ซาตานยอดร้าย

ตอนที่ 37 : ซาตานยอดร้าย : 37

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,779
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 61 ครั้ง
    21 เม.ย. 63

ขออนุญาตแจ้งข่าว e-book ค่ะ

ซาตานยอดร้าย จัดโปรโมชั่น e-book ราคาพิเศษ 159 บาท จากราคาปก 269 บาท

หมดโปรโมชั่นราคา e-book จะอยู่ที่ 219 บาทค่ะ (เหลือเวลาอีก 2 วัน)

ฝากพิจารณาผลงานด้วยนะคะ (ท่านใดที่เคยโหลดแล้วไม่ต้องโหลดซ้ำนะคะ)

ขอบพระคุณทุกท่านสำหรับทุกๆ การสนับสนุนค่ะ

ธัญวลัย (มด) นัทธ์หทัย




“คุณเดินไหวหรือเปล่าวีนัส”

การ์เน็ทหันไปทางสุภาพสตรีหนึ่งเดียวในที่นั้นพร้อมทั้งเอ่ยถามความพร้อมของเธอ

“ไหวค่ะ” มายาวียืนยันอย่างมั่นใจ เธอจะให้การ์เน็ทรวมถึงคนอื่นๆ มองว่าเป็นตัวถ่วงและสร้างความลำบากให้อีกไม่ได้ แม้จะกลัวการเดินป่าทึบในยามค่ำคืนจับใจก็ตาม

“ให้คุณมายาวีนอนบนเปลผ้าใบแล้วให้ผมกับบรูโนช่วยกันแบกไปก็ได้นะครับ”

จอร์แดนเอ่ยแนะนำอย่างหวังดีหลังจากเห็นเสื้อผ้าที่หญิงสาวใส่ รวมไปถึงรองเท้าแตะง่ายๆ ซึ่งมันไม่เหมาะกับการเดินทางในป่ารกชัฏในยามค่ำคืนเช่นนี้เลย

“ฉันเดินได้ค่ะ ขอบคุณมากนะคะ”

หญิงสาวยืนยันความตั้งใจอีกครั้งและไม่ลืมขอบคุณความมีน้ำใจของหนุ่มต่างชาติ

“ถ้าไม่มีปัญหาก็ออกเดินทางกันเถอะ”

การ์เน็ทตัดบทพลางยืดตัวยืนขึ้นเต็มความสูง ก่อนจะส่งมือให้หญิงสาวเพื่อให้เธอใช้เป็นหลักพยุงตัวลุกขึ้นยืนตามมา

มายาวีไม่มีเวลาลังเลใจ ทั้งนี้ก็เพราะรู้ว่าตัวเองทำความลำบากให้กับทุกคนมามากพอแล้ว เธอส่งมือขาวผ่องให้การ์เน็ทจับพลางขยับลุกขึ้นยืนอย่างไม่ให้เสียเวลา แต่เพราะฤทธิ์ยาสลบที่ได้รับยังคงตกค้าง ร่างบางจึงเสียหลักเล็กน้อยก่อนจะเซเข้าไปหาแผ่นอกกว้างอย่างรวดเร็ว หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมองเจ้าของร่างใหญ่ตาโต หัวใจที่แนบอยู่กับแผงอกอุ่นเต้นรัวแรงอย่างห้ามไม่ได้

“ร่างกายคุณยังไม่พร้อมเท่าไร อยู่ใกล้ๆ ผมเอาไว้ก็แล้วกัน”

ขาดคำมือใหญ่อบอุ่นของการ์เน็ทก็ถือวิสาสะกอบกุมมือนุ่มเย็นเยียบของมายาวีเอาไว้มั่น จากนั้นก็หันไปเอ่ยกับทุกคนที่จับจ้องตนกับหญิงสาวเป็นตาเดียว

“เดินทางกันเถอะ”

หลังคำชวนของการ์เน็ท กล้าหาญและยอดชายก็ออกเดินนำหน้า ทายาทคนโตของตระกูลควอทซ์ก้าวตามไปไม่ห่าง ข้างกายเขาคือมายาวีที่ถูกชายหนุ่มกุมมือไว้แน่น ปิดท้ายขบวนด้วยบรูโนและจอร์แดน  ที่นอกจากจะระวังภัยยังลอบมองพฤติกรรมของเจ้านายเป็นระยะๆ อีกด้วย

 

“ข้ามลำห้วยนี้ไปก็ถึงหมู่บ้านแล้วครับ”

กล้าหาญเอ่ยบอกทุกคนเมื่อเดินมาถึงลำห้วยแห่งหนึ่ง ซึ่งเป็นทางน้ำที่ไหลมาจากภูเขา

ทุกคนเดินข้ามลำห้วยที่ไม่ลึกมากแต่เย็นเยียบนั้นอย่างระมัดระวัง เดินต่ออีกไม่กี่เมตรก็พบหมู่บ้านเล็กๆ ที่เงียบเชียบเพราะเป็นเวลาค่อนข้างดึก แสงจากดวงจันทร์ที่สาดส่องลงมาทำให้มองเห็นหลังคากระท่อมหลายหลังปลูกเรียงกันเป็นแถวยาว

“ทุกคนรออยู่ตรงนี้ก่อนนะครับ ผมไปปลุกเจ้าของบ้านก่อน”

กล้าหาญบอกกับทุกคน ก่อนเดินไปยังกระท่อมหลังหนึ่งที่มีขนาดใหญ่กว่าทุกหลัง เดินขึ้นไปบนบ้านที่ปิดไฟมืดสนิทนั้นอย่างคุ้นเลย

ระหว่างที่ยืนรอกล้าหาญ จอร์แดนก็สะกิดเพื่อนคู่หูให้ดูนายหนุ่มที่ยังกุมมือมายาวีไม่ยอมปล่อย มันเป็นภาพที่หาดูได้ยากมาก เพราะนอกจากนายหญิงมรกตและน้องสาวอย่างมุกชมพูแล้ว เจ้านายของพวกเขาไม่เคยปฏิบัติเช่นนี้กับใคร 

“อดทนอีกนิดนะวีนัส อีกเดี๋ยวคุณก็จะได้นอนพักผ่อนแล้ว”

การ์เน็ทบีบมือนุ่มที่กุมไว้เบาๆ พลางชำเลืองมองใบหน้าขาวผ่องผ่านความสลัว

“ฉันยังไม่ง่วงหรอกค่ะ”

มายาวีเอ่ยเสียงเบา ใบหน้างดงามเงยขึ้นมองใบหน้าหล่อเหลาตาปรือ ลืมสนิทว่ามือตัวเองยังถูกชายหนุ่มที่ไม่ใช่คู่หมั้นกอบกุมเอาไว้ อาจเป็นเพราะความอบอุ่นที่ถ่ายทอดมาจากมือใหญ่ทำให้เธอไม่อยากดึงมันออกมา

การ์เน็ททั้งขำทั้งหมั้นไส้หญิงสาว ตาของหล่อนปรือเสียขนาดนั้นยังบอกว่าไม่ง่วงนอน และก่อนที่เขาจะได้พูดอะไร กล้าหาญก็เดินกลับมาพร้อมๆ กับที่มีแสงไฟจากตะเกียงส่องสว่างขึ้นภายในกระท่อม

“ลูกสาวหัวหน้าหมู่บ้านไม่อยู่พอดี คืนนี้คุณวีนัสนอนห้องนั้นชั่วคราวนะครับ”

“ขอบคุณพี่กล้ามากนะคะที่เป็นธุระให้”

“ไม่เป็นไรครับ” กล้าหาญยิ้มให้เพื่อนสาวของญาติอย่างจริงใจ

“แล้วพวกคุณจะนอนที่ไหนกันล่ะคะ” มายาวีเอ่ยถามพลางเลื่อนสายตามองชายหนุ่มทั้งสี่คนอย่างห่วงใย

“คุณมายาวีไม่ต้องเป็นห่วงพวกเราหรอกครับ” บรูโนบอกกล่าวให้หญิงสาวสบายใจ

“พวกเราเป็นผู้ชาย นอนตรงไหนก็ได้ครับ” จอร์แดนบอกยิ้มๆ

“ผมว่าจะก่อกองไฟหน้ากระท่อมและปูเสื่อนอนตรงนี้แหละครับ” กล้าหาญบอกความตั้งใจอย่างอารมณ์ดี เรื่องที่นอนไม่ใช่ปัญหาใหญ่สำหรับเขา

“เข้าท่าดีครับกล้าหาญ ผมกับบรูโนขอนอนด้วยคนนะ” จอร์แดนสนับสนุน

สามหนุ่มหมายตาที่นอนสำหรับค่ำคืนนี้กันอย่างคึกคัก เหลือเพียงหนึ่งหนุ่มที่ยังกุมมือมายาวีอยู่เท่านั้นที่ยังไม่ได้เอ่ยอะไร

“คุณไม่ต้องเป็นห่วงคนอื่นหรอกวีนัส ดึกมากแล้ว คุณขึ้นไปพักผ่อนเถอะ”

การ์เน็ทว่าเมื่อใบหน้างดงามของหญิงสาวแหงนเงยขึ้นมองเขาคล้ายจะถามกลายๆ ว่า เขาจะนอนตรงไหนในค่ำคืนนี้

“ค่ะ” มายาวีพยักหน้าเป็นเชิงตอบรับพลางก้มมองมือตัวเองที่ยังถูกกอบกุมอยู่ในมือใหญ่ และดูเหมือนการ์เน็ทเองก็เพิ่งจะรู้ตัวจึงรีบปล่อยมือของเธอทันที

*************************************
ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามอ่าน
ขอบคุณทุกคอมเมนต์ คำติชม และทุกๆ กำลังใจค่ะ
ขอให้อ่านอย่างมีความสุขนะคะ
ด้วยรักและขอบคุณจากหัวใจ
ธัญวลัย

อ่าน เทพบุตรยั่วรัก โดย สิระสา (ลำดับที่ 2) ซีรีส์ชุดภรรยาจอมมาเฟีย (คลิกที่ภาพค่ะ)

อ่าน บำเรอรักราชสีห์  (คลิกที่ภาพเข้าสู่หน้านิยายค่ะ)

       

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 61 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

279 ความคิดเห็น