พ่ายรักจอมบัญชา

ตอนที่ 23 : พ่ายรักจอมบัญชา : [23]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,088
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 128 ครั้ง
    3 ก.ย. 62

แจ้งข่าวอีบุ๊กค่ะ 
 พ่ายรักจอมบัญชา มีให้โหลดที่เมพแล้วนะคะ 
จัดโปรโมชั่นอีบุ๊กราคาพิเศษ 169 บาท (เหลือเวลาอีก 1 วันค่ะ)  
หมดโปรโมชั่นราคาอีบุ๊กจะอยู่ที่ 219 บาทค่ะ 
 ฝากพิจารณาผลงานด้วยนะคะ 
 (ท่านใดที่เคยโหลดแล้วไม่ต้องโหลดซ้ำนะคะ) 
 ขอบพระคุณมากค่ะ 
 ธัญวลัย (มด) นัทธ์หทัย
พ่ายรักจอมบัญชา
ธัญวลัย
www.mebmarket.com
ความสงบสุขของ เชส ประกาศิต เอเลนโซ่ มหาเศรษฐีหนุ่มรูปงามผู้รักอิสระสาบสูญไปนับตั้งแต่มารดารับอุปการะ พิมพ์ไพลิน สาวน้อยวัยใสที่มีรักปักใจอยู่กับบุตรชายของผู้มีพระคุณ เข้ามาอยู่ในบ้าน เธอก่อกวนคุกคามเขามาหลายปีจนเชสอยากจะหนีไปให้ไกล แต่เขากลับหนีเธอไม่พ้น นางมารน้อยที่แฝงมาในคราบนางฟ้าสั่นคลอนหัวใจอันแข็งแกร่ง จนเขาต้องกลืนน้ำลายตัวเอง! ในเมื่อพิมพ์ไพลินอยากแต่งงานเป็นเมียของเขานัก...เชสก็จะรักเธอให้สาสม! 
*********************


 “งั้นก็ตอบมาสิว่าเข้ามาทำอะไรในห้องของฉันเวลานี้”

 “ไพลินมาดูความเรียบร้อยเท่านั้นค่ะ ขอตัวก่อนนะคะ”

พิมพ์ไพลินตอบเสียงรัว ก่อนเบี่ยงตัวอ้อมร่างใหญ่แล้วก้าวถี่ๆ ตรงไปที่ประตูบานหรู มือบางขาวผ่องเอื้อมคว้าลูกบิดประตูห้องหมายจะเปิดออกไป ทว่าฝ่ามือใหญ่ของคนที่ก้าวตามมาประชิดตัวทางด้านหลังกลับดันเอาไว้ ไม่ยอมให้เธอเปิดออกไปง่ายๆ  

“พี่เชสจะเอายังไงคะ”

ร่างบางหันกลับมาเผชิญหน้าพร้อมเงยหน้าขึ้นถามคนตัวใหญ่ที่ยืนในระยะกระชั้นชิด รับรู้ได้ถึงไอร้อนจากกายแกร่งและลมหายใจของกันและกันอย่างถนัดถนี่

“จะเอาคำตอบที่แท้จริง ไม่ใช่ข้ออ้างข้างๆ คูๆ”

ชายหนุ่มตอกกลับเสียงขุ่นคลั่ก ก้มมองดวงหน้าหวานด้วยสายตาดุดัน ข่มขวัญคนตัวบางให้ยอมพูดความจริงออกมา ทว่าหญิงสาวยังยืนยันคำตอบเดิมไม่เปลี่ยนแปลง ทั้งยังมองตอบเขาตาแข็งอีกด้วย

“ไพลินไม่มีคำตอบอื่นให้พี่เชสแล้วค่ะ”

“แน่ใจนะ” ประกาศิตถามย้ำเสียงลอดไรฟัน สีหน้าปรากฏเค้าอำมหิต  

“ค่ะ” เธอตอบรับสั้นๆ มั่นใจว่าอีกฝ่ายจะต้องรำคาญแล้วปล่อยตนไปเหมือนตอนเป็นเด็กแน่ๆ

ดวงตาสีเหล็กของประกาศิตกวาดไล้วนเวียนอยู่ที่ใบหน้าหวาน ดวงตาของหล่อนที่จ้องมองเขานั้นฉายแววดื้อด้านชัดเจน เห็นเช่นนี้แล้วเขาคงจะไม่ได้คำตอบที่แท้จริงจากปากหล่อนแน่ๆ แต่จะปล่อยตัวไปโดยไม่ทำอะไรเลยก็คงจะเป็นไปไม่ได้อีกเช่นกัน ต้องมีการสั่งสอนกันบ้างละ

ไวเท่าความคิด มือหนาข้างหนึ่งของประกาศิตยึดปลายคางเรียวไว้มั่น ก่อนใบหน้าคมสันจะก้มลงปิดปากสีกุหลาบที่อยู่ห่างไม่ถึงฟุตนั้นอย่างรวดเร็ว

“อุ๊บ!” เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างฉับพลันทันใดและไม่ได้คาดคิดนั้น ทำให้พิมพ์ไพลินได้แต่ยืนแข็งค้างอย่างตกใจ เปิดโอกาสให้คนตัวโตดูดดึงเรียวปากนุ่มและใช้ลิ้นสำรวจความหอมหวานภายในปาก โดยที่เธอไม่สามารถทำอะไรเขาได้เลย

“พะ...พี่เชสจูบไพลินทำไมคะ” คนถูกจูบถามเสียงสั่นพร่าทันทีที่ประกาศิตถอนใบหน้าออกห่าง

“ลงโทษที่เธอบุกรุกพื้นที่ส่วนตัวของฉันในยามวิกาลโดยไม่ได้รับอนุญาต”

ชายหนุ่มประกาศโทษของหล่อนเสียงเรียบ สายตาที่จ้องมองอีกฝ่ายเฉียบขาดอยู่ในที

“แต่ไพลินไม่ได้มีเจตนาร้ายนี่คะ” เธอยอกย้อนอย่างบริสุทธิ์ใจ

“ฉันไม่สนใจ ในเมื่อเธอแอบเข้ามาโดยไม่บอกกล่าว ฉันก็ต้องลงโทษ วันหลังเธอจะได้ไม่ทำอีก”

“แล้วทำไมไม่ลงโทษไพลินเหมือนตอนเด็กๆ ล่ะคะ”

“จับเธอมาตีก้นมันเป็นการลงโทษแบบเด็กๆ แต่ตอนนี้เธอโตเป็นสาวแล้วก็ต้องลงโทษแบบนี้แหละ ถ้าไม่อยากถูกจูบก็อย่าทำ แต่ถ้ายังไม่หลาบจำฉันก็จะทำโทษเธอด้วยวิธีเดิม”

“พี่เชสเอาเปรียบไพลิน” คนถูกจูบจนปากบวมเจ่อตัดพ้อต่อว่า จ้องมองคนเอาเปรียบตนตาแข็ง

“จะหาว่าฉันเอาเปรียบได้ยังไงในเมื่อเธอเป็นคนรนหาที่เอง จริงไหม” เจ้าของห้องย้อนถามและยิ้มใส่ตากลมโตอย่างยั่วเย้า 

พิมพ์ไพลินเม้มเรียวปากแน่นอย่างฮึดฮัดขัดใจที่ถูกอีกฝ่ายลงโทษด้วยวิธีที่ไม่เป็นธรรม หากแต่ก็ทำอะไรเขาไม่ได้ เพราะเธอรนหาที่เองอย่างที่เขาว่าจริงๆ

“ออกไปได้แล้ว” ชายหนุ่มปล่อยมือจากประตูห้อง แล้วยืนกอดอกมองหล่อนด้วยสีหน้าจริงจัง

คนถูกจูบเป็นครั้งที่สองทำได้เพียงแค่มองค้อนคนตัวใหญ่ตาคว่ำ ก่อนจะเปิดประตูแล้วก้าวออกไปจากห้องนอนของเขาอย่างว่องไว

“หวังว่าเธอจะไม่หาเรื่องใส่ตัวให้ถูกทำโทษอีกนะไพลิน”

ประกาศิตรำพึงกับตัวเองเบาๆ พร้อมกับพ่นลมหายใจออกมาหนักหน่วง เขาเองก็เริ่มไม่มั่นใจแล้วว่า วิธีการลงโทษของตนจะทำให้พิมพ์ไพลินหลาบจำ หรือจะทำให้ตัวเองหวั่นไหวกันแน่

“ว่าแต่ไพลินเข้ามาทำอะไรในห้องของเรานะ”

ดวงตาสีเหล็กทรงพลังกวาดมองสำรวจโดยรอบห้องนอนของตน แต่มองจนทั่วแล้วก็ไม่พบความผิดปกติใดๆ จึงเดินเข้าห้องน้ำเพื่อทำธุระส่วนตัว และทบทวนบทลงโทษที่ทำไปก่อนหน้านั้น

 

บทที่ 5

 

หลังอาหารมื้อเช้าของวันถัดมา พิมพ์ไพลินได้ออกไปทำธุระบางอย่างให้กับกัลยาณี กว่าจะเสร็จธุระและเดินทางกลับมาถึงบ้านก็ประมาณบ่ายโมงกว่าๆ

“นายแม่มีแขกเหรอลำดวน”

คนเพิ่งกลับมาถึงบ้านเอ่ยถามสาวใช้ด้วยความสงสัยเมื่อเห็นรถไม่คุ้นตาคันหนึ่งจอดอยู่หน้าคฤหาสน์

“ไม่ใช่แขกของคุณผู้หญิงหรอกค่ะ แต่เป็นแขกของคุณเชส” ลำดวนตอบ

“แขกของพี่เชส” พิมพ์ไพลินทวนคำตอบพลางขมวดคิ้วนิ่วหน้า และด้วยความสงสัยจึงเอ่ยถามต่อทันที

“แขกผู้หญิงหรือว่าผู้ชาย”

“ผู้หญิงค่ะ น่าจะเป็นลูกครึ่ง สวยสะดุดตามากค่ะ รูปร่างก็เหมือนนางแบบ”

**********************************************************************

ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามอ่าน ขอบคุณทุกคอมเมนต์และกำลังใจค่ะ
ขอให้อ่านอย่างมีความสุขนะคะ

อ่านอาญารักคนพาล ซีรีส์ชุดเดียวกันคลิกที่โปสเตอร์ค่ะ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 128 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

575 ความคิดเห็น

  1. #437 aemly (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 3 กันยายน 2562 / 10:20

    เอาแล้วใครมาหาพี่

    #437
    0