พ่ายรักจอมบัญชา

ตอนที่ 36 : พ่ายรักจอมบัญชา : [36]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,527
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 147 ครั้ง
    9 ก.ย. 62

  ฝากพิจารณาอีบุ๊ก พ่ายรักจอมบัญชา ด้วยจ้า 
 (ท่านใดที่เคยโหลดฉบับที่ออกกับสำนักพิมพ์แล้วไม่ต้องโหลดซ้ำนะคะ) 
 ขอบพระคุณมากค่ะ 
 ธัญวลัย (มด) นัทธ์หทัย
พ่ายรักจอมบัญชา
ธัญวลัย
www.mebmarket.com
ความสงบสุขของ เชส ประกาศิต เอเลนโซ่ มหาเศรษฐีหนุ่มรูปงามผู้รักอิสระสาบสูญไปนับตั้งแต่มารดารับอุปการะ พิมพ์ไพลิน สาวน้อยวัยใสที่มีรักปักใจอยู่กับบุตรชายของผู้มีพระคุณ เข้ามาอยู่ในบ้าน เธอก่อกวนคุกคามเขามาหลายปีจนเชสอยากจะหนีไปให้ไกล แต่เขากลับหนีเธอไม่พ้น นางมารน้อยที่แฝงมาในคราบนางฟ้าสั่นคลอนหัวใจอันแข็งแกร่ง จนเขาต้องกลืนน้ำลายตัวเอง! ในเมื่อพิมพ์ไพลินอยากแต่งงานเป็นเมียของเขานัก...เชสก็จะรักเธอให้สาสม! 
*********************

    

 “ป้อนไหม ถ้าป้อนก็จะกิน”

คนแกล้งไม่สบายต่อรอง นัยน์ตาสีเหล็กจับจ้องดวงหน้าผุดผ่องของคนตัวเล็กนิ่งอย่างรอคอยคำตอบ

พิมพ์ไพลินมองคนตัวโตตาปริบๆ รู้สึกงงงันกับคำต่อรองนั้นไม่น้อย เพราะปกติประกาศิตจะเป็นคนขี้รำคาญ ไม่ชอบให้เธอเข้าใกล้ หรือว่าอาการป่วยทำให้สมองของเขาเลอะเลือนไปแล้ว

“ว่าไงล่ะ” ประกาศิตทวงถามอย่างคนใจร้อน

“ป้อนค่ะ พี่เชสลุกนั่งไหวไหมคะ”

แม้จะสงสัยพฤติกรรมแปลกประหลาดของเขา แต่หญิงสาวไม่มีเวลาปฏิเสธ จึงตอบรับง่ายๆ เพราะแค่ป้อนอาหารคนไข้ไม่ใช่เรื่องใหญ่โตสำหรับเธอ

“อืม...” ประกาศิตทำเสียงในลำคอเป็นเชิงตอบรับ ก่อนจะขยับลุกขึ้นนั่งช้าๆ พิงแผ่นหลังกับพนักโซฟาหรู

หญิงสาวขยับขึ้นมานั่งบนโซฟาตัวเดียวกับเขา ยกชามข้าวต้มมาถือไว้แล้วตักป้อนคนป่วยตามที่เขาต้องการ คิดเสียว่ามันคือหน้าที่ซึ่งเธอจะต้องตอบแทนเขาในฐานะบุตรชายสุดที่รักของผู้มีพระคุณ

แม้จะไม่รู้สึกหิว ไม่นึกอยากรับประทานอาหาร ทว่าเพื่อบรรลุความต้องการบางอย่าง ประกาศิตก็จำต้องอ้าปากรับข้าวต้มหมูที่ส่งกลิ่นหอมกรุ่นเข้าปาก และเคี้ยวอย่างช้าๆ เขาไม่ได้รับประทานแค่สองสามคำตามที่หล่อนขอ แต่ทานต่อไปเรื่อยๆ ไม่รีบร้อน ทว่าคนที่ร้อนใจกลับเป็นคนที่ตักป้อนเสียเอง

ขณะป้อนอาหารให้คนไข้ที่ไม่มีทีท่าว่าจะสั่งให้เธอหยุดป้อน พิมพ์ไพลินก็ชำเลืองมองนาฬิกาเรือนหรูที่แขวนบนผนังห้องหลายครั้ง เห็นเวลาที่เดินไปเรื่อยๆ แล้วก็รู้สึกกังวล กลัวว่าจะแต่งตัวไม่ทันเพราะใกล้ถึงเวลานัดหมายเข้ามาทุกทีแล้ว

“ข้าวต้มหมดชามแล้วค่ะ พี่เชสอย่าลืมกินยานะคะ ไพลินขอตัวขึ้นไปแต่งตัวก่อนค่ะ”

หญิงสาวเตือนเขาอย่างหวังดี และเอ่ยขอตัวทันทีที่ทำหน้าที่ป้อนอาหารให้คนป่วยเสร็จแล้ว

“แต่งตัวจะออกไปไหนเหรอ” ประกาศิตแสร้งถามทั้งที่รู้แล้วว่าคนตัวบางจะออกไปไหน

“ไพลินนัดกินอาหารค่ำกับพี่รัชค่ะ นี่ก็ใกล้เวลาที่พี่รัชจะแวะมารับแล้ว ไพลินต้องรีบขึ้นไปแต่งตัวค่ะ”

พิมพ์ไพลินตอบคำถามของประกาศิตไปตามจริง

“ฉันไม่สบาย เธอยังจะออกไปข้างนอกอีกเหรอไพลิน” คนแกล้งป่วยเอ่ยถามเสียงขรึม 

“พี่รัชนัดไพลินหลายครั้งแล้ว และครั้งนี้ไพลินรับปากแล้วว่าจะไป ไพลินไม่อยากผิดนัดค่ะ พี่เชสกินยาแล้วนอนพักผ่อนนะคะ อาการปวดหัวจะได้ทุเลาลง”

พิมพ์ไพลินแจกแจงเหตุผลที่ตนต้องไปตามนัด และทิ้งท้ายด้วยการกำชับเขาด้วยความห่วงใยอย่างแท้จริง

“แล้วถ้าฉันอาการหนักกว่าเดิมล่ะ”

“ถ้าอาการไม่ดีขึ้นให้คนของพี่เชสโทร.หาไพลินนะคะ ไพลินจะโทร.ตามหมอให้ แต่ไพลินคิดว่าอาการของพี่เชสน่าจะดีขึ้นค่ะ ถ้าพี่เชสกินยาและนอนพักผ่อนให้เพียงพอ ไพลินขอตัวก่อนนะคะ”

“ถ้าเห็นว่าคนนอกบ้านสำคัญกว่าคนในบ้านก็ไปเถอะ ไม่ต้องสนใจฉันหรอก”

กระแสเสียงที่ถูกเปล่งออกมาจากริมฝีปากสีเข้มได้รูปของประกาศิตติดไปทางประชดประชัน ซึ่งคนฟังก็รับรู้ได้เป็นอย่างดี หากแต่เธอก็เลือกที่จะไม่ตอบโต้กลับ และพูดกำชับเขาอีกครั้งอย่างห่วงใย

“พี่เชสอย่าลืมกินยานะคะ”

พิมพ์ไพลินบอกคนหน้าบึ้งด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน ก่อนจะเดินออกไปจากห้องทำงานพร้อมกับถาดและชามข้าวต้มที่ว่างเปล่า โดยมีสายตาขุ่นคลั่กของประกาศิตมองตามไปอย่างไม่ละสายตา

“บ้าชะมัด!

คนแกล้งป่วยสบถออกมาอย่างหงุดหงิดในหัวใจทันทีที่หญิงสาวพ้นออกไปจากห้อง เขาลงทุนถึงขนาดแกล้งป่วย ลงทุนกินข้าวต้มจนหมดชามเพื่อถ่วงเวลา อยากให้พิมพ์ไพลินยกเลิกนัด แต่หล่อนก็ยังเลือกที่จะไปกับไอ้หมอนั่น!

 

บทที่ 7

ณ มุมหนึ่งภายในร้านอาหารที่ตกแต่งอย่างหรูหรา บรรยากาศแสนโรแมนติกใจกลางเมืองกรุง ซึ่งเป็นร้านที่พิรัชเลือกใช้บริการสำหรับนัดครั้งแรกระหว่างเขากับพิมพ์ไพลิน โดยเจาะจงเลือกโต๊ะที่ค่อนข้างเป็นส่วนตัว 

“ทำไมกินน้อยจังล่ะครับไพลิน อาหารร้านนี้รสชาติไม่ถูกปากเหรอครับ”

พิรัชเอ่ยปากถามอย่างใคร่รู้ เมื่อสังเกตเห็นคู่เดตของตนไม่กระตือรือร้นกับการรับประทานอาหารบนโต๊ะสักเท่าไร ทั้งที่ทุกเมนูที่เลือกมาหน้าตาน่ารับประทานและเป็นอาหารขึ้นชื่อของร้านนี้ทั้งสิ้น

“รสชาติอร่อยค่ะ แต่ไพลินเป็นคนกินไม่เก่งมาตั้งแต่เด็กแล้วค่ะ”

พิมพ์ไพลินบอกเหตุผลด้วยรอยยิ้มละไม เธอจะบอกพิรัชได้อย่างไรว่ากำลังเป็นห่วงคนที่บ้าน ไม่รู้ว่าป่านนี้อาการปวดหัวของเขาจะทุเลาลงหรือยัง ส่งผลให้เธอพลอยไม่อยากรับประทานอะไร ทั้งที่เมนูอาหารบนโต๊ะล้วนแต่น่ารับประทาน

“มิน่าล่ะ ไพลินถึงได้ตัวเล็กนิดเดียว” พิรัชสัพยอกยิ้มๆ ซึ่งฝ่ายหญิงก็ยิ้มรับอย่างไม่โต้แย้ง

“พี่รัชกินเยอะๆ นะคะ” หญิงสาวแนะนำเสียงใสและเป็นฝ่ายตักอาหารให้เขาบ้าง

“ขอบคุณครับ” พิรัชเปิดยิ้มอย่างพึงพอใจ “กินอาหารเสร็จแล้วเราไปฟังเพลงกันต่อดีไหมครับไพลิน”

“ไพลินว่าเอาไว้วันหลังดีกว่านะคะ ช่วงนี้นายแม่ไม่อยู่บ้าน ไพลินไม่อยากกลับดึกค่ะ”

พิมพ์ไพลินปฏิเสธคำชวนของชายหนุ่มอย่างละมุนละไม ส่วนเหตุผลที่แท้จริงนั้นเธอทราบอยู่แก่ใจดีว่าเพราะอะไรจึงต้องปฏิเสธเขา

“ตกลงครับ”

พิรัชยอมรับการตัดสินใจของหญิงสาว และเข้าใจเหตุผลของเธอดี ทั้งนี้ก็เพราะเขาทราบจากมารดาว่า พิมพ์ไพลินถูกเลี้ยงดูมาอย่างไรนั่นเอง

พิมพ์ไพลินเปิดยิ้มอ่อนหวาน เธอรับประทานอาหารร่วมกับพิรัช และสนทนากับเขาตามปกติ ขณะที่ภายในใจนั้นยังคงเป็นห่วงคนที่บ้านอยู่ตลอดเวลา

**********************************************************************

ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามอ่าน ขอบคุณทุกคอมเมนต์และกำลังใจค่ะ
ขอให้อ่านอย่างมีความสุขนะคะ

อ่านอาญารักคนพาล ซีรีส์ชุดเดียวกันคลิกที่โปสเตอร์ค่ะ


ฝาก เมียกรรมสิทธิ์ นิยายที่จะอัปเร็วๆ นี้ด้วยนะคะ (คลิกที่ภาพค่ะ)


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 147 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

575 ความคิดเห็น

  1. #473 aemly (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 10 กันยายน 2562 / 23:36

    ตลกอิพี่

    #473
    0
  2. #469 Tudtu Sujaree (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 9 กันยายน 2562 / 21:39
    แหม่ๆพี่เชส นะ

    แน่ะๆไพลิน มีความห่วงพี่เชสอีก
    #469
    0