณ

หญิงสาวเค้นเสียงว่า พลางจ้องตาอีกฝ่ายอย่างท้าทาย ความกลัวก่อนหน้าเหมือนจะมลายหายไปสิ้น

อย่าประชดกันแบบนี้สิครับ ผมอยากให้คุณคิดว่าเรามาพักผ่อนด้วยกันนะปาน

ปานจะพยายามคิดนะคะ แต่ไม่รู้ว่าจะได้ผลขนาดไหน

ปานไพลินพึมพำก่อนจะเมินหน้าหนีดวงตาสีนิลกาฬที่แฝงด้วยอำนาจบางอย่างของเขา

แล้วผมจะทำให้มันได้ผลเองครับ ตอนนี้เราไปเลือกห้องนอนกันก่อนดีกว่านะ

ภีมวัจน์ปล่อยมือจากเอวบางแล้วคว้าข้อมือเล็กของอีกฝ่ายเอาไว้มั่น จากนั้นก็พาเดินไปที่ห้องนอนใหญ่

เอ่อ...ห้องนอนมีตั้งหลายห้อง ปานนอนห้องที่เหลือจากคุณก็ได้ค่ะ ห้องเล็กก็ไม่มีปัญหา

คำว่า ห้องนอนทำให้ปานไพลินต้องขืนตัวไว้แต่ไม่อาจต้านทานแรงของภีมวัจน์ได้

เราจะนอนห้องใหญ่ด้วยกัน ส่วนห้องที่เหลือผมจะปิดล็อกให้หมด เจ้าของเรือสำราญเอ่ยดักขณะพาร่างบางผ่านพ้นประตูห้องนอนใหญ่เข้ามาภายใน

ปานนอนซนมากนะคะคุณภีม ดีไม่ดีอาจจะละเมอถีบคุณตกเตียงก็ได้ปานไพลินรีบหาข้ออ้างเมื่อถูกรั้งจนมาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเตียงนอนขนาดใหญ่

เรื่องแบบนี้ต้องเจอของจริงผมถึงจะยอมเชื่อภีมวัจน์หรี่ตามองอย่างรู้เท่าทัน

จริงๆ นะคะ ปานไพลินยืนยันหนักแน่น

ถ้างั้นมาลองพิสูจน์กันคนตัวโตไม่ว่าเปล่าแต่รั้งหญิงสาวให้ล้มลงไปบนที่นอนหนานุ่มด้วยกัน

ว้าย! คุณภีมจะทำอะไร คนตัวเล็กโวยวายเสียงดังลั่น เมื่อจู่ๆ ก็ถูกคนร่างใหญ่ทาบทับเอาไว้ทั้งตัว

ถ้าผลักผมออกไปได้จะยอมให้ไปนอนอีกห้อง แต่ถ้าไม่ได้ คุณต้องถูกทำโทษนะ

ไม่ยุติธรรมเลยนะคะ คุณตัวใหญ่กว่าปานตั้งเยอะปานไพลินประท้วงขึ้นมาทันควัน

จะยอมแพ้ตั้งแต่ยังไม่ได้เริ่มเลยใช่ไหม ถ้างั้นก็ยอมให้ผมลงโทษเสียดีๆ

อะไรกัน ปานยังไม่ได้บอกเลยสักคำคนใต้ร่างแย้งเสียงสั่น มองใบหน้าที่ค่อยๆ ก้มต่ำลงมาอย่างหวั่นใจ จะออกแรงดิ้นก็ไม่ได้ เมื่ออีกฝ่ายตรึงเธอเอาไว้ด้วยมือเพียงข้างเดียว

อย่าค่ะ

คำห้ามปรามของหญิงสาวไม่มีความหมายเลยแม้แต่นิด เมื่อริมฝีปากอุ่นร้อนของภีมวัจน์ปิดปากของเธอแนบแน่น ล่วงล้ำดูดซับความหอมหวานจากกลีบปากอ่อนนุ่มอย่างอดใจไม่อยู่ แล้วหญิงสาวก็รู้ว่าไม่อาจห้ามความต้องการของเขาได้ แม้แต่เธอเองก็ยังหลงใหลไปกับสัมผัสวาบหวามนั้น จนกระทั่งริมฝีปากร้อนๆ ของชายหนุ่มละจากปากไปตามลำคอระหงและเนินไหล่นวลเนียน

เอ่อ...คุณภีมคะ ปานหิวข้าวแล้วค่ะ

เสียงสั่นไหวดังขัดขึ้นทันทีที่ใบหน้าของเขาเลื่อนต่ำลงถึงเนินอกอิ่ม ภีมวัจน์ชะงักภารกิจที่ทำเมื่อรู้ตัวว่ากำลังจะเลยเถิดไปไกล ใบหน้าหล่อเหลาเงยขึ้นมองคนใต้ร่างพร้อมกำชับเสียงสั่นพร่า

รีบออกไปคอยที่ห้องอาหาร ก่อนที่ผมจะเปลี่ยนใจกินคุณแทนข้าว

ปานไพลินสูดลมหายใจเข้าลึกก่อนจะลุกพรวดพราดทันทีที่เขาเปิดโอกาสให้ จากนั้นก็รีบวิ่งออกไปจากห้องนั้นโดยไม่สนใจเสื้อผ้าว่าจะอยู่ในสภาพใด

 

หลังจากอาหารมื้อเย็นที่แสนจะอึดอัดผ่านพ้นไป ยุวันดาก็คิดว่าตัวเองคงจะหายใจหายคอได้คล่องขึ้น แต่ทว่าเหตุการณ์กลับไม่เป็นเช่นนั้น เพราะประกายดาวดันเจ้ากี้เจ้าการชวนก้องภพเข้าไปเที่ยวในผับที่อยู่ชั้นใต้ดินของโรงแรมแห่งนั้นต่อ พอก้องภพจะปฏิเสธ อีกฝ่ายก็ยกเหตุผลร้อยแปดขึ้นมาอ้าง สุดท้ายชายหนุ่มก็ไม่อาจปฏิเสธคำชวนนั้นได้ ยุวันดาเองก็พลอยติดร่างแหไปกับเขาด้วย แม้ว่าจะไม่ชอบใจเอามากๆ หากแต่เธอก็ไม่มีทางเลือก

ก้องยังอยู่ภูเก็ตอีกหลายวันใช่ไหมคะ ดาวจะได้อาสาเป็นไกด์พาเที่ยว

ประกายดาวเอ่ยขึ้นขณะที่เสียงเพลงในผับเปลี่ยนจากจังหวะเร็วเป็นเพลงช้า เวลาสนทนาจึงไม่ต้องตะเบ็งเสียงมากเหมือนเพลงจังหวะเร็ว

ผมอยู่แค่สามวันก็ต้องรีบกลับไปเคลียร์งานที่กรุงเทพฯ ต่อแล้วล่ะครับ

ก้องภพที่ตอนนี้ถูกขนาบข้างด้วยสองสาวหันไปตอบประกายดาวที่นั่งทางด้านขวามือของเขา

สามวันก็เที่ยวได้หลายที่แล้วล่ะค่ะ ไว้ดาวจะพาเที่ยวนะคะ

ประกายดาวอาสาเพราะอยากใกล้ชิดชายหนุ่มที่เธอเคยมีใจให้ แต่เขากลับไม่เคยให้ความสนใจเธอเกินเลยจากคำว่าเพื่อน

พี่ก้องมาทำงาน คงไม่ว่างไปเที่ยวกับคุณหรอกค่ะ

หลังจากที่แอบดื่มน้ำสีอำพันเข้าไปถึงสองแก้วเต็มๆ ใบหน้าของยุวันดาก็เริ่มมีสีเข้มขึ้นทุกขณะ ทั้งยังมีความกล้าและบ้าบิ่นพอที่จะปฏิเสธแทนคู่หมั้น เพราะรู้สึกหมั่นไส้ประกายดาวเต็มกำลัง

สักนิดก็ไม่มีเลยเหรอคะก้อง แหม...น่าเสียดายจัง ไม่รู้จะมีโอกาสได้เจอกันอีกหรือเปล่าประกายดาวเอ่ยเสียงเศร้า ก่อนปรายตามองอีกหนึ่งสาวด้วยความหมั่นไส้พอกัน

ผมจะพยายามเคลียร์งานให้เสร็จไวๆ นะครับ อาจจะมีเวลาเที่ยววันสุดท้าย ถ้าเป็นสถานที่ใกล้ๆ ก็ไม่น่าจะมีปัญหาอะไรนะครับ

ก้องภพแบ่งรับแบ่งสู้ แต่หารู้ไม่ว่าคำตอบนั้นทำให้สาวที่นั่งทางฝั่งซ้ายถึงกับหน้าตึง ก่อนจะกระดกแก้ววิสกี้ขึ้นดื่มอึกๆ ราวกับไม่รู้สึกถึงรสชาติของมัน

******************************************************

ฝากพิจารณา e-book ด้วยนะคะ
ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามอ่าน ขอบคุณทุกคอมเมนต์และกำลังใจค่ะ
ขอให้อ่านอย่างมีความสุขนะคะ

 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 43 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

411 ความคิดเห็น

  1. #410 Doolae (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2563 / 15:54

    สนุกเลยค่ะ เพิ่งได้เข้ามาอ่านทีเดียวจนถึงตอนนี้ ลุ้นทั้ง 2 คู่เลยค่ะ พระเอกปากแข็งทั้งคู่ เอาใจช่วยปานกะคุณภีม และน้องแยมกับพี่ก้องนะคะ

    #410
    0