พ่ายรักจอมบัญชา

ตอนที่ 6 : พ่ายรักจอมบัญชา : [6]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,023
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 161 ครั้ง
    24 ส.ค. 62



 “พี่เชสไปเรียนหนังสือ ไปศึกษาหาความรู้ ปีหน้าพี่เชสก็กลับมาหาพวกเราแล้วจ้ะ หนูไพลินอยู่กับแม่นะจ๊ะ”

 “ปีหน้านานไหมคะนายแม่” เด็กหญิงตัวน้อยเงยหน้าที่เต็มไปด้วยคราบน้ำตาขึ้นถามเสียงเครือ

“ไม่นานหรอก” ประกาศิตชิงตอบคำถามนั้นแทนมารดาของเขา ก่อนจะเอ่ยต่อคล้ายหลอกล่อและหว่านล้อมคนที่ร้องไห้ขี้มูกโป่ง

“เธออยู่กับนายแม่ ดูแลท่านให้ดีๆ ห้ามดื้อ ห้ามซน ห้ามก่อเรื่อง ถ้าเธอทำตัวดี ปีหน้าฉันจะซื้อตุ๊กตามาฝาก”

“จ้ะ หนูจะดูแลนายแม่ให้ดีๆ จะเป็นเด็กดี แต่พี่เชสต้องรีบกลับมาหาหนูกับนายแม่นะคะ”

คนตัวเล็กรับคำอย่างแข็งขัน แต่กระนั้นก็ยังไม่วายต่อรองในตอนท้าย

“อืม...” ประกาศิตพยักหน้ายืนยัน ก่อนจะตัดบทด้วยการหมุนตัวเดินตรงไปยังช่องผู้โดยสารขาออก เพราะใกล้ถึงเวลาออกเดินทางแล้ว โดยมีดวงตาสองคู่มองตามไปด้วยความรู้สึกแสนอาลัยยิ่ง

ประกาศิตจำเหตุการณ์ในวัยเด็กของพิมพ์ไพลินได้อย่างแม่นยำ และทุกครั้งที่เขากลับเมืองไทย เด็กในอุปการะของมารดาก็จะก่อกวนเขาได้อย่างเสมอต้นเสมอปลาย ความวุ่นวายของพิมพ์ไพลินเพิ่งจะลดน้อยลงเมื่อหล่อนโตเป็นสาวสะพรั่ง และเขาโตเป็นผู้ใหญ่เต็มตัว มีภารกิจต้องรับผิดชอบมากมาย เขาต้องบินไปทำธุระต่างประเทศบ่อยครั้ง การพักผ่อนที่เมืองไทยของเขาจึงลดลงตามไปด้วยเช่นกัน วันที่หล่อนรับปริญญาเขาก็ไม่ได้กลับไปร่วมงาน เพราะติดธุระสำคัญที่สเปน

กลับไปครั้งนี้หวังว่าเธอจะเลิกก่อกวนฉันเสียทีนะไพลิน

เจ้าของใบหน้าหล่อเหลาคาดหวังในใจ เขาคิดว่าวันเวลาและอายุที่เพิ่มขึ้นจะทำให้พิมพ์ไพลินเปลี่ยนแปลงไปในทางที่ดีขึ้น ไม่เข้ามาวุ่นวายกับเขาเหมือนที่ผ่านมา เพียงแค่นี้เขาคงไม่คาดหวังมากเกินไปกระมัง

 

บทที่ 2

 

บรรยากาศภายในบ้านเพ็ญโภไคยดูครึกครื้นขึ้นเมื่อทุกคนในบ้านทราบว่า นายหนุ่มรูปงามกำลังเดินทางกลับมาประเทศไทย หลังจากไปดูแลกิจการที่ต่างประเทศร่วมสามเดือน

“เห็นหนูไพลินไหมลำดวน”

หญิงวัยกลางคนในชุดอยู่กับบ้านเรียบง่าย แต่ดูหรูหราสง่างามหันไปถามสาวใช้ที่เดินเข้ามาในบ้านพร้อมตะกร้าดอกไม้หลากสีสัน

“คุณไพลินกำลังจัดห้องนอนของคุณเชสอยู่ค่ะคุณผู้หญิง”

สาวใช้ชื่อว่าลำดวนตอบคำถามนายหญิงของเธออย่างสุภาพ

“อืม...”

นายหญิงพยักหน้าเบาๆ เป็นเชิงรับทราบ ไม่รู้สึกประหลาดใจที่พิมพ์ไพลินลงมือจัดห้องนอนให้บุตรชายตน เพราะตั้งแต่คนที่เธออุปการะไว้เติบโตเป็นสาวสะพรั่ง แล้วทราบว่าประกาศิตจะเดินทางมาเมืองไทย พิมพ์ไพลินจะขันอาสาทำหน้าที่นี้อย่างกระตือรือร้น และไม่ยอมให้คนอื่นคอยช่วยเหลือแทบทุกครั้ง

“แล้วนั่นไปตัดดอกไม้มาทำไมอีกล่ะ แจกันในห้องพระจัดไปแล้วไม่ใช่เหรอ”

“ใช่ค่ะ แต่ดอกไม้ที่ตัดมาใหม่ คุณไพลินสั่งให้ตัดค่ะ เห็นบอกว่าจะเอาไปจัดใส่แจกันสำหรับห้องคุณเชสค่ะ”

“นินทาอะไรฉันให้นายแม่ฟังจ๊ะลำดวน”

บุคคลที่ถูกกล่าวถึงแสร้งเอ่ยถามเมื่อเดินเข้ามาได้ยินสาวใช้กำลังตอบคำถามผู้มีพระคุณของเธอพอดี ร่างบางอยู่ในชุดกระโปรงขนกุดสีหวาน เธอพาร่างสมส่วนเดินเข้าไปหาเจ้าของบ้านพร้อมกับแจกันสองใบ ใบหน้ารูปไข่ที่ประกอบด้วยดวงตาสีน้ำตาลเข้มกลมโต จมูกโด่งรั้น และริมฝีปากบางสีกุหลาบระบายไปด้วยรอยยิ้มอ่อนหวาน

“ลำดวนไม่ได้นินทานะคะ แต่ตอบคำถามคุณผู้หญิงไปตามจริงทุกอย่างค่ะคุณไพลิน” ลำดวนอธิบาย แม้จะรู้ว่านายสาวคนสวยแกล้งพูดก็ตาม

“จัดห้องนอนพี่เชสเสร็จแล้วเหรอหนูไพลิน” น้ำเสียงนุ่มนวลเอ่ยถามเมื่อร่างบอบบางลดตัวลงนั่งไม่ไกล

“เสร็จเรียบร้อยแล้วค่ะนายแม่ เหลือแต่จัดแจกันดอกไม้อย่างเดียวค่ะ”

ใบหน้าสวยใสประหนึ่งดอกไม้แรกแย้มหันไปตอบคำถามของคนที่ตนเคารพรัก เธอวางแจกันลงบนโต๊ะตรงหน้า ก่อนจะดึงสายตาไปทางสาวใช้แล้วออกคำสั่งเสียงนุ่ม

“เอาตะกร้าดอกไม้มาวางตรงนี้เลยจ้ะลำดวน”

“ค่ะคุณไพลิน” ลำดวนรับคำและนำตะกร้าดอกไม้ไปวางไว้ตามที่นายสาวสั่ง ก่อนจะปลีกตัวจากไปอย่างรู้มารยาท

“เมื่อไรหนูไพลินจะเปลี่ยนมาเรียกแม่คำเดียวล่ะจ๊ะ”

คำถามของผู้มีพระคุณทำให้พิมพ์ไพลินนิ่งเงียบอยู่สองสามอึดใจ ใช่ว่าเธอจะไม่อยากเรียกอีกฝ่ายว่าแม่ แต่เพราะคำพูดของใครบางคนที่เคยกำชับไว้เมื่อนานมาแล้ว และแม้ว่าตอนนั้นเธอจะยังเด็กมาก หากแต่ก็จำได้อย่างขึ้นใจ

ฐานะของเธอคือเด็กในอุปการะของคุณแม่ ไม่ใช่สายเลือดของท่าน ถึงท่านจะรักเธอเหมือนลูกแท้ๆ แต่ฉันคือลูกคนเดียวของท่าน ฉะนั้นเธอจะต้องเรียกท่านว่า นายแม่ ไม่ใช่คุณแม่ จำเอาไว้นะไพลิน

“ไพลินเรียกจนติดปากแล้วค่ะ ให้ไพลินเรียกนายแม่ต่อไปเถอะนะคะ เพราะไม่ว่าจะเรียกแบบไหน ความรู้สึกที่ไพลินมีต่อนายแม่ก็ไม่แตกต่างกันค่ะ”

หญิงสาวให้เหตุผลด้วยใบหน้าแย้มยิ้ม

“งั้นก็ตามใจหนูละกัน เพราะไม่ว่าจะเรียกอะไร แม่ก็รักหนูไพลินเหมือนเดิมจ้ะ”

เมื่อหญิงสาวที่เธอรักเหมือนลูกแท้ๆ ให้เหตุผลเช่นนั้น กัลยาณีก็ไม่ได้บังคับฝืนใจ  

“ขอบพระคุณค่ะนายแม่ ไพลินรักนายแม่ที่สุดในโลกเลยค่ะ” เธอกราบที่ตักของท่านและกล่าวถ้อยคำที่กลั่นออกมาจากหัวใจ

“จ้ะ” กัลยาณีลูบศีรษะที่ปกคลุมด้วยเส้นผมหนานุ่มของคนที่ท่านเลี้ยงดูมาตั้งแต่เล็กๆ อย่างรักใคร่เอ็นดู หลังจากนั้นก็นั่งมองอีกฝ่ายจัดดอกไม้ใส่แจกันด้วยสายตาชื่นชม

“เอ่อ...พี่เชสอายุสามสิบสามปีแล้วใช่ไหมคะนายแม่” พิมพ์ไพลินเลียบเคียงถามหลังจากผ่านไปร่วมสิบนาที

“ใช่จ้ะ หนูไพลินถามอายุพี่เชสทำไมเหรอจ๊ะ”

**********************************************************************

หนูไพลินถามทำไมน้า...คิดอะไรในใจแน่ๆ เลย

ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามอ่าน ขอบคุณทุกคอมเมนต์และกำลังใจค่ะ
ขอให้อ่านอย่างมีความสุขนะคะ
อีบุ๊กพ่ายรักจอมบัญชา จะมีให้โหลดที่เมพประมาณปลายเดือนสิงหาคม 2562 ค่ะ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 161 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

575 ความคิดเห็น

  1. #412 aemly (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 1 กันยายน 2562 / 22:46

    เอ๊ะๆถามทำไมนะ

    #412
    0
  2. #393 Tudtu Sujaree (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2562 / 15:53
    ไพลินถามนายเเม่เรื่อวอายุพี่เชสทำไมหนอ?
    #393
    0