สมยอมพิศวาส (ซีรีส์ดวงใจคีรานอฟ)

ตอนที่ 7 : สมยอมพิศวาส : ตอนที่ 7

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 27,914
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 540 ครั้ง
    14 มี.ค. 62





 “ทำไมฉันจะต้องเกิดก่อนด้วยวะ”

อาชัญบ่นพึมพำอย่างไม่สบอารมณ์เท่าไร

“สายไปแล้วมั้งพี่ชายที่จะมานึกเสียใจเอาตอนนี้ นายอายุสามสิบห้าปีแล้วนะอย่าลืม” อชิรวัฒน์เย้าแหย่กลั้วเสียงหัวเราะ

พี่ใหญ่ของตระกูลหน้าดำคร่ำเครียดขึ้นมาทันทีที่คิดถึงเรื่องนี้ และมันน่าโมโหตรงที่อาชาดันเกิดหลังเขาไม่กี่นาที ถ้าอ่อนกว่าสักปีเขาจะไม่ว่าเลย  

“แค่คิดว่าต้องเอาผู้หญิงมาอยู่ร่วมบ้านฉันก็ปวดหัวแล้ว”

อาชัญบ่นยังไม่ทันจะขาดคำก็พบว่าภายในเรือสำราญของพวกเขามีหญิงสาวเดินเพ่นพ่านเต็มไปหมด พี่ชายคนโตของตระกูลขมวดคิ้วนิ่วหน้าและหยุดเดินอย่างกะทันหัน ทำให้น้องๆ ต้องหยุดตามไปด้วย  

“ไม่เห็นบอกว่าปีนี้จะมีสาวๆ มาร่วมในงาน”

“ถ้าบอกก่อนก็หมดสนุกน่ะสิพี่ชาย ฉันแค่จ้างมาเป็นอาหารตา งานเลี้ยงของเราจะได้มีสีสันขึ้น”

อชิรวัฒน์รีบบอกอย่างอารมณ์ดีโดยไม่รอให้พี่ชายสอบถามที่มา งานเลี้ยงของหนุ่มโสดแต่ไม่สนิทอย่างพวกเขาถ้าขาดสาวๆ งานก็จะดูกร่อยๆ อย่างน้อยความสวยของพวกเธอก็เป็นอาหารตาให้พวกเขาได้

“ต้องจ้างมาเยอะขนาดนี้” อาชัญว่าประชดน้องชาย

“จ้างมาน้อยๆ ก็ไม่สมกับเป็นงานเลี้ยงโสดยกกำลังห้าของคีรานอฟน่ะสิอาชัญ นายทำดีมากชิน”

อาชาสนับสนุนน้องชายคนเล็กของเขา ก่อนจะหันไปถามน้องชายอีกคนเพื่อดูท่าที

“นายก็เห็นด้วยใช่ไหมอัคร”

“มันเป็นเรื่องธรรมดาของหนุ่มโสดอย่างเรา ฉันเข้าใจ” อัครวินทร์คล้อยตามเพราะต้องการหลีกเลี่ยงการถูกแซวนั่นเอง

“สำหรับฉันถือว่าช่วยพวกเธอให้มีงานมีรายได้” อคินทร์ตอบแบบพ่อพระเมื่อทุกคนหันมาที่เขาคล้ายจะขอความเห็นกับเรื่องนี้

“เอาที่พวกนายสบายใจละกัน”

อาชัญยักไหล่เมื่อน้องๆ ต่างเห็นดีเห็นงามกับการที่มีสาวงามเพ่นพ่านบนเรือ ความจริงเขาไม่ได้แอนตี้ผู้หญิง แต่ความกระตือรือร้นกับเรื่องพวกนี้มันหายไปตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้ ชีวิตของเขาทุกวันนี้อยู่กับงานเสียเป็นส่วนใหญ่ พอว่างจากงานเขาก็ไปสนามแข่งรถ ซึ่งเป็นงานอดิเรกที่เขาชอบ

“ไม่แน่นะอาชัญ หนึ่งในสาวๆ พวกนั้นอาจจะมีสักคนที่ทำให้นายสนใจก็ได้” น้องชายคนเล็กว่า

“มองเป็นอาหารตาพอไหว แต่ถ้าจะให้สนใจ ฝันไปเถอะ” อาชัญสวนกลับอย่างมั่นใจ

อัครวินทร์คันปากอยากแซวพี่ชายคนโตเหลือเกินว่าอย่ามั่นใจให้มากนัก เพราะอะไรมันก็ย่อมเกิดขึ้นได้ แต่ถ้าพูดออกไปเขาต้องโดนแซวกลับแน่ๆ จึงเลือกที่จะเงียบดีกว่า  

“ยังเหลือเวลาอีกสองชั่วโมงก่อนงานจะเริ่ม เราแยกย้ายกันไปพักและทำธุระส่วนตัวก่อนดีไหม” อคินทร์เสนอหลังมองนาฬิกาเรือนหรูบนข้อมือข้างหนึ่งของตัวเอง

“เป็นความคิดที่ดีมากคีท ฉันขอตัวก่อนนะ อีกสองชั่วโมงเจอกัน”

อาชัญบอกกับน้องชายทั้งสี่ก่อนมุ่งหน้าไปทางห้องพักของตัวเองโดยไม่รอฟังความคิดเห็นของใคร สี่หนุ่มคีรานอฟที่เหลือยักไหล่พร้อมกันราวกับนัด ก่อนจะแยกย้ายกันไปพักผ่อนบ้างตามอัธยาศัย

 

บนเรือสำราญลำหรูที่กำลังลอยลำอยู่ในมหาสมุทร อัญชิตา นางแบบสาววัยยี่สิบห้าปีและนางแบบรุ่นน้องรวมถึงสาวงามอีกยี่สิบกว่าชีวิตได้รับการว่าจ้างให้มาทำงานบนเรือลำนี้ พวกเธอมีหน้าที่สร้างความบันเทิงและให้ความเพลิดเพลินกับเหล่ามหาเศรษฐีที่กำลังจะเดินทางมาพักผ่อนหย่อนใจ

“ทุกคนพร้อมใช่ไหมจ๊ะ” อัญชิตาถามน้องๆ นางแบบที่เธอต้องดูแลการทำงานตลอดสามวันบนเรือลำหรู

“พวกเราพร้อมค่ะพี่อัญ” สาวรุ่นน้องคนหนึ่งตอบแทนเพื่อนๆ ของเธอ

“พี่เมย์กำชับพี่มาว่า ขอให้ทุกคนทำงานกันอย่างเต็มที่ ให้สมกับค่าจ้างที่เจ้าของงานจ่ายล่วงหน้า พวกเราจะไม่ทำให้พี่เมย์ผิดหวังใช่ไหมจ๊ะ”

อัญชิตาได้รับมอบหมายจากเมธินีให้มาคอยดูแลและควบคุมการทำงานของนางแบบในสังกัดแทนนางแบบรุ่นพี่ที่ป่วยกะทันหัน อัญชิตาเองก็ได้รับคำสั่งกะทันหันเช่นกัน เธอแทบไม่มีเวลาเตรียมตัวก่อนออกเดินทาง แต่ก็ยังโชคดีที่มาถึงเรือทันเวลา

“พวกเราจะตั้งใจทำงานอย่างเต็มที่เลยค่ะพี่อัญ ว่าแต่ทำไมยังไม่เห็นแขกมากันเลยคะ”

สาวรุ่นน้องคนหนึ่งถามด้วยความสงสัย คนอื่นๆ ก็อยากรู้เช่นกัน เพราะอีกชั่วโมงกว่างานเลี้ยงก็จะเริ่มแล้ว แต่จนป่านนี้ก็ยังไม่เห็นมีแขกทยอยเดินทางมาที่เรือสักคน ที่เห็นตอนนี้ก็มีแต่ลูกเรือและบอดี้การ์ดที่กระจายกันอยู่เป็นจุดๆ เท่านั้น

“พี่เมย์บอกว่าแขกวีไอพีที่จะมางานนี้มีเพียงห้าท่านจ้ะ” อัญชิตาตอบข้อสงสัย

“ห้าท่าน!” สาวๆ อุทานพร้อมกันด้วยความประหลาดใจ ก่อนที่คนหนึ่งจะพูดขึ้น

“มีแขกมาแค่ห้าท่าน แต่จ้างเรามาเดินแบบโชว์ตัวเกือบยี่สิบคน ไหนจะนักร้อง พิธีกรอีก พวกเราถูกว่าจ้างให้มาสร้างความบันเทิงให้คนแค่ห้าคนดูเหรอคะ”

“จะแค่คนเดียวมันก็คืองานจ้ะ ในเมื่อเขามีเงินจ้าง เราก็ต้องทำงานของเราอย่างเต็มที่ให้สมกับค่าจ้างที่เขาจ่าย”

ขณะที่อัญชิตากำลังอธิบายกึ่งสอนน้องๆ อยู่นั้น คนที่ออกไปเดินเล่นสำรวจเรือสำราญก็วิ่งหน้าตื่นกลับมา ก่อนบอกเล่าด้วยน้ำเสียงและสีหน้าตื่นเต้น ราวกับไปพบเห็นสิ่งมหัศจรรย์มาก็ไม่ปาน

“พี่อัญคะ คนที่ว่าจ้างพวกเราเดินทางมาถึงแล้วนะคะ”

*********************************************************

จะใช่เรือลำเดียวกันไหมน้า...

ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามอ่าน ขอบคุณทุกคอมเมนต์และกำลังใจค่ะ

ขอให้อ่านอย่างมีความสุขจ้า 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 540 ครั้ง

626 ความคิดเห็น

  1. #115 Tudtu Sujaree (@tudtutudtu) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 17 มีนาคม 2562 / 01:09
    จะเจอกันเเล้ววววว
    #115
    0
  2. #61 khumhangsung (@khumhangsung) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 14 มีนาคม 2562 / 18:25
    ลุ้นนนมากค่ะ
    #61
    0
  3. #60 tutue (@tutue) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 14 มีนาคม 2562 / 15:57
    ลุ้นๆๆๆ
    #60
    0
  4. #59 deltanote (@deltanote) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 14 มีนาคม 2562 / 11:55

    ลุ้นตอนหน้าเลยครับพี่น้อง อยากรู้ว่าถ้าได้เจอกันจะเป็นยังไง ติดตามค่ะไรต์ รออุดหนุนนะคะhttps://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/yy-08.png

    #59
    0
  5. #58 aemly (@aemly) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 14 มีนาคม 2562 / 10:37

    ลลุ้นมาก

    #58
    0
  6. #57 LuckyTarot (@LuckyTarot) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 14 มีนาคม 2562 / 10:08

    จุดไต้ตำตอแน่ๆ

    สนุกชัวร์งานนี้ ^^
    #57
    0