พ่ายรักจอมบัญชา

ตอนที่ 26 : พ่ายรักจอมบัญชา : [26]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,797
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 152 ครั้ง
    4 ก.ย. 62

แจ้งข่าวอีบุ๊กค่ะ 
 พ่ายรักจอมบัญชา  จัดโปรโมชั่นอีบุ๊กราคาพิเศษ 169 บาท 
(วันสุดท้ายแล้วจ้า)  
หมดโปรโมชั่นราคาอีบุ๊กจะอยู่ที่ 219 บาทค่ะ 
 ฝากพิจารณาผลงานด้วยนะคะ 
 (ท่านใดที่เคยโหลดแล้วไม่ต้องโหลดซ้ำนะคะ) 
 ขอบพระคุณมากค่ะ 
 ธัญวลัย (มด) นัทธ์หทัย
พ่ายรักจอมบัญชา
ธัญวลัย
www.mebmarket.com
ความสงบสุขของ เชส ประกาศิต เอเลนโซ่ มหาเศรษฐีหนุ่มรูปงามผู้รักอิสระสาบสูญไปนับตั้งแต่มารดารับอุปการะ พิมพ์ไพลิน สาวน้อยวัยใสที่มีรักปักใจอยู่กับบุตรชายของผู้มีพระคุณ เข้ามาอยู่ในบ้าน เธอก่อกวนคุกคามเขามาหลายปีจนเชสอยากจะหนีไปให้ไกล แต่เขากลับหนีเธอไม่พ้น นางมารน้อยที่แฝงมาในคราบนางฟ้าสั่นคลอนหัวใจอันแข็งแกร่ง จนเขาต้องกลืนน้ำลายตัวเอง! ในเมื่อพิมพ์ไพลินอยากแต่งงานเป็นเมียของเขานัก...เชสก็จะรักเธอให้สาสม! 
*********************


“อยากแต่งงานกับฉัน แล้วรู้หรือยังว่าหน้าที่ภรรยาต้องทำอะไรบ้าง” ประกาศิตเค้นเสียงถาม ใบหน้าคมคร้ามเคร่งเครียดอย่างเห็นได้ชัด

“ตอนนี้ยังไม่รู้ แต่ไพลินก็พร้อมที่จะเรียนรู้ค่ะ” หญิงสาวเอ่ยตอบและมองเขาด้วยสายตามุ่งมั่น    

“เธอจะเรียนรู้ยังไงฮึ” ประกาศิตหรี่ตามองคนตรงหน้าพลางยกสองมือขึ้นกอดอก

“ก็เปิดหาในกูเกิลไงคะ ในนั้นมีทุกอย่างที่เราอยากจะรู้” ใบหน้าหวานเชิดขึ้นเล็กน้อยเมื่อตอบคำถามนั้น ท่าทางของเธอมั่นใจอย่างยิ่ง

ประกาศิตหัวเราะในลำคออย่างเยาะหยัน พลางโคลงศีรษะไปมาอย่างช้าๆ ก่อนอธิบายด้วยสีหน้าจริงจัง

“หน้าที่ภรรยาไม่ได้ง่ายอย่างที่เธอคิดหรอก เพราะทฤษฎีกับปฏิบัติมันไม่เหมือนกัน”

“ไพลินรู้ค่ะว่ามันไม่เหมือนกัน แต่ไพลินคิดว่ามันไม่ยากเกินความสามารถค่ะ พี่เชสบอกมาเถอะค่ะ ว่าไพลินจะต้องทำยังไงถึงจะได้แต่งงานกับพี่เชส”

ความมุ่งมั่นตั้งใจที่จะเป็นเจ้าสาวของประกาศิตทำให้พิมพ์ไพลินไม่ละความพยายาม เพราะเชื่อเสมอว่าความตั้งใจที่แน่วแน่จะนำพาไปสู่ความสำเร็จที่แท้จริง

“ทำไมเธอถึงอยากแต่งงานกับฉัน”

ชายหนุ่มโพล่งถามตรงๆ และคนถูกถามก็ตอบเขาอย่างตรงไปตรงมาเช่นกัน เพราะเธอไม่เคยปิดบังความรู้สึกที่มีต่อเขามาตั้งแต่ต้นแล้ว

“ก็เพราะไพลินรักพี่เชสน่ะสิคะ ถ้าไม่รักจะมาถามทำไม”

แม้จะพอรู้ว่าพิมพ์ไพลินคิดอย่างไรกับตน แต่คำตอบตรงไปตรงมานั้นก็ทำให้คนฟังชะงักไปเหมือนกัน ความสับสนอลหม่านเริ่มก่อตัวขึ้นในใจของเขา 

“อย่างเธอเป็นเมียฉันไม่ได้หรอกไพลิน เพราะแค่เปลื้องผ้านั่งเป็นแบบให้ฉันวาด เธอยังไม่กล้าเลย”

“ก็เรายังไม่ได้เป็นอะไรกันนี่คะ นายแม่สอนทุกวันว่าให้รักนวลสงวนตัว จะให้ไพลินทำแบบนั้นได้ยังไงคะ” หญิงสาวแย้งด้วยเหตุผล

“ถ้างั้นเธอก็หมดสิทธิ์แล้วละ เพราะก่อนจะแต่งงาน ฉันต้องทดลองอยู่กับผู้หญิงที่จะมาเป็นเจ้าสาวก่อน มั่นใจแล้วถึงจะตกลงใจแต่งงานกัน” ประกาศิตพูดอย่างคนเห็นแก่ตัวเพื่อให้หล่อนเปลี่ยนความตั้งใจ

“อยู่ด้วยกัน นอนด้วยกัน และมีอะไรกันก่อนแต่งงานน่ะเหรอคะ” เธอทวนถาม

“ใช่” เขายืนยันสั้นๆ ทว่าหนักแน่นทีเดียว

“แล้วถ้าอยู่ด้วยกันไม่ได้ ฝ่ายหญิงก็เสียเปรียบน่ะสิคะ” หญิงสาวเอ่ยทักท้วงเสียงสูง สีหน้ายุ่งเหยิง

ประกาศิตไหวไหล่ แต่ไม่ได้ตอบโต้กลับ มันคือการยอมรับกลายๆ ว่าฝ่ายหญิงย่อมต้องเสียเปรียบฝ่ายชายอย่างแน่นอน

“อยู่ด้วยกันเพื่อเรียนรู้ แต่ไม่มีอะไรกันได้ไหมคะ” พิมพ์ไพลินต่อรอง เพราะถูกสอนให้รักนวลสงวนตัวมาตั้งแต่เด็ก

“เธอไม่เหมาะที่จะเป็นเจ้าสาวของฉันหรอกไพลิน อย่าพยายามเลย” ชายหนุ่มพูดเพื่อตัดกำลังใจของฝ่ายหญิง

“ไพลินรักพี่เชสนะคะ พี่เชสไม่รักไพลินสักนิดเลยเหรอคะ”

คำถามโต้งๆ ตรงไปตรงมา รวมถึงสายตาคาดคั้นของหญิงสาว ทำให้เจ้าของร่างสูงใหญ่สอดมือทั้งสองลงในกระเป๋ากางเกงเนื้อดีแล้วเดินหนีไปยืนที่หน้าต่างเพื่ออำพรางสีหน้า และตอบคำถามเธอในท่าหันหลังให้

“เธอรู้คำตอบนั้นดีอยู่แล้วนะไพลิน”

พิมพ์ไพลินเม้มปากแน่น ดวงตาสีน้ำตาลเข้มฉายแววตัดพ้อ ขอบตาร้อนผ่าวขึ้นเหมือนจะร้องไห้ แต่ก็พยายามไม่ให้มันไหลออกมา ในเมื่อเขาไม่รับรัก ไม่เห็นคุณค่า เธอจะทู่ซี้อยู่อีกทำไมกัน

“ในเมื่อความรักของไพลินไม่มีค่าสำหรับพี่เชส ไพลินก็จะมอบให้คนที่เห็นคุณค่า ขอบคุณที่สละเวลาให้ไพลินได้พูดในสิ่งที่อยากจะพูดค่ะ”

เอ่ยจบคนอกหักก็เดินกลับออกไปจากห้องทำงานของประกาศิตอย่างเงียบๆ และปิดประตูห้องอย่างแผ่วเบา ไม่มีการประชดประชันด้วยการปิดประตูเสียงดังเหมือนครั้งก่อนๆ

เจ้าของร่างสูงใหญ่ค่อยๆ หันกลับไปมองประตูห้องก่อนจะพ่นลมหายใจออกมาอย่างหนักหน่วง

“ยายบ้า...ชอบหาเรื่องให้เราว้าวุ่นใจไม่รู้จบ”

ประกาศิตไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมจะต้องร้อนรนใจกับคำพูดก่อนจากไปของพิมพ์ไพลิน ซึ่งความจริงเขาควรจะดีใจด้วยซ้ำที่ต่อจากนี้ไปหล่อนจะไม่เข้ามาวุ่นวายกับชีวิตของเขาอีก หากแต่ทำไมเขาถึงได้รู้สึกหงุดหงิดหัวใจเช่นนี้เล่า

 

เป็นเวลาหนึ่งสัปดาห์ที่ประกาศิตเดินทางไปทำธุระที่สิงคโปร์และฮ่องกงพร้อมกับสองคนสนิทของเขา และเมื่อเสร็จธุระชายหนุ่มก็เดินทางกลับบ้านเพ็ญโภไคยที่เมืองไทย โดยไม่ได้แวะเวียนที่ไหนอีกเลย

“รถของใครเหรอชบา”

ประกาศิตเอ่ยปากถามสาวใช้เมื่อเห็นรถไม่คุ้นสายตาจอดอยู่ด้านหน้าคฤหาสน์หลังงาม

“รถของคุณหญิงพิกุลทองค่ะ” ชบาตอบนายหนุ่มอย่างนอบน้อม

“อ้อ” ชายหนุ่มพยักหน้าเนิบช้า เขารู้ว่าบุคคลที่สาวใช้เอ่ยชื่อคือเพื่อนสนิทคนหนึ่งของมารดา ซึ่งเขาเคยพบหน้าแล้วเมื่อปีก่อน

“แล้วไพลินล่ะ อยู่กับคุณแม่ด้วยหรือเปล่า”

“คุณไพลินพาคุณพิรัช ลูกชายของคุณหญิงพิกุลทองไปเดินเล่นแถวๆ ศาลาริมน้ำค่ะ”

คำตอบของชบาทำให้ใบหน้าหล่อเหลาของประกาศิตปรากฏริ้วรอยบางอย่าง เขาไม่อยู่บ้านหลายวันไม่รู้ว่ามีเหตุการณ์อะไรเกิดขึ้นที่บ้านบ้าง จึงเลียบเคียงถามสาวใช้เพราะรู้สึกสังหรณ์ใจบอกไม่ถูก

“ระหว่างที่ฉันไม่อยู่ สองแม่ลูกคู่นี้มาหาคุณแม่กี่ครั้งแล้ว”

**********************************************************************

สังหรณ์ใจอะไรคะพี่เชส ปฏิเสธน้องแล้วอย่ามาทำหวงก้างนะคะ
ผลการค้นหารูปภาพสำหรับ ดุ๊กดิ๊กน่ารัก

ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามอ่าน ขอบคุณทุกคอมเมนต์และกำลังใจค่ะ
ขอให้อ่านอย่างมีความสุขนะคะ

อ่านอาญารักคนพาล ซีรีส์ชุดเดียวกันคลิกที่โปสเตอร์ค่ะ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 152 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

575 ความคิดเห็น

  1. #453 aemly (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 5 กันยายน 2562 / 23:04

    รักคนใหม่เลย

    #453
    0
  2. #446 Jiminbts99 (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 4 กันยายน 2562 / 23:31
    พี่ไม่มีสิทธิ์มาหวงน้องแล้วนะ555

    อยากอ่านต่อแล้วววว
    #446
    0
  3. #444 Ammy_K (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 4 กันยายน 2562 / 19:36

    55555สมหน้า
    #444
    0
  4. #443 Nongladdawan (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 4 กันยายน 2562 / 17:56
    อย่ามาหวงน้องนะ....
    #443
    0