พิศวาสสีรุ้ง

ตอนที่ 3 : พิศวาสสีรุ้ง : 3

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,970
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 63 ครั้ง
    12 ม.ค. 63



ปานไพลินเดินคอตกออกมาจากบริษัทชื่อดังที่เธอหวังว่าจะได้ร่วมงาน เพราะสุดท้ายเธอก็พลาดการสัมภาษณ์ครั้งสำคัญอันเนื่องจากมาช้าไปห้านาที แม้จะเป็นเพียงแค่ห้านาทีแต่นั่นก็หมายความว่าเธอไม่รักษาเวลา ทั้งที่มันเป็นนัดสำคัญและเป็นหัวข้อหนึ่งที่ทางบริษัทจะใช้เป็นเกณฑ์ในการตัดสินใจ

ร่างบางเดินหมดอาลัยตาอยากมาตามทางเท้าในย่านธุรกิจที่มีตึกขนาดใหญ่ผุดขึ้นเต็มไปหมด มองไปบนถนนก็เต็มไปด้วยยวดยานพาหนะแล่นไปมาไม่เว้นว่าง เดินไปสักพักก็ถึงโรงพยาบาลเอกชนชื่อดัง เยื้องไปอีกนิดคือสถานีรถไฟฟ้าใต้ดินซึ่งเธอต้องใช้โดยสารกลับอพาร์ตเมนต์ ระหว่างที่กำลังจะเดินผ่านลานจอดรถของโรงพยาบาล สายตาเจ้ากรรมก็ดันเหลือบไปเห็นอะไรที่คุ้นตาเข้าอย่างบังเอิญ ร่างบางยืนครุ่นคิดนิดหนึ่ง ก่อนจะเดินเข้าไปสำรวจใกล้ๆ เพื่อจะให้แน่ใจว่าไม่ผิดคัน

กำลังคิดถึงอยู่พอดีเชียว เมื่อเดินมาถึงรถเบนซ์สีดำคันหรูที่จอดอยู่ในช่องลูกค้าวีไอพี ปานไพลินก็เดินวนสำรวจรถรอบคัน ก่อนจะหยุดตรงที่ป้ายทะเบียนเลขสวยอีกครั้งอย่างตัดสินใจ

ไม่เจอเจ้าของ ได้ทำลายข้าวของให้หายเจ็บใจหน่อยก็ยังดี

สาวหน้าหวานพึมพำกับตัวเองเบาๆ กวาดตามองหายามรักษาการณ์ที่ตอนนี้ไม่รู้ไปอยู่ที่ไหน เมื่อแน่ใจว่าไม่มีคนเห็นก็รีบล้วงกุญแจห้องออกมาจากกระเป๋า แล้วเดินไปทางประตูด้านคนขับ เพื่อประทับรอยจารึกเอาไว้ให้เจ้าของรถได้ยล

ขอประทับรอยหน่อยเถอะนะ

เอ่ยจบก็ใช้กุญแจห้องขีดข่วนตรงประตูรถเป็นรูปกากบาท โชคดีที่ระบบป้องกันการขโมยไม่ดัง เพราะคนทำเองก็พยายามทำอย่างเบามือที่สุด เสร็จแล้วก็เดินจากไปเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทั้งยังมั่นใจเหลือเกินว่าจะไม่มีใครเห็น แต่ปานไพลินคิดผิดถนัด เพราะการกระทำของเธออยู่ในสายตาของคนร่างใหญ่ที่เป็นเจ้าของรถแทบตลอดเวลา

 

ร่างใหญ่ในชุดสูทภูมิฐานหยุดยืนตรงประตูทางเข้าออกของโรงพยาบาล หากแต่สายตาคู่คมนั้นจับจ้องร่างบางที่ป้วนเปี้ยนแถวๆ รถของเขาไม่วางตา ยิ่งได้เห็นใบหน้าของสาวเจ้าชัดเจนเท่าไร เขาก็ยิ่งมั่นใจว่าไม่ผิดตัว ชายหนุ่มขยับยิ้มมุมปาก หากแต่เป็นยิ้มที่น่ากลัวสำหรับสาวสวยที่ช่างไม่รู้เลยว่านับตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไปจะมีเหตุการณ์อะไรเกิดขึ้นกับตัวเองบ้าง

ให้ผมเข้าไปดูหน่อยดีไหมครับ จะได้แจ้งยามให้จับส่งตำรวจ เอกชัยซึ่งเป็นสมุนมือซ้ายและทำหน้าที่สารถีเริ่มร้อนใจ แต่คนเป็นเจ้านายกลับยืนมองเหตุการณ์อย่างใจเย็น

ไม่ต้อง เขาอยากทำก็ให้ทำไป เจ้าของรถบอกลูกน้องอย่างไม่สะทกสะท้าน ราวกับว่ารถคันนั้นราคาเพียงไม่กี่แสนเท่านั้น

ยามของที่นี่ละเลยหน้าที่ได้ยังไงกัน

รณยศตำหนิยามของโรงพยาบาลอย่างหัวเสีย แต่เมื่อเห็นใบหน้าของจำเลยสาวที่หันหน้ามาทางพวกเขาพอดี รณยศก็ถึงกับแอบยิ้มขำกับการเอาคืนของเจ้าหล่อน เพราะตอนที่เกิดเรื่องเมื่อช่วงเช้า เขาจำใบหน้าสวยหวานของผู้เสียหายได้เป็นอย่างดี

ทำแล้วเดินหนีแบบนี้หมายความว่ายังไง โรคจิตหรือเปล่าเนี่ย เอกชัยยังไม่วายบ่นแทนเจ้านาย เมื่อเห็นสาวโรคจิตเดินหนีไปทันทีที่ปฏิบัติการเสร็จ

สารถีหนุ่มไม่รู้เลยสักนิดว่า สาเหตุที่แท้จริงนั้นมาจากเหตุการณ์ในช่วงเช้า และที่เขาจำหน้าหญิงสาวคนนั้นไม่ได้ ก็เพราะตอนนั้นเขาตั้งใจขับรถเพียงอย่างเดียวจริงๆ

ฉันว่าไม่ใช่หรอกชัย ถ้าไม่มีมูล หมามันไม่อึหรอกน่า รณยศกระซิบกระซาบกับเพื่อนเบาๆ

หมายความว่ายังไงวะ เอกชัยย้อนถาม สีหน้ายังเต็มไปด้วยความสงสัย

ก็ผู้หญิงคนเมื่อเช้าไง คนที่นายทำน้ำกระเด็นใส่ ตอนนี้เธอมาเอาคืนแล้วไงล่ะ รณยศไขข้อข้องใจโดยพยายามเก็บเสียงให้ได้ยินกันเพียงสองคน

เฮ้ย! จะบังเอิญขนาดนั้นเลยเหรอวะ หรือว่าเธอตั้งใจตามมาเอาคืน

เอกชัยยังไม่คลายสงสัย แต่ก่อนที่รณยศจะได้ตอบอะไร เสียงประกาศิตของคนเป็นเจ้านายก็ดังขัดขึ้นมาเสียก่อน

ไปเถอะ ฉันมีธุระด่วนต้องทำ

ครับ ได้ยินดังนั้นสองคนสนิทก็รับคำอย่างพร้อมเพรียงกัน จากนั้นก็รีบปฏิบัติการตามคำสั่งของเจ้านายอย่างรู้หน้าที่

 

ประตูรั้วไม้ที่มีอายุการใช้งานมานานปีถูกเปิดอย่างเบามือ ก่อนที่ร่างบางจะแทรกกายผ่านช่องเล็กๆ นั้นเข้าไปด้านใน เมื่อปิดล็อกเรียบร้อยก็เดินตรงไปยังบ้านไม้สองชั้นหลังเล็กกลางเก่ากลางใหม่ บ้านที่เธออยู่อาศัยมาตั้งแต่จำความได้ บ้านที่ให้ความรักความอบอุ่นแก่เธอเสมอมา

เย้ๆ พี่ปานกลับมาแล้ว เสียงของเด็กชายและเด็กหญิงวัยตั้งแต่ 6-12 ขวบดังประสานกันเซ็งแซ่ พร้อมกันนั้นก็กระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจเมื่อพี่สาวคนโตกลับมาเยี่ยมบ้าน

พวกเราคิดถึงพี่ปานจังเลยค่ะ ปอแก้วเด็กหญิงวัย 6 ขวบที่เป็นน้องเล็กของบ้านบอกพี่สาวคนโตด้วยสีหน้าที่ไม่ผิดไปจากคำพูดแม้แต่น้อย

พี่ก็คิดถึงทุกคนจ้ะ

ปานไพลินลูบศีรษะน้องคนเล็กอย่างเอ็นดู และโปรยยิ้มให้กับน้องๆ ทุกคนอย่างถ้วนทั่วกัน ก่อนจะกวาดตามองหาแม่พรนัชชา ผู้ที่มีพระคุณที่สุดของเธอและน้องๆ ทุกคน

แม่อยู่ในห้องนั่งเล่นค่ะพี่ปาน กำลังเย็บกระดุมเสื้อให้เปาเปาอยู่ค่ะ

ปิ่นมณีน้องสาววัย 12 ขวบที่อายุมากรองจากปานไพลินบอกพี่สาว เมื่อเดาได้ว่าอีกฝ่ายกำลังมองหาใครอยู่

ถ้างั้นปิ่นเอาขนมนี่ไปแบ่งให้น้องๆ ทานนะจ๊ะ เดี๋ยวพี่จะเข้าไปหาแม่ที่ห้องหน่อย พี่สาวคนโตยื่นถุงขนมที่ซื้อติดมือมาให้น้องสาวคนรองจัดการแจกจ่ายให้น้องๆ ได้รับประทานกันอย่างทั่วถึง

ขอบคุณค่ะพี่ปาน ปิ่นมณีรับถุงขนมมาจากมือพี่สาวก่อนจะหันไปชวนน้องๆ ที่ยืมล้อมพี่ใหญ่ด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนใครอยากทานขนมตามพี่ไปที่ห้องครัวเลยจ้า

อยากทานค่ะ/ อยากทานครับ

เสียงเล็กประสานกันดังเจื้อยแจ้ว ปานไพลินมองแล้วก็ยิ้มตามหลังน้องๆ ไปอย่างเอ็นดู ก่อนจะแยกไปอีกทางเพื่อไปพบกับผู้มีพระคุณที่สุดในชีวิต

******************************************************


ช่วงนี้มดจัดโปรโมชั่น e-book พิศวาสสีรุ้ง ราคาพิเศษ 139 บาท จากราคาปก 289 บาทค่ะ


ฝากพิจารณาด้วยนะคะ
ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามอ่าน ขอบคุณทุกคอมเมนต์และกำลังใจค่ะ
ขอให้อ่านอย่างมีความสุขนะคะ 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 63 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

411 ความคิดเห็น