พิศวาสสีรุ้ง

ตอนที่ 1 : พิศวาสสีรุ้ง : 1 (บทที่ 1 พรหมพิศวาส)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8,638
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 77 ครั้ง
    12 ม.ค. 63



1. พรหมพิศวาส

ปานไพลิน เปรมปรีดา หรือปาน สาวหน้าหวานวัย 22 ปี เดินแกมวิ่งออกมาจากอพาร์ตเมนต์แต่เช้า เนื่องจากตอนสายของวันนี้เธอต้องไปสัมภาษณ์งานกับบริษัทแห่งหนึ่งซึ่งได้ยื่นสมัครเอาไว้เมื่อสองเดือนก่อน แม้ว่าเมื่อคืนที่ผ่านมาเจ้าตัวแทบจะไม่ได้นอน หากแต่ตอนนี้เธอกลับรู้สึกสดชื่นและตื่นเต้นเป็นอย่างมาก เพราะโอกาสที่จะถูกเรียกตัวจากบริษัทใหญ่ๆ นั้นมีน้อยมากหากเทียบกับเมื่อหลายปีก่อน

ร่างบางเดินตรงไปที่ป้ายรถเมล์เพื่อที่จะโดยสารไปลงป้ายที่ใกล้กับสถานีรถไฟใต้ดินที่อยู่ไกลจากจุดนี้อีกสองป้าย ถ้าจะโดยสารรถเมล์ไปถึงที่หมายเลยคงจะช้า เพราะเช้าวันนี้การจราจรบนท้องถนนค่อนข้างจะติดกว่าทุกวัน เนื่องจากเมื่อคืนที่ผ่านมาฝนตกหนักมาก ถนนบางสายจึงมีน้ำท่วมขังไม่เว้นแม้แต่ถนนเส้นนี้

เมื่อเห็นรถเมล์สายที่ตัวเองต้องการโดยสารแล่นใกล้เข้ามา ร่างบางก็เร่งฝีเท้าเพื่อที่จะไปให้ถึงป้ายไวๆ แต่ทว่าหญิงสาวเดินไปยังไม่ทันจะถึงที่หมาย เหตุการณ์ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้นกับเธอเสียก่อน

ซ่า!

อุ๊ย!”

เมื่อน้ำขุ่นข้นที่ขังอยู่ตามร่องถนนกระเด็นโดนตัวเข้าอย่างจัง ร่างบางก็กระเด้งตัวหลบอย่างอัตโนมัติ แต่กลับไม่พ้นรัศมีความแรงของกระแสน้ำที่สาดเข้าใส่

โห...ไอ้เบนซ์ตองเก้า เห็นว่ารวยหรือไงถึงได้ขับไม่สนใจชาวบ้านแบบนี้ ไม่มีมารยาทผู้ดีเอาเสียเลย

ปานไพลินตะโกนด่าตามหลังรถยุโรปคันหรูที่วิ่งฉิวหายไปต่อหน้าต่อตา โชคดีที่ยังทันเห็นป้ายทะเบียนรถคันดังกล่าว แต่ก็คงจะเปล่าประโยชน์ เพราะเธอไม่รู้ว่าจะตามไปเอาเรื่องกับเจ้าของรถได้ที่ไหน

หมดกัน ชุดโปรดของฉัน อีกชุดที่ตากไว้ก็ไม่รู้จะแห้งหรือยัง

ร่างบางบ่นพึมพำเมื่อก้มลงมองสภาพของตัวเองแล้วไม่ต่างอะไรจากลูกหมาตกน้ำ เสื้อเชิ้ตเข้ารูปสีอ่อนเปรอะน้ำโคลนเป็นด่างๆ กระโปรงที่แม้จะมีสีเข้มก็เลอะจนน่าเกลียดเกินกว่าจะใส่ไปสัมภาษณ์งานได้

ทำไมถึงโชคร้ายอย่างนี้นะ ถ้าไปสัมภาษณ์งานไม่ทันเป็นเพราะเบนซ์ตองเก้าคันนั้นคันเดียว

ปานไพลินคาดโทษรถคันหรูที่ไม่รู้แล่นไปทางไหนอย่างโมโหจัด ไม่สนใจสายตาของใครหลายคนที่ตวัดมองมาอย่างสอดรู้สอดเห็น จากนั้นก็เดินกระฟัดกระเฟียดกลับไปที่อพาร์ตเมนต์เพื่อเปลี่ยนเสื้อผ้า เพราะถ้าขืนดันทุรังจะไปในสภาพนี้ หญิงสาวเชื่อเหลือเกินว่า ยามรักษาการณ์หน้าประตูบริษัทคงไม่ยอมให้เธอผ่านเข้าไปด้านในเป็นแน่

 

สารถีผู้มีหน้าที่เร่งความเร็วรถตามคำสั่งของเจ้านายเหลือบมองคนที่นั่งข้างๆ เป็นระยะอย่างขอความเห็น รณยศ คนสนิทของคนร่างใหญ่ที่นั่งอยู่ตอนหลังรับรู้อาการนั้นได้เป็นอย่างดี เพราะเขาเองก็รู้สึกแย่ไม่แพ้กัน ดังนั้นเขาจึงตัดสินใจหันกลับไปถามคนที่นั่งหน้าเคร่งอยู่บนเบาะหลังคล้ายขอคำปรึกษา

คุณภีมจะให้เลี้ยวรถกลับไปขอโทษผู้หญิงคนนั้นไหมครับรณยศหนุ่มร่างใหญ่วัย 30 ปี ถามเจ้านายด้วยน้ำเสียงที่บ่งบอกถึงความเกรงใจ

ไม่จำเป็น เรื่องของฉันสำคัญกว่า

คำตอบเรียบเรื่อยคล้ายไม่ใส่ใจผ่านออกมาจากริมฝีปากได้รูปของภีมวัจน์ พิพัฒน์สกุลชัยนักธุรกิจหนุ่มวัย 32 ปี ผู้ที่เพียบพร้อมทั้งรูปสมบัติ คุณสมบัติ และทรัพย์สมบัติ ทายาทคนสุดท้ายของตระกูลพิพัฒน์สกุลชัย เป็นเจ้าของกิจการห้างสรรพสินค้าชื่อดังหลายแห่งในกรุงเทพฯ และตามจังหวัดใหญ่ๆ ทั้งยังเป็นที่หมายปองของสาวๆ ในแวดวงไฮโซและดารานางแบบทั้งหลายอีกด้วย

วกรถกลับไปกลับมาเสียเวลาเปล่าๆ รีบไปโรงพยาบาลเร็วๆ เข้าเถอะ

เมื่อได้ยินประกาศิตของคนเป็นเจ้านาย สองหนุ่มที่นั่งอยู่ตอนหน้าก็ลอบถอนใจออกมาแทบจะพร้อมกัน เพราะพวกเขารู้ดีว่า ถ้าเจ้านายบอกว่าไม่ก็คือไม่ แต่ถ้าอีกฝ่ายบอกว่าต้อง แม้ของสิ่งนั้นหรือเรื่องที่ต้องทำจะยากเย็นแสนเข็ญแค่ไหน พวกเขาจะต้องทำและสรรหามาให้ได้ตามที่เจ้านายสั่ง มิเช่นนั้นแล้วอาจถูกปลดออกจากหน้าที่กลางคัน หากทำให้อีกฝ่ายขุ่นข้องหรือไม่ได้ดั่งใจ

ครับคุณภีม

รณยศรับคำอย่างนอบน้อม ก่อนจะหันไปส่งสัญญาณให้สารถีเร่งเครื่องยนต์ตามที่เจ้านายต้องการ แน่นอนว่ามันต้องก่อความเดือดร้อนให้ชาวบ้านอีกหลายราย แต่พวกเขาก็ไม่อาจคัดค้านนายหนุ่มได้ จึงทำเป็นเอาหูไปนาเอาตาไปไร่ชั่วระยะหนึ่ง

******************************************************

สวัสดีค่ะทุกท่าน มดนำพิศวาสสีรุ้ง มารีอัปอีกครั้งค่ะ
ฝากติดตามและเป็นกำลังใจด้วยนะคะ
ช่วงนี้จัดโปรโมชั่น e-book ราคาพิเศษ 139 บาท จากราคาปก 289 บาทค่ะ


ฝากพิจารณาด้วยนะคะ
ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามอ่าน ขอบคุณทุกคอมเมนต์และกำลังใจค่ะ
ขอให้อ่านอย่างมีความสุขนะคะ 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 77 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

411 ความคิดเห็น