พิศวาสสีรุ้ง

ตอนที่ 24 : พิศวาสสีรุ้ง : 24

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,887
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 41 ครั้ง
    23 ม.ค. 63



ภีมวัจน์นั่งอ่านเอกสารตรงหน้าสลับกับมองประชาสัมพันธ์สาวผ่านจอภาพที่ติดอยู่ข้างผนัง จนกระทั่งใกล้ถึงเวลาเที่ยงวัน เจ้าของห้องก็สั่งให้ลูกน้องโทรลงไปที่เคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์ เพื่อเรียกปานไพลินขึ้นมาพบเขาที่ห้องทำงาน

ก๊อกๆ ก๊อกๆ

เชิญครับ เสียงทุ้มเอ่ยอนุญาตเมื่อรู้ว่าจังหวะและน้ำหนักการเคาะประตูห้องจะต้องไม่ใช่คนสนิทคนใดคนหนึ่ง และแน่นอนว่าจะต้องเป็นของคนที่เขากำลังคิดถึงอย่างไม่ต้องสงสัย

ขอโทษเถอะค่ะคุณภีมวัจน์ ดิฉันเป็นเจ้าหน้าที่เคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์ เกี่ยวข้องอะไรกับระดับผู้บริหารอย่างคุณมิทราบ

ทันทีที่ผ่านพ้นประตูบานหรูเข้ามาหยุดยืนด้านใน ปานไพลินก็โพล่งถามเจ้าของห้องด้วยน้ำเสียงและสีหน้าที่บ่งบอกถึงความไม่พอใจอย่างยิ่งยวด

ผมแค่เชิญคุณขึ้นมาทานอาหารกลางวัน ทำไมต้องโกรธขนาดนั้นด้วยล่ะครับ

ภีมวัจน์เลิกคิ้วถาม เมื่อเห็นสาวงามเดินเข้ามาหาด้วยใบหน้าบอกบุญไม่รับ

ถ้าเชิญขึ้นมาทานอาหารกลางวัน ดิฉันขอปฏิเสธค่ะ ขอบคุณมากนะคะที่ให้เกียรติพนักงานระดับล่างอย่างดิฉัน

ปานไพลินพยายามระงับโทสะที่สะสมมาตั้งแต่เช้าเอาไว้อย่างสุดความสามารถ

ถ้ารู้ว่าผมให้เกียรติ คุณก็ไม่น่าจะปฏิเสธนี่ครับเจ้าของห้องปิดแฟ้มเอกสารพร้อมถามกลับอย่างใจเย็น

ต้องขอโทษด้วยค่ะคุณภีมวัจน์ เที่ยงนี้ดิฉันมีนัดสำคัญจริงๆ แล้วถ้าจะกรุณา อย่าเรียกดิฉันขึ้นมาบนนี้อีกเลยนะคะ

ทำไม!” คนถูกปฏิเสธนิ่วหน้าอย่างไม่พอใจ เพราะแต่ไหนแต่ไรไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนกล้าปฏิเสธเขามาก่อน

ดิฉันไม่อยากหาเรื่องใส่ตัวค่ะ ปานไพลินตอบสั้นๆ และนั่นทำให้ภีมวัจน์ต้องย้อนถามอย่างสงสัย

คุณหมายความว่าไง

ก็เรื่องเมื่อวานไงคะ ดิฉันรู้แล้วว่าผู้หญิงโรคจิตที่สาดกาแฟใส่ดิฉันที่แท้เธอก็เป็นคนรักของคุณภีมวัจน์ เจ้าของห้างสรรพสินค้าแห่งนี้นี่เอง

เมื่ออีกฝ่ายยังทำไก๋เหมือนไม่รู้เรื่องอะไร ปานไพลินก็เลยช่วยเตือนสติให้เขาอีกครั้ง

รสิตาไม่ใช่คนรักของผมนะปานไพลิน

ภีมวัจน์ปฏิเสธทันทีที่รู้ว่าปานไพลินเข้าใจแบบนั้น เจ้าของห้างฯ เองก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมเขาจะต้องร้อนตัวถึงเพียงนี้ ทำไมเขาจะต้องแคร์ความคิดบ้าๆ นั่น

จะใช่หรือไม่ดิฉันไม่รับรู้ แต่ขอร้องว่าอย่าดึงดิฉันเข้าไปพัวพันกับผู้หญิงของคุณอีกก็แล้วกัน หวังว่าคุณคงจะไม่ให้ใครเรียกตัวดิฉันขึ้นมาบนนี้อีกแล้วนะคะ ขอตัวก่อนค่ะ

คำปฏิเสธของเขาทำให้หญิงสาวฉุนกึก แต่เมื่อนึกได้ว่าเถียงไปก็เปล่าประโยชน์ เธอจึงย้ำกลับไปเสียงหนักแน่น และตัดบทด้วยการขอตัวจากไปเพื่อตัดปัญหา

ถ้าคุณก้าวออกจากห้องไปโดยที่ผมไม่อนุญาต คุณอาจจะต้องเสียใจนะปานไพลิน

หนุ่มวัยสามสิบสองกำชับเสียงเฉียบขาด หากแต่ปานไพลินกลับเดินอาดๆ ตรงไปที่ประตูห้องโดยไม่คิดจะใส่ใจ หญิงสาวไม่รู้หรอกว่าการกระทำของเธอนั้นท้าทายอีกฝ่ายมากมายเพียงใด ประตูห้องห่างออกไปอีกเพียงไม่กี่ก้าว แต่ทว่าสาวเจ้ากลับไปไม่ถึงที่หมาย เมื่อจู่ๆ ก็ถูกแรงอันมหาศาลของคนร่างใหญ่กระชากจากทางด้านหลัง

กรี๊ด!” ปานไพลินกรีดร้องด้วยความตกใจ เมื่อร่างบอบบางปลิวตามแรงรั้งราวกับวัตถุไร้น้ำหนัก ก่อนปะทะเข้ากับแผงอกแกร่งราวกำแพงหินของเขาเข้าอย่างจัง

ปล่อยนะ! คุณจะทำอะไร!”

กำปั้นน้อยๆ ระดมทุบลงที่อกของชายหนุ่มอั้กๆ ปากที่ว่างก็ร้องบอกเสียงดังแต่อีกฝ่ายกลับไม่ยอมฟังเสียง

จะทำโทษคนอวดเก่งยังไงล่ะ

ภีมวัจน์ตอบเสียงกร้าว ดวงตาสีนิลกาฬวาวโรจน์ด้วยไฟโทสะที่คุกรุ่นในใจ ไม่เคยสักครั้งที่เขาจะถูกผู้หญิงท้าทายเช่นนี้

ปานไพลินมองใบหน้าถมึงทึงของชายหนุ่มตาโตอย่างคาดไม่ถึง ร่างบางตัวแข็งทื่อ ทำอะไรไม่ถูกไปชั่วขณะ เรียกว่ากลัวจนลืมหายใจ ชีพจรในกายของเธอเต้นโครมครามดังสนั่นหวั่นไหวไปหมด

อย่านะคะ

พอตั้งสติได้หญิงสาวก็รีบหายใจแรงๆ พร้อมผลักไสร่างใหญ่ให้พ้นตัว ทว่ายิ่งดิ้น เขากลับยิ่งรัดแน่นเข้าไปใหญ่ สะโพกกลมมนถูกดึงแนบเข้าไปหาต้นขาแข็งแรงและแกร่งไปด้วยมัดกล้ามที่เครียดไปทั้งเนื้อทั้งตัวของเขา

คุณทำแบบนี้กับดิฉันไม่ได้นะ!” ปานไพลินแว้ดใส่ และพยายามทำใจดีสู้เสือ

ได้สิ ผมทำกับคุณได้ทุกอย่างที่อยากจะทำ

ภีมวัจน์ย้ำความต้องการชัดเจน ก่อนแสดงให้หญิงสาวเห็นว่า การขัดใจทายาทพิพัฒน์สกุลชัยนั้นจะต้องถูกลงทัณฑ์เช่นไร

คุณภีม อื้ม...

ปานไพลินตัวเย็นเฉียบ รู้สึกเหมือนถูกโยนลงไปในห้วงเหวลึก เมื่อริมฝีปากรุ่มร้อนประทับจุมพิตลงบนกลีบปากนุ่มที่เผยอค้างอย่างหวาดหวั่นของเธอแนบสนิท บดขยี้หนักหน่วงราวกับต้องการให้ผิวเนื้ออ่อนละมุนชอกช้ำ

ภีมวัจน์กดริมฝีปากหนักๆ ในครั้งแรกเพื่อต้องการลงทัณฑ์ จากนั้นก็ค่อยๆ เคล้าเคลียสัมผัสความนุ่มอย่างอ่อนโยนและเจนจัด เพียงไม่นานปลายลิ้นอุ่นก็ผ่านเรียวปากได้รูปของหญิงสาวเข้าไปลิ้มลองความหอมหวานจากความนุ่มชุ่มชื้นภายใน บีบบังคับให้สนองตอบเขาราวกับกระหาย เนิ่นนานจนหญิงสาวรู้สึกเหมือนจะขาดใจ ร่างบางอ่อนระทวยอยู่ในวงแขนแข็งแกร่งด้วยความวาบหวาม แข้งขาอ่อนแรงจนแทบทรงกายยืนไม่ไหว ประสบการณ์สดใหม่ในชีวิตสาวทำให้ปานไพลินมึนงงจนยากที่จะบรรยาย

ติ๊ด...ติ๊ด...

ก่อนที่หญิงสาวจะขาดใจกับฤทธิ์จุมพิตของภีมวัจน์ เสียงโทรศัพท์มือถือที่ใส่ไว้ในกระเป๋าเสื้อก็ดังแทรกขึ้นขัดจังหวะ

******************************************************

ฝากพิจารณา e-book ด้วยนะคะ
ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามอ่าน ขอบคุณทุกคอมเมนต์และกำลังใจค่ะ
ขอให้อ่านอย่างมีความสุขนะคะ

 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 41 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

411 ความคิดเห็น