พ่ายรักจอมบัญชา

ตอนที่ 5 : พ่ายรักจอมบัญชา : [5]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,085
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 175 ครั้ง
    23 ส.ค. 62



“เฮ้ย! อธิษฐานแบบนั้นทำไม ยายเด็กแก่แดด”

“ก็นายแม่บอกให้หนูอธิษฐานในสิ่งที่อยากได้นี่คะ หนูทำผิดเหรอคะนายแม่”

เจ้าของวันเกิดหันไปอธิบายให้คนที่โวยวายเสียงดังฟัง ก่อนจะดึงสายตากลับมายังผู้มีพระคุณของเธอเพื่อสอบถามว่าตนทำผิดหรืออย่างไร

“ไม่ผิดจ้ะลูก พี่เชสเขาก็โวยวายไปอย่างนั้นเองแหละจ้ะ”

กัลยาณีเอ่ยปลอบพร้อมกับลูบศีรษะที่ปกคลุมด้วยเส้นผมหนานุ่มสีน้ำตาลเข้มอย่างรักใคร่เอ็นดู

“คำอธิษฐานข้อนี้ ฉันขอให้เธอไม่สมหวัง” ประกาศิตว่าอย่างไม่รักษาน้ำใจ จึงถูกมารดาตวัดตามองพร้อมกับเอ็ดเบาๆ

“เชสนี่ยังไง ทำไมชอบพูดจาทำร้ายจิตใจน้องนักฮึ”

“ก็ผมไม่...”

“พอๆ ไม่ต้องพูดแล้ว”

กัลยาณีรีบปรามก่อนที่บุตรชายจะพูดถ้อยคำที่ทำร้ายจิตใจพิมพ์ไพลินออกมา และเบนสายตากลับไปยังเจ้าของวันเกิดพร้อมเอ่ยเสียงนุ่มนวล

“เรามาตัดเค้กกันดีกว่านะจ๊ะ”

“ค่ะนายแม่”

เจ้าของวันเกิดรับคำน้ำเสียงสดใส มือน้อยๆ ของเธอถูกมือนุ่มอบอุ่นของผู้อุปการคุณกอบกุมไว้ขณะใช้มีดพลาสติกตัดเค้กรูปคิตตี้เป็นชิ้นเล็กเท่าๆ กัน

“เอาใจยิ่งกว่าลูกชายตัวเองเสียอีก”

คนขี้อิจฉาบ่นพึมพำขณะปรายตามองมารดาของตนกับคนที่เอามาเลี้ยงไว้ในบ้าน ก่อนจะเมินจากภาพนั้นด้วยความรู้สึกหมั่นไส้ และไม่ได้ใส่ใจอีกเลยจนกระทั่งเสียงเล็กดังขึ้นใกล้ๆ

“พี่เชสจ๋า เค้กชิ้นนี้ของพี่เชสจ้ะ”

พิมพ์ไพลินบอกคนโตกว่าเสียงหวาน มือน้อยประคองจานเค้กที่ตัวเองตั้งใจนำมามอบให้แก่อีกฝ่าย ดวงหน้าเล็กเกลื่อนไปด้วยรอยยิ้มพิมพ์ใจ

“เอาวางไว้บนโต๊ะนั่นแหละ” ประกาศิตตอบอย่างไม่ใส่ใจ

“ถ้ามือพี่เชสไม่ว่างให้หนูป้อนไหมคะ” เด็กหญิงขันอาสาเมื่อเห็นว่าในมือของประกาศิตมีหนังสืออยู่

“ไม่ต้อง กลับไปป้อนนายแม่เลยไป” ประกาศิตเอ่ยไล่ กระแสเสียงแฝงไว้ด้วยความหมั่นไส้ระคนอิจฉา

“ไปก็ได้ ไม่อยากคุยกับคนหน้ายักษ์เท่าไรหรอก”

เด็กหญิงว่าและทำปากยื่นใส่คนหน้าตาดีแต่ชอบตีหน้าดุใส่ตน เด็กน้อยวางจานเค้กไว้บนโต๊ะแล้วพาร่างเล็กป้อมเดินจากไปทันที

“พูดจาหาเรื่องแบบนี้ อยากถูกจับตีก้นอีกใช่ไหม”

“นายแม่ขา”

คำขู่ที่ดังไล่ตามหลังมานั้นทำให้พิมพ์ไพลินรีบวิ่งกลับไปหานายแม่ของเธออย่างว่องไว ซึ่งก็ทำให้คนที่เห็นเหตุการณ์ต่างพากันอมยิ้มอย่างนึกขำระคนเอ็นดู ผิดกับประกาศิตที่มองตามร่างเล็กด้วยสายตาคาดโทษ

 

ประกาศิตไม่ได้เรียนหนังสือที่เมืองไทย แต่เขาจะกลับมาพักผ่อนที่เมืองไทยในช่วงปิดภาคเรียน และเมื่อใกล้เปิดภาคเรียนก็จะเดินทางกลับฝรั่งเศส ซึ่งเป็นประเทศที่เขาเกิด แต่ชายหนุ่มก็ผูกพันกับประเทศไทย เพราะมารดาของเขาเป็นชาวไทย และท่านก็คอยสอนภาษารวมถึงขนบธรรมเนียมประเพณีไทยให้เขาตั้งแต่เด็ก

วันนี้เป็นวันที่ประกาศิตจะต้องเดินทางกลับปารีส มารดาของเขาจึงเดินทางมาส่งที่สนามบินชื่อดังของไทยเหมือนเช่นทุกครั้ง จะแตกต่างก็ตรงที่ครั้งนี้มีผู้ติดตามท่านมาด้วย ซึ่งก็ไม่ใช่ใครที่ไหน ลูกสาวคนใหม่ของท่านนั่นเอง 

“ช่วงที่ผมไม่อยู่ คุณแม่ดูแลตัวเองด้วยนะครับ” ประกาศิตกำชับมารดาด้วยความเป็นห่วง

“จ้ะ ลูกก็ต้องดูแลตัวเองด้วยนะ อย่าเอาแต่เที่ยวเล่นสนุกสนานกับเพื่อนๆ ล่ะ”

แม้จะพอรู้ว่าประกาศิตมีความรับผิดชอบ และมีความเป็นผู้ใหญ่เกินตัว แต่กระนั้นกัลยาณีก็ยังไม่วายกำชับบุตรชายสุดที่รักของตน และพยายามไม่ร้องไห้ให้คนเป็นลูกชายต้องกังวลเหมือนครั้งก่อนๆ ที่มาส่งเขา

“ครับคุณแม่ ผมจะตั้งใจเรียนเก็บเกี่ยวความรู้และประสบการณ์ให้ได้มากที่สุดเพื่อบริหารกิจการของแด๊ดดี้ครับ”

ประกาศิตบอกกับมารดาของเขาด้วยสีหน้ามุ่งมั่น บิดาของเขาทำธุรกิจหลายอย่าง เมื่อท่านจากไปก่อนวัยอันควร เขาซึ่งเป็นทายาทเพียงคนเดียวก็จะต้องสานต่อและทำกิจการเหล่านั้นให้เจริญรุ่งเรืองยิ่งๆ ขึ้นไป

“ดีมากจ้ะลูกรัก แม่จะรอชื่นชมความสำเร็จของลูกจ้ะ” ผู้เป็นมารดาเปิดยิ้มออกมาอย่างภาคภูมิใจในตัวบุตรชาย

“ผมไปก่อนนะครับ เหลือเวลาอีกไม่มากแล้ว” ประกาศิตไหว้ลามารดาและโอบกอดท่านด้วยความเคารพรักสุดหัวใจ

“จ้ะ เดินทางปลอดภัยนะลูกรัก”

กัลยาณีหอมแก้มบุตรชายหลังจากเขาคลายอ้อมแขนออก และมองตามร่างสูงที่เดินจากไปด้วยแววตารักใคร่ พยายามคิดว่าลูกชายไปเพื่ออนาคตและความก้าวหน้า อีกไม่นานเขาก็จะกลับมาหาเธอ

“พี่เชสจ๋า”

เด็กหญิงพิมพ์ไพลินที่ยืนมองสองแม่ลูกล่ำลากันเงียบๆ มาตลอดร้องเรียกคนที่เดินจากไปและวิ่งตามไปกอดขาอีกฝ่ายเอาไว้มั่น พร้อมกับปล่อยเสียงโฮออกมาทันที

“ทำอะไรของเธอน่ะไพลิน”

ประกาศิตขมวดคิ้วนิ่วหน้าขณะก้มมองร่างเล็กที่เกาะขาเขาแน่นราวกับตุ๊กแก

“หนูไม่อยากให้พี่เชสไป หนูคิดถึงพี่เชส”

พิมพ์ไพลินร้องไห้สะอึกสะอื้น น้ำมูกและน้ำตาเปรอะเปื้อนขากางเกงเนื้อดีของประกาศิตเต็มไปหมด

“คุณแม่ครับ” เจ้าของต้นขาที่ถูกยึดไว้เงยหน้าขึ้นมองมารดาสีหน้ายุ่งยากใจ และบอกท่านกลายๆ ว่าช่วยแกะยายตัวยุ่งออกจากขาตัวเองที

“พี่เชสไปเรียนหนังสือ ไปศึกษาหาความรู้ ปีหน้าพี่เชสก็กลับมาหาพวกเราแล้วจ้ะ หนูไพลินอยู่กับแม่นะจ๊ะ”

กัลยาณีอธิบายให้คนตัวเล็กฟังด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน พร้อมกับแกะมือป้อมๆ ของเด็กน้อยออกจากขาของบุตรชายอย่างละมุนละม่อม

**********************************************************************

ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามอ่าน ขอบคุณทุกคอมเมนต์และกำลังใจค่ะ
ขอให้อ่านอย่างมีความสุขนะคะ
อีบุ๊กพ่ายรักจอมบัญชา จะมีให้โหลดที่เมพประมาณปลายเดือนสิงหาคม 2562 ค่ะ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 175 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

575 ความคิดเห็น

  1. #411 aemly (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 1 กันยายน 2562 / 22:37

    คุยกับน้องดีๆครับ

    #411
    0
  2. #392 Tudtu Sujaree (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2562 / 18:10
    ฮี่ๆ ไพลินเอ้ย พี่เชส ไปเรียนหนังสือจ้ะ ปล่อยพี่เชสไปเรียนก่อนจ้ะ
    #392
    0
  3. #391 0983747989 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2562 / 16:25
    อิพี่เชลกลับมาคราวนี้นางมารของเราคงจะโตเป็นสาวแล้วมั้งค่ะเป็นกำลังใจให้ค่ะ
    #391
    0