สมยอมพิศวาส (ซีรีส์ดวงใจคีรานอฟ)

ตอนที่ 13 : สมยอมพิศวาส : ตอนที่ 13

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 29,298
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 551 ครั้ง
    17 มี.ค. 62




 

อัญชิตาเดินทางมาถึงโรงพยาบาลเอกชนแห่งหนึ่งในกรุงเทพฯ ช่วงหัวค่ำ ผู้เป็นอาบอกกับเธอว่าอาร์เธอร์เพิ่งจะหลับก่อนหน้าที่เธอจะมาถึงไม่นาน หลังจากหนูน้อยงอแงเพราะอาการป่วยอยู่พักใหญ่ ระหว่างนั้นนวลโฉมก็เล่าอาการป่วยของหลานชายตั้งแต่เริ่มต้นจนถึงตอนนี้ให้อัญชิตาฟัง

“ขอบคุณอาโฉมมากนะคะที่คอยดูแลอาร์เธอร์แทนอัญ”

“ขอบคุณทำไม เราคนในครอบครัวเดียวกัน ต้องช่วยเหลือและดูแลกันและกันอยู่แล้ว”

“อัญโชคดีมากที่มีอาโฉมคอยอยู่เคียงข้างและให้กำลังใจอัญเสมอ”

เธอมองผู้เป็นอาที่ตัวเองเคารพรักอย่างซาบซึ้งในบุญคุณ ตั้งแต่บิดาจากไปและรู้ว่าตัวเองตั้งครรภ์ก็มีเพียงนวลโฉมซึ่งเป็นน้องสาวแท้ๆ ของบิดาคอยปลอบใจให้คำปรึกษาและดูแลตอนที่เธอใกล้คลอด หลังคลอดก็ช่วยเลี้ยงลูกให้ประหนึ่งว่าเป็นลูกของตัวเองจนทุกวันนี้หนูน้อยอายุสี่ขวบแล้ว

ชีวิตช่วงนั้นของอัญชิตาค่อนข้างลำบาก เธอต้องขายทรัพย์สินที่บิดาเคยมอบให้แล้วย้ายมาอยู่กับนวลโฉมที่อยู่ตามลำพังหลังจากสามีตายด้วยโรคหัวใจล้มเหลว อัญชิตาต้องพักการเรียนและหายไปจากวงการนางแบบนานถึงปีกว่า เธอต้องใช้จ่ายอย่างประหยัดเพื่อเก็บเงินไว้สำหรับลูกน้อย  

“อัญกับอาร์เธอร์ก็ทำให้ชีวิตของอามีค่าขึ้นมาเหมือนกันจ้ะ” นวลโฉมบอกหลานสาวอย่างอ่อนโยน

“ว่าแต่อัญมากับคุณอาชัญได้ยังไงน่ะ”

 ผู้เป็นอาถามถึงชายหนุ่มที่มากับอัญชิตา เพราะรู้มาตลอดว่าเขาคือคนที่เคยช่วยเหลือหลานสาวและเป็นบิดาของหลานชายตัวน้อยที่กำลังนอนป่วยอยู่บนเตียงคนไข้ 

“อัญพบเขาบนเรือที่อัญไปทำงานค่ะ อัญมารู้ทีหลังว่างานเลี้ยงนั้นเป็นของทายาทคีรานอฟ พออาโฉมโทร.ไปบอกเรื่องอาร์เธอร์ป่วย อัญก็เลยขอร้องให้เขาพาขึ้นฝั่ง แต่เขาดึงดันจะมาโรงพยาบาลกับอัญให้ได้ค่ะ”

อัญชิตาบอกผู้เป็นอาไปตามตรง เธอคงไม่ได้อยู่ในห้องนี้กับนวลโฉมตามลำพังหากว่าอาชัญจะไม่ปลีกตัวออกไปคุยกับคุณหมอถึงอาการป่วยของลูกชายที่ด้านนอก

“เขารู้เรื่องอาร์เธอร์แล้วใช่ไหม” นวลโฉมถาม

“อัญบอกเขาแล้วค่ะ”

“เขาว่าไงบ้าง โกรธอัญหรือเปล่า”

“เรายังไม่ได้คุยอะไรกันมากหรอกค่ะ แต่ท่าทางเขาเหมือนจะโกรธไม่น้อย แต่อัญจะอธิบายให้เขาเข้าใจเองค่ะ”

อัญชิตารู้ว่าอาชัญโกรธและไม่พอใจ เพราะระหว่างเดินทางใบหน้าของเขาตึงตลอดเวลา แม้แต่ตอนที่ทำให้เท้าของเธอกลับมาเดินได้ปกติ ปากของเขายังเม้มแน่นเป็นเส้นตรง แต่มือของเขากลับอ่อนโยนเมื่อสัมผัสเท้าเธออย่างไม่รังเกียจ ไหนจะตอนลงจากเฮลิคอปเตอร์แล้วมีคนเอาเสื้อผ้าชุดใหม่มาให้เธอเปลี่ยนและรองเท้าคู่ใหม่ที่พอดีเท้าเธออีกล่ะ สิ่งของเหล่านั้นมันจะมาจากไหนถ้าไม่ใช่จากคำสั่งของอาชัญ การกระทำที่ย้อนแย้งของเขาทำให้เธอเดาใจเขาไม่ถูกจริงๆ

“ท่าทางคุณอาชัญจะเป็นคนดีมีเหตุผล เขาคงเข้าใจความจำเป็นของอัญ ที่สำคัญเขาคงยอมรับอาร์เธอร์ได้ไม่ยาก”

นวลโฉมสังเกตเห็นแววตาอ่อนโยนของอาชัญตอนที่ยืนมองหนูน้อยอาร์เธอร์ขณะหลับ เธอมั่นใจว่าเขาจะต้องยอมรับเด็กน้อยในฐานะลูกชาย หลานชายของเธอจะได้มีพ่อเหมือนเด็กคนอื่น

“อัญก็หวังว่ามันจะเป็นแบบนั้นค่ะอาโฉม”

ความจริงอัญชิตาแค่หวังว่าอาชัญจะเอ็นดูลูกชายและยอมให้แกเรียกเขาว่าพ่อเท่านั้น อย่างอื่นเธอไม่เคยคาดหวังหรือต้องการให้เขารับผิดชอบ เพราะแค่เขามอบของขวัญล้ำค่าให้เธอก็ดีใจมากแล้ว

“ค่ำแล้ว อัญว่าอาโฉมกลับไปพักผ่อนที่บ้านดีกว่านะคะ อัญจะอยู่เฝ้าอาร์เธอร์เองค่ะ”

“เอาอย่างนั้นก็ได้จ้ะ พรุ่งนี้เช้าอาจะมาใหม่ อัญอยากได้อะไรเพิ่มก็โทร.บอกอานะ”

“ค่ะอาโฉม”

นวลโฉมเห็นด้วยกับอัญชิตาเพราะรู้ว่าอาชัญจะต้องอยู่เฝ้าไข้ลูกชายเป็นเพื่อนหลานสาวของตนแน่นอน ช่วงเวลาแบบนี้เหมาะมากที่จะให้ทั้งสองอยู่ด้วยกันตามลำพัง

เมื่อผู้เป็นอาออกไปจากห้องพักฟื้นคนไข้ อัญชิตาก็ขยับเก้าอี้เข้าไปนั่งข้างๆ เตียง ลูกชายของเธอดูตัวเล็กมากเมื่ออยู่บนเตียงขนาดใหญ่ หัวใจของหญิงสาวเหมือนถูกบีบรัดจนเจ็บปวดร้าวเมื่อเห็นภาพใบหน้าเล็กซีดเซียวและสายน้ำเกลือที่มือเล็กข้างหนึ่งของลูกน้อย อาร์เธอร์ยังไม่เคยป่วยหนักขนาดนี้มาก่อน ลูกชายตัวน้อยของเธอคงจะเจ็บปวดและทรมานมาก เธออยากช่วยให้ลูกหายจากอาการเจ็บไข้ แต่ก็ไม่รู้จะทำอย่างไรนอกจากคอยเป็นกำลังใจอยู่ใกล้ๆ เท่านั้น

“อาร์เธอร์ลูกแม่ อดทนไว้นะลูกรัก”

ฝ่ามือนุ่มและอบอุ่นของผู้เป็นแม่ยกขึ้นลูบศีรษะเล็กที่ปกคลุมด้วยเส้นผมสีน้ำตาลเข้มหนานุ่มของลูกอย่างอ่อนโยน รู้สึกสงสารลูกจับใจ อัญชิตาเข้มแข็งได้กับทุกเรื่องยกเว้นเรื่องลูก สภาพของลูกน้อยในเวลานี้ทำให้เธอรู้สึกอัดอั้นจนกลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่ไหว จึงนั่งฟุบหน้าร้องไห้อยู่ข้างเตียงลูกชายอย่างเงียบๆ

“ลูกไม่เป็นอะไรมากหรอก”

น้ำเสียงนุ่มทุ้มติดไปทางอ่อนโยนที่ดังขึ้นใกล้ๆ ทำให้อัญชิตาค่อยๆ เงยหน้าที่เปื้อนคราบน้ำตาขึ้นมองอาชัญที่ไม่รู้ว่าเดินกลับเข้ามาในห้องตั้งแต่ตอนไหน

“คุณหมอว่ายังไงบ้างคะคุณอาชัญ”

“คุณหมอบอกว่าถ้าผ่านระยะวิกฤติสามวันนี้ไปได้หลังจากนั้นก็ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงแล้ว”

อาชัญได้สอบถามอาการและการดูแลผู้ป่วยจากแพทย์เจ้าของไข้ และได้กำชับทางโรงพยาบาลให้ดูแลเด็กชายตัวน้อยเป็นอย่างดีจนกว่าจะหายเป็นปกติ

“สามวันเชียวเหรอคะ อาร์เธอร์จะทนไหวหรือเปล่าก็ไม่รู้ แกไม่เคยป่วยหนักแบบนี้มาก่อน อย่างมากก็แค่เป็นไข้หวัด”

อัญชิตาดึงสายตากลับมาที่ลูกน้อยของตน ใจของคนเป็นแม่แสนเจ็บปวดเมื่อรู้ว่าลูกน้อยจะต้องทนกับอาการเจ็บป่วยอีกหลายวัน ไหนจะระยะฟื้นตัวอีกล่ะ ยิ่งคิดเธอก็ยิ่งสงสารลูก อยากเจ็บป่วยแทนลูกเหลือเกิน  

“ลูกของเราเข้มแข็ง แกจะต้องทนได้แน่นอน”

คำว่าลูกของเราทำให้อัญชิตาเงยหน้าขึ้นมองเขาอีกครั้งอย่างไม่อยากจะเชื่อหู เหมือนอาชัญจะรู้ตัวว่าเผลอพูดคำว่าลูกของเราออกมาจึงรีบหาทางกลบเกลื่อน

“ตอนนี้คุณไปล้างหน้าล้างตาก่อนดีกว่า ผมสั่งอาหารค่ำให้คุณแล้ว อีกเดี๋ยวก็คงขึ้นมาเสิร์ฟ”

“ค่ะ” หญิงสาวรับคำและเดินไปเข้าห้องน้ำอย่างว่าง่าย ไม่ว่าอาชัญจะตั้งใจเอ่ยคำนั้นออกมาหรือไม่ แต่ตอนนี้หัวใจของเธอมันพองโตไปแล้ว

////////////////////////////////////////////

ตัวอย่างตอนต่อไปค่ะ...

“แม่ของลูกทำกับพ่อแบบนี้ได้ยังไง”

อาชัญพึมพำออกมาด้วยความขุ่นเคือง ถ้าหากว่าลูกชายเขาไม่ป่วย เขาจะมีโอกาสรู้ไหมว่าตัวเองมีทายาทอายุขนาดนี้แล้ว ยิ่งคิดอาชัญก็ยิ่งโมโห เขาไม่ยอมปล่อยผ่านเรื่องนี้แน่ แต่จะต้องมีคนรับผิดชอบ

“อย่าหาว่าพ่อใจร้ายเลยนะ แต่พ่อต้องลงโทษแม่ของลูก”

คนที่ถูกคาดโทษถึงกับสะดุ้งโหยงและเผลอชนประตูจนเกิดเสียงดัง 

******************************************************

มีปลอบใจแม่ของลูกด้วยจ้า ใจไม่แข็งจริงนี่นาเฮียอาชัญ 

ไรท์ขอน้อมรับและขอบคุณทุกคำแนะนำ ทุกคำติชมจ้า ไรท์จะนำไปปรับปรุงในโอกาสต่อไปค่ะ

ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามอ่าน ขอบคุณทุกคอมเมนต์และกำลังใจนะคะ

ขอให้อ่านอย่างมีความสุขจ้า


ติดตามเรื่องอื่นๆ ในชุดเดียวกันคลิกที่ภาพค่ะ

  

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 551 ครั้ง

626 ความคิดเห็น

  1. #141 Tudtu Sujaree (@tudtutudtu) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 17 มีนาคม 2562 / 21:12
    เเหนะ อาชัญ
    #141
    0
  2. #135 khumhangsung (@khumhangsung) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 17 มีนาคม 2562 / 12:15
    จะลงโทษยังไงคะ อิอิอิ
    #135
    0
  3. #134 JuF_PeR (@juf-tom) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 17 มีนาคม 2562 / 11:25
    นี่มารอทุกวันเลยค่าาาา
    #134
    0
  4. #133 dokao (@dokao) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 17 มีนาคม 2562 / 11:17
    ทำเปนนิ่งได้ม่ายนานหลอกคุนอาชัญ
    #133
    0
  5. วันที่ 17 มีนาคม 2562 / 10:43
    เจอลูกแล้ว...ยังคาดโทษอะไรแม่อีก
    #132
    0
  6. #131 lunna25182954 (@lunna25182954) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 17 มีนาคม 2562 / 10:21

    ......
    #131
    0
  7. #130 Prima (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 17 มีนาคม 2562 / 09:54

    พระเอกแอบไปตรวจดีเอ็นเอมาแล้วแน่เลยครัช สนุกมากค่ะไรต์ รอตอนต่อไปนะคะ

    #130
    0
  8. #129 aemly (@aemly) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 17 มีนาคม 2562 / 09:53

    อย่าใจร้ายมาก

    #129
    0
  9. #128 deltanote (@deltanote) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 17 มีนาคม 2562 / 09:46

    อ้าว อาชัญรู้แล้วเหรอคะว่าน้องอาร์เธอร์เป็นลูกตัวเอง

    #128
    0
  10. #127 Mangpor3914 (@Mangpor3914) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 17 มีนาคม 2562 / 09:45
    มาต่อเร็วๆ น้าทค้าาา
    #127
    0
  11. #126 pookpook502 (@pookpook502) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 17 มีนาคม 2562 / 09:44
    จะลงโทษแม่ของลูกยังไงค่ะ กล้าไหม
    #126
    0
  12. #125 naris1971 (@naris1971) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 17 มีนาคม 2562 / 09:39
    สนุกค่ะ มาต่อเร็วๆนะคะ
    #125
    0
  13. #124 ชื่อ 'นัน (@natthana-baby) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 17 มีนาคม 2562 / 09:34

    โมโหแล้วนะ
    #124
    0
  14. #123 9ningnong9 (@9ningnong9) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 17 มีนาคม 2562 / 09:31
    โมโหจริงง่ะ ^^
    #123
    0
  15. #122 LuckyTarot (@LuckyTarot) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 17 มีนาคม 2562 / 09:27

    ^^ลูกของเรา^^
    #122
    0