พิศวาสสีรุ้ง

ตอนที่ 38 : พิศวาสสีรุ้ง : 38

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,671
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 35 ครั้ง
    7 ก.พ. 63



ตายแล้ว! แยมถูกพี่ก้องจูบตั้งแต่เมื่อไร ไหนบอกพี่ว่าไม่เคยไงล่ะ ปลายสายถามเสียงสูงคล้ายไม่เชื่อหู

เอ่อ...เมื่อคืนนี้เองค่ะ พี่ก้องบอกว่า แยมยังต้องฝึกอีกมาก แล้วจะให้แยมไปฝึกกับใครล่ะคะพี่ริต้า ถ้าไม่มีคนฝึกให้ แยมก็ไม่เก่งสักทีสิคะ

ยุวันดาบอกเสียงอ้อมแอ้ม ใบหน้านวลแดงก่ำเป็นลูกตำลึงยามนึกถึงเหตุการณ์ในตอนนั้น

แหม ร้ายกาจนักนะพี่ก้อง จูบเขาแล้วยังจะมาวิจารณ์อีกแน่ะ แบบนี้แยมต้องตามติดตลอดเวลา เสียจูบแรกไปแล้วต้องจับให้มั่น พี่ไม่เชื่อหรอกว่าพี่ก้องจะไม่ชอบใจ แล้วคนที่จะสอนแยมได้ดีก็พี่ก้องนั่นแหละ

รสิตาแนะนำน้ำเสียงจริงจัง ทั้งที่ตัวเองก็เก่งแต่เรื่องทฤษฎี ส่วนภาคปฏิบัติยังไม่เคยมีประสบการณ์จริงกับเขาสักครั้ง แต่เรื่องอะไรเธอจะต้องป่าวประกาศให้เสียหน้า

เอางั้นเลยเหรอคะพี่ริต้า แยมกลัวพี่ก้องจะรำคาญน่ะสิคะ คนขอคำปรึกษายังกล้าๆ กลัวๆ

เชื่อพี่สิ รับรองได้ผลแน่ๆ รสิตายืนยันเสียงหนักแน่น

อุ๊ย! พี่ก้องออกมาจากห้องน้ำแล้วค่ะพี่ริต้า มีจังหวะเมื่อไรแยมจะโทรหาใหม่นะคะ สวัสดีค่ะ

ยุวันดารีบกดวางสายทันทีที่ก้องภพชำเลืองมองมาที่ระเบียงห้อง ก่อนเก็บเครื่องมือสื่อสารกลับเข้าไปในกระเป๋ากางเกง จากนั้นก็ทำทีเป็นชื่นชมกับวิวทิวทัศน์เบื้องล่างเพื่อกลบเกลื่อนอาการพิรุธของตัวเอง

 

ปาน ปานครับ ปานไพลิน เสียงทุ้มๆ และลมหายใจอุ่นร้อนที่เป่ารดหน้าผากเนียนนุ่มทำให้ปานไพลินค่อยๆ ปรือตาขึ้นมองโดยรอบด้วยอาการงัวเงีย

ถึงพัทยาแล้วนะ คำบอกเล่าของคนข้างๆ ทำให้ร่างบางผวาลุกขึ้นนั่งตัวตรงทันทีที่รู้ว่าตัวเองกำลังพิงซบไหล่กว้างของเขาอยู่

เอ่อ...ขอโทษนะคะ

ปานไพลินบอกเจ้าของไหล่อย่างเกรงใจ หลังจากที่แกล้งนั่งหลับเพราะรู้สึกอึดอัดกับบรรยากาศในรถคันหรูของภีมวัจน์ แต่จู่ๆ ก็เผลอหลับไปจริงๆ ทั้งยังเอนศีรษะไปพิงซบไหล่ของเขาตั้งแต่ตอนไหนก็ไม่ทราบได้

ไม่เป็นไรครับ ภีมวัจน์บอกคนขี้เซาที่รีบขยับกายออกห่างจากเขาจนชิดประตูรถอีกด้าน

ผมว่าไปล้างหน้าในเรือดีกว่านะ คุณจะได้สดชื่นขึ้น

เรือเหรอคะ ปานไพลินทำหน้าเหลอหลา เมื่อรู้ว่าตัวไม่ได้ถูกพามาโรงแรมใดโรงแรมหนึ่งอย่างที่เข้าใจ

ครับ เรือยอร์ชลำนั้นไง ภีมวัจน์ตอบรับพร้อมกับชี้ไปที่เรือยอร์ชลำใหญ่ของครอบครัวพิพัฒน์สกุลชัย

เรือยอร์ชสุดหรูลำใหญ่ เครื่องจักรทางน้ำที่ใช้ในการเดินทางเพื่อพักผ่อนหย่อนใจของบรรดาเศรษฐีเงินถุงเงินถัง ความโอ่อ่าของมันทำให้ปานไพลินเพ่งมองอยู่นานสองนาน ก่อนจะหันกลับมามองเจ้าของเรืออย่างไม่แน่ใจ

ไปเถอะครับ เดี๋ยวผมจะเป็นไกด์พาสำรวจบนเรือเอง

ทายาทพิพัฒน์สกุลชัยบอกอย่างอารมณ์ดี แต่คนที่เป็นลูกทัวร์กลับมีสีหน้าจืดเจื่อนลงทันใด เพราะถ้าตัดสินใจลงเรือลำนั้นไปแล้ว เธอก็จะถูกจำกัดอิสรภาพ และตราบใดที่เขายังไม่ปล่อยให้กลับ เธอก็จะต้องติดอยู่บนนั้นอย่างไม่มีทางหลีกเลี่ยง

 

มือหนาจับจูงมือเล็กที่เย็นเฉียบเดินสำรวจบนเรือลำหรูราวกับคู่รักที่กำลังมาฮันนีมูน บริเวณแรกที่เจ้าของเรือพาไปดูคือส่วนของดาดฟ้าเรือซึ่งมีสระน้ำและเก้าอี้สำหรับนอนอาบแดดวางอยู่หลายตัว เมื่อเดินสำรวจด้านนอกเรือจนทั่ว เขาก็พาเข้าไปสำรวจในส่วนของเคบินที่ประกอบไปด้วยส่วนเปิดโล่งด้านท้าย ซึ่งมีพื้นที่ขนาดใหญ่สำหรับการดินเนอร์หรือเตรียมอาหาร

เมื่อเปิดประตูเคบินเข้ามาด้านในจะพบกับห้องรับแขกที่ใช้เฟอร์นิเจอร์ในการตกแต่งอย่างดีและหรูหรา ห้องนอนขนาดใหญ่สองห้องมีห้องน้ำพร้อมเครื่องสุขภัณฑ์ครบครัน นอกจากนั้นก็มีห้องนอนขนาดเล็กอีกสองห้อง ทุกห้องภายในเคบินติดตั้งระบบปรับอากาศและระบบให้ความบันเทิงเต็มรูปแบบ อาทิ เครื่องเสียงชั้นดีพร้อมระบบจอภาพแอลอีดีและดีวีดี ส่วนห้องพักของลูกเรือจะถูกแยกออกไปอยู่ชั้นล่างสุดของเรือ

ปานไพลินยืนมองความหรูหรานั้นด้วยความตื่นตระหนกมากกว่าจะตื่นตาตื่นใจ ถ้าหากเป็นการท่องเที่ยวที่ปกติเธอคงจะมีความสุขมากถึงมากที่สุด แต่นี่ไม่ใช่ เพราะเธอรู้ว่าอะไรกำลังจะเกิดขึ้นหลังจากนี้

คุณชอบหรือเปล่าเสียงทุ้มที่ดังมาจากทางด้านหลังพร้อมๆ กับลำแขนใหญ่ที่สวมกอดรอบเอวบางทำให้ปานไพลินถึงกับตัวแข็งทื่อ

ปล่อยค่ะคุณภีมวัจน์ เมื่อตั้งสติได้มือเล็กก็แกะมือหนาออกจากเอวพัลวัน แต่ยิ่งแกะ แรงรัดกลับยิ่งเพิ่มจนเธออึดอัด

เรียกคุณภีมเฉยๆ ดีกว่านะปาน เรียกเต็มยศแบบนั้นฟังแล้วห่างเหินจัง ภีมวัจน์เอ่ยอนุญาตให้เรียกชื่อเล่น ก่อนจะหมุนร่างบางให้หันมาเผชิญหน้ากับเขา

ค่ะคุณภีม ปะ...ปล่อยปานก่อนนะคะ

คนตัวเล็กบอกเสียงสั่น ยกสองแขนกันหน้าอกของตัวเองเอาไว้ เมื่อคนร่างใหญ่พยายามรั้งเธอเข้าไปหา

คุณกลัวผมเหรอปาน

อาการสั่นน้อยๆ ของปานไพลินทำให้ภีมวัจน์อดที่จะถามไม่ได้ เพราะตั้งแต่แตกเนื้อหนุ่มจนกระทั่งถึงตอนนี้ ไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนกลัวเขามากมายแบบนี้มาก่อน

มะ...ไม่กลัว เพียงแต่ปานยังไม่ชินค่ะ

คนไม่กลัวบอกเสียงตะกุกตะกัก ทั้งยังหลุบตามองแค่กระดุมเม็ดที่สองของเสื้อเชิ้ตตัวหรูที่เขาสวมอยู่เท่านั้น

ไม่เป็นไร อีกไม่นานคุณก็จะชินไปเองชายหนุ่มบอกเบาๆ ก่อนจะก้มลงไปหอมแก้มสาวเจ้าฟอดใหญ่อย่างอดใจไว้ไม่อยู่

คุณภีม!” ปานไพลินปรามคนฉวยโอกาสเสียงเข้มจัด ก่อนตวัดตามองเขาอย่างไม่พอใจ

******************************************************

ฝากพิจารณา e-book ด้วยนะคะ
ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามอ่าน ขอบคุณทุกคอมเมนต์และกำลังใจค่ะ
ขอให้อ่านอย่างมีความสุขนะคะ

 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 35 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

411 ความคิดเห็น