สมยอมพิศวาส (ซีรีส์ดวงใจคีรานอฟ)

ตอนที่ 12 : สมยอมพิศวาส : ตอนที่ 12

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 29,109
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 600 ครั้ง
    16 มี.ค. 62




 

“ได้โปรดเถอะค่ะคุณอาชัญ อนุญาตให้คุณกริชพาฉันไปขึ้นฝั่งนะคะ ฉันต้องไปหาลูกค่ะ”

“คุณมาทำงานนะอัญชิตา นึกจะมาก็มา นึกอยากจะไปก็ไปงั้นเหรอ ลูกของคุณไม่สบายผมเข้าใจ แต่พ่อของแกก็มีทำไมเขาไม่ดูแลล่ะ”

“พ่อของแกไม่ได้อยู่ที่กรุงเทพฯ ค่ะ เห็นใจหัวอกคนเป็นแม่เถอะนะคะ พาฉันขึ้นฝั่งเถอะค่ะคุณอาชัญ” หญิงสาวเอ่ยขอร้องเสียงสั่นเครือ ดวงตาหวานซึ่งเอ่อคลอด้วยน้ำตาจ้องมองเขาอย่างเว้าวอน

ภาพที่เห็นส่งผลให้อาชัญสูดลมหายใจลึก ก่อนจะบอกกับเธอ   

“อย่ามองผมด้วยสายตาแบบนี้ อัญชิตา” พูดจบก็เมินหน้าหนี ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมถึงได้รู้สึกไม่พอใจอย่างรุนแรงที่รู้ว่าหล่อนมีสามีแถมยังมีลูกด้วยกัน

“คุณอาชัญ ฉันขอร้อง ฉันต้องไปหาลูก” อัญชิตาอ้อนวอนทั้งน้ำตาพร้อมกับจับแขนชายหนุ่มเขย่าแรงๆ อาชัญอยากสะบัดแขนออกจากมือหล่อน แต่ก็ไม่ได้ทำ ได้แต่สูดลมหายใจครั้งแล้วครั้งเล่า

“ผมไม่ใช่พ่อพระที่จะยื่นมือเข้าไปช่วยคุณทุกครั้ง คุณไม่ได้มีความสำคัญกับผม อัญชิตา”

อัญชิตารู้ตัวดีว่าเธอไม่ได้มีความสำคัญกับอาชัญแม้แต่น้อย ตลอดห้าปีที่ผ่านมาคงมีแต่เธอเท่านั้นที่ยังจดจำและไม่เคยลืมผู้ชายคนแรกที่ได้ครอบครองร่างกายและหัวใจของเธอ ที่สำคัญอาชัญไม่เคยรู้ว่าเขาได้มอบของขวัญล้ำค่าให้กับเธอ ถึงเวลาแล้วกระมังที่เขาจะต้องรับรู้

“คุณไม่ใช่พ่อพระ แต่คุณเป็นพ่อของเด็กคนนั้น!

“คุณว่าอะไรนะ!” อาชัญสะบัดแขนออกแล้วคว้าไหล่บอบบางของหล่อนกระชากเข้ามาหาตัว

“คุณเป็นพ่อเด็กที่กำลังรอฉันอยู่ที่โรงพยาบาลค่ะ”

อัญชิตาต้องการให้อาชัญรับรู้เอาไว้เท่านั้น หากเขายังใจจืดใจดำไม่ยอมช่วยเหลือเธอละก็ เธอจะลบคำว่า พ่อ ออกไปจากความจำของลูกน้อยให้หมด

“บ้าฉิบ! นี่คุณต้องการขึ้นฝั่งถึงขนาดแต่งเรื่องขึ้นมาหลอกผมเลยเหรออัญชิตา”

อาชัญเค้นเสียงลอดไรฟัน ดวงตาดุดันน่ากลัว อัญชิตารับรู้ถึงแรงบีบที่หัวไหล่ซึ่งเกิดจากโทสะของชายหนุ่ม แต่เธอก็ไม่สะท้าน ยังคงยืนยันคำพูดของตัวเองด้วยสีหน้าจริงจัง 

“แกเป็นลูกของคุณจริงๆ ค่ะ คุณอาชัญ”

“นรกน่ะสิ! ผมไปมีลูกกับคุณตอนไหน”

อาชัญสบถออกมา เขาปล่อยมือจากไหล่บอบบางและผลักเธอออกห่างทันที แต่ก็น่าประหลาดใจที่เขานึกอยากให้เป็นความจริง ไม่ใช่เรื่องโกหก

“คุณลืมไปแล้วเหรอคะว่าเราเคยค้างคืนด้วยกันที่สิงคโปร์”

เธอเท้าความหลังเพราะคิดว่าเขาอาจจะจำไม่ได้ ในเมื่อเขาพูดออกมาเองว่าเธอไม่สำคัญ ความสัมพันธ์ชั่วคืนแบบนั้นเขาก็คงไม่เก็บไว้ให้รกสมอง

“แค่คืนเดียวเนี่ยนะ” นัยน์ตาเขาหรี่ลง สีหน้าเครียดขรึม เขารู้ว่าแค่ครั้งเดียวก็มีโอกาสตั้งครรภ์ได้แม้จะมีการป้องกัน และคืนนั้นเขาไม่ได้หยุดแค่ครั้งเดียวด้วย แต่ที่ถามแค่อยากจะให้แน่ใจเท่านั้น

“คืนเดียวก็จริง แต่เราไม่ได้มีอะไรกันแค่ครั้งเดียวนี่คะ” อัญชิตาเถียงกลับ ทั้งที่อายแสนอาย แต่หญิงสาวไม่มีเวลาคิดถึงความขัดเขิน เพราะคนที่สำคัญที่สุดก็คือลูก

“รู้ไหมอัญชิตา การโกหก อาชัญ คีรานอฟ คุณต้องเจอกับอะไร!

อาชัญคำรามแววตาฉายความอำมหิต ใบหน้าของเขาตอนนี้ห่างจากใบหน้าหญิงสาวไม่ถึงคืบ ทว่าท่าทีดุดันของเขาไม่ได้ทำให้อัญชิตาหวาดหวั่นแต่อย่างใด ลมหายใจอุ่นร้อนที่เป่ารดใบหน้าของเธอต่างหากที่ทำให้หัวใจของเธอหวั่นไหวอย่างรุนแรง

“ฉันรู้ค่ะ และฉันก็ไม่ได้โกหก”

คำยืนยันและดวงตาที่เต็มไปด้วยความมั่นใจของอัญชิตาทำให้อาชัญผละห่างออกมาพร้อมกับพ่นลมหายใจยาว ชายหนุ่มหยิบเครื่องมือสื่อสารออกมาจากกระเป๋าเพื่อติดต่อไปหาคนของตัวเอง

“เตรียม ฮ.ให้พร้อม ฉันจะไปกรุงเทพฯ เดี๋ยวนี้”

อาชัญวางสายทันทีที่กริชรับคำสั่ง เขาหันไปมองอัญชิตาที่กำลังมองเขาด้วยดวงตาขอบคุณเหมือนวันนั้นเมื่อห้าปีก่อนไม่มีผิด แต่สถานการณ์ต่างกันลิบลับ เขากำลังจะพาหล่อนไปพบลูกชาย ให้ตายสิ! เขามีลูกชายกับอัญชิตา!   

“ตามมา!

น้ำเสียงที่ผ่านออกมาจากปากหยักสีเข้มของอาชัญยังคงแข็งกระด้าง แต่อัญชิตากลับรู้สึกว่ามันแฝงบางอย่างเอาไว้ อาชัญหมุนตัวเดินนำไปก่อน ร่างกายอันแข็งแรงและท่าเดินที่มั่นใจของเขาเป็นสิ่งหนึ่งที่เธอประทับใจตั้งแต่เห็นเขาครั้งแรกเมื่อนานมาแล้ว แต่เธอก็ไม่เคยลืม

ความใจร้อนอยากเห็นหน้าลูกชายทำให้อาชัญเร่งฝีเท้า โดยลืมนึกไปว่าคนที่เดินตามหลังไม่ใช่คนสนิทที่รูปร่างใกล้เคียงกัน อัญชิตาพยายามเดินแกมวิ่งตามชายหนุ่มไม่ให้ทิ้งระยะห่างมากเกินไป แต่ชุดเดรสยาวเข้ารูปสีเหลืองทองที่ตนสวมใส่ แม้จะผ่าสูงเหนือเข่าเพื่อความคล่องตัวในการเคลื่อนไหว แต่มันไม่เหมาะกับสถานการณ์ในตอนนี้ ไหนจะรองเท้าส้นเข็มที่ห่อหุ้มเท้าเธออีกละ

“โอ๊ย!

เสียงร้องด้วยความเจ็บปวดที่ดังขึ้นด้านหลังทำให้ร่างสูงใหญ่ที่เดินอาดๆ นำไปก่อนหยุดชะงักทันที อาชัญหันกลับไปมองเจ้าของเสียงร้องนั้นก็พบว่าเธอนั่งอยู่ที่พื้น

“ฉันไม่เป็นไรค่ะ” คนที่เพิ่งสะดุดขาตัวเองล้มรีบถอดรองเท้าส้นเข็มออกจากเท้าวางไว้ข้างๆ ก่อนพยุงตัวลุกขึ้นยืนอย่างช้าๆ แล้วฝืนใจเดินเข้าไปหาอาชัญที่ทิ้งห่างเธอไปหลายเมตร

“ไหวหรือเปล่า” อาชัญถามหญิงสาวที่เดินกะเผลกด้วยเท้าเปล่าเข้ามาหาตน

“ไหวค่ะ” หญิงสาวกัดฟันตอบเพราะเจ็บข้อเท้ามาก คาดว่าน่าจะแพลงตอนสะดุดล้ม แต่ไม่ว่าจะเจ็บแค่ไหนเธอก็ต้องอดทนเดินไปขึ้นเฮลิคอปเตอร์ให้ได้ เพราะลูกชายตัวน้อยรอกำลังใจจากแม่อยู่

อาชัญยืนรอจนหญิงสาวเดินกะเผลกๆ เข้ามาใกล้ ก่อนจะตัดสินใจตวัดร่างเพรียวระหงของอัญชิตาขึ้นมาไว้บนอ้อมแขนแข็งแรงของเขา

“คุณอาชัญ” อัญชิตาทั้งตกใจและตื่นเต้นที่ตกอยู่ในอ้อมแขนของอาชัญ เธอตวัดเรียวแขนรอบต้นคอหนา มองเจ้าของร่างใหญ่ด้วยสายตาขอบคุณ แต่ชายหนุ่มกลับทำเป็นไม่ใส่ใจ

“เดินแบบนี้เมื่อไรจะถึงลานจอด ฮ.”

อาชัญว่าโดยไม่มองหน้าคนที่เขากำลังอุ้ม ช่วงขายาวแข็งแรงก้าวเดินต่อเพื่อไปยังเป้าหมายซึ่งก็คือลานจอดเฮลิคอปเตอร์ของเรือลำหรู

อัญชิตาลืมไปได้อย่างไรว่าเธอไม่ใช่คนสำคัญของอาชัญ สิ่งที่เขาทำมันคือผลพวงจากความรำคาญไม่ได้ดั่งใจ หาใช่ความห่วงใยใดๆ ทั้งสิ้น แต่กระนั้นหญิงสาวก็ยังแอบดีใจที่เขายอมช่วยเหลือพาเธอขึ้นฝั่ง ส่วนเรื่องลูกจะอย่างไรต่อไปนั้นต้องดูท่าทีพ่อของลูกอีกที ตอนนี้ขอแค่เดินทางไปถึงโรงพยาบาลให้เร็วที่สุดก็พอ

*************************************************

ให้ตายสิ! นี่ ดีใจใช่ไหมคะเฮียอาชัญ รีบเชียวนะคะ ฮ่าๆ 

ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามอ่าน ขอบคุณทุกคอมเมนต์และกำลังใจจ้า

ขอให้อ่านอย่างมีความสุขจ้า

ติดตามเรื่องอื่นๆ ในชุดเดียวกันคลิกที่ลิ้งค์ค่ะ

  

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 600 ครั้ง

626 ความคิดเห็น

  1. #367 U-Natcha (@U-Natcha) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 3 เมษายน 2562 / 15:07
    ชอบนางเอกเรื่องนี้มากกก เรื่องอื่นคือปิด ไม่บอกว่ามีลูก เป้นตายยังไม่ก็ไม่บอก ชอบเรื่องนี้ค้า นางเอกแกร่งดี
    #367
    0
  2. #339 0950736761pang (@0950736761pang) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 1 เมษายน 2562 / 20:17
    https://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/yy-big-08.png ลุุ้นๆ
    #339
    0
  3. #121 deltanote (@deltanote) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 17 มีนาคม 2562 / 01:29

    ลุ้นตอนหน้าเลยค่าาาาาhttps://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/yy-08.png

    #121
    0
  4. #120 Tudtu Sujaree (@tudtutudtu) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 17 มีนาคม 2562 / 01:26
    ให้รีบๆไปเจอลูกเลยจ้า
    #120
    0
  5. #108 นิด (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 16 มีนาคม 2562 / 23:11

    ชอบมาก มาไวๆๆๆนะคะ

    #108
    0
  6. #107 khumhangsung (@khumhangsung) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 16 มีนาคม 2562 / 22:58
    โอ้ยย ค้างตลอด
    #107
    0
  7. #106 aemly (@aemly) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 16 มีนาคม 2562 / 22:07

    เค้าจะไปหาลูกกันแล้ว

    #106
    0
  8. #105 ponwilai (@ponwilai) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 16 มีนาคม 2562 / 20:47
    โอ้ยฟิน อัพต่อเลยได้ไหมมมมม5555+
    #105
    0
  9. #104 dekbanna (@dek-banna) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 16 มีนาคม 2562 / 20:44
    จะเจอหนุ่มน้อยแล้วซินะ
    #104
    0
  10. #101 shra_ (@shra_) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 16 มีนาคม 2562 / 20:14
    งุ้ยยจะได้เจอกันเเล้วว
    #101
    0
  11. #100 หมูกะทะพันปี (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 16 มีนาคม 2562 / 20:13

    นางเอกไม่ลืมพระเอกมันไม่แปลกเพราะนางมีลูก แต่ห้าปีสำหรับพระเอกมันน่าจะไม่เหลือความผูกพันแล้วนะ มันแค่เซ็กส์คืนเดียวไม่น่าจะมายึดติดแล้วมั้ง ทำไมฮีถึงโกรธมากที่นางเอกมีลูกกับคนอื่น หรือว่าฮีชอบนางเอกตั้งแต่ตอนนั้น ถ้าชอบทำไมไม่ตามหารวยระดับนี้มันง่ายมากถ้าจะหาใครสักคน อ่านแล้วเหมือนจะฟินค่ะไรท์แต่กลายเป็นสะดุด หวังว่าไรท์จะไม่ลืมดีเทลห้าปีที่ห่างกันนะคะ จะได้ฟินๆยังไงก็ติดตามตอนต่อไปค่ะ

    #100
    0
  12. #99 pookpook502 (@pookpook502) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 16 มีนาคม 2562 / 20:12
    เฮียคงดีใจมากๆที่จะได้เห็นหน้าลูกชาย
    #99
    0
  13. #98 LuckyTarot (@LuckyTarot) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 16 มีนาคม 2562 / 20:10

    ดีใจกับพี่ด้วยนะคะ ที่รู้ความจริง และดีใจที่หนูอัญเลือกที่จะพูดความจริง แม้จะทำให้อิพี่ตกใจบ้าง อิอิอิ

    อยากกอดเล่มแล้วจ้า รู้เลยว่าต่อไปงานฟินมาแน่นอน เชื่อมือ"ธัญวลัย"
    #98
    0
  14. #97 JuF_PeR (@juf-tom) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 16 มีนาคม 2562 / 19:59
    โอ้ยยย ลุ้นค่ะ ลุ้นให้ถึงงานหนังสือเร็วๆ
    #97
    0