พ่ายรักจอมบัญชา

ตอนที่ 22 : พ่ายรักจอมบัญชา : [22]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,401
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 132 ครั้ง
    2 ก.ย. 62

แจ้งข่าวอีบุ๊กค่ะ 
 พ่ายรักจอมบัญชา มีให้โหลดที่เมพแล้วนะคะ 
จัดโปรโมชั่นอีบุ๊กราคาพิเศษ 169 บาท (เหลือเวลาอีก 2 วันค่ะ)  
หมดโปรโมชั่นราคาอีบุ๊กจะอยู่ที่ 219 บาทค่ะ 
 ฝากพิจารณาผลงานด้วยนะคะ 
 (ท่านใดที่เคยโหลดแล้วไม่ต้องโหลดซ้ำนะคะ) 
 ขอบพระคุณมากค่ะ 
 ธัญวลัย (มด) นัทธ์หทัย
พ่ายรักจอมบัญชา
ธัญวลัย
www.mebmarket.com
ความสงบสุขของ เชส ประกาศิต เอเลนโซ่ มหาเศรษฐีหนุ่มรูปงามผู้รักอิสระสาบสูญไปนับตั้งแต่มารดารับอุปการะ พิมพ์ไพลิน สาวน้อยวัยใสที่มีรักปักใจอยู่กับบุตรชายของผู้มีพระคุณ เข้ามาอยู่ในบ้าน เธอก่อกวนคุกคามเขามาหลายปีจนเชสอยากจะหนีไปให้ไกล แต่เขากลับหนีเธอไม่พ้น นางมารน้อยที่แฝงมาในคราบนางฟ้าสั่นคลอนหัวใจอันแข็งแกร่ง จนเขาต้องกลืนน้ำลายตัวเอง! ในเมื่อพิมพ์ไพลินอยากแต่งงานเป็นเมียของเขานัก...เชสก็จะรักเธอให้สาสม! 
*********************


ก๊อก...ก๊อก...ก๊อก...

เสียงเคาะประตูห้องนอนที่ดังขึ้นในเวลาประมาณสามทุ่มทำให้เจ้าของห้องหยิบรีโมตที่วางข้างๆ ขึ้นมากดลดเสียงทีวีให้เบาลง ก่อนเบนสายตาไปทางประตูห้องพร้อมเอ่ยอนุญาต

“เข้ามาได้จ้ะ”

หลังน้ำเสียงนุ่มนวลชวนฟังของกัลยาณี ประตูห้องนอนบานหรูก็ถูกเปิดเข้ามาอย่างระมัดระวัง ก่อนที่ร่างบอบบางจะก้าวเข้ามาภายในห้อง ใบหน้าสวยหวานฉาบไปด้วยรอยยิ้มพิมพ์ใจ

“ไพลินกลับมาแล้วค่ะนายแม่” พิมพ์ไพลินรายงานพร้อมกับเดินไปยังเตียงนอนที่ผู้มีพระคุณนั่งอยู่

“เที่ยวงานวัดสนุกไหมลูก”

“สนุกมากๆ เลยค่ะ เหมือนได้ระลึกความหลัง ตอนเด็กๆ คุณพ่อเคยพาไพลินไปนั่งชิงช้าสวรรค์ แต่ตอนนี้ไพลินไม่กล้านั่งแล้วค่ะ” พิมพ์ไพลินบอกเล่าเสียงใส ใบหน้าสวยสมวัยเปี่ยมไปด้วยความสุข

“ทำไมล่ะลูก กลัวความสูงเหรอจ๊ะ”

“เปล่าค่ะ ไพลินเกรงใจเด็กๆ ค่ะนายแม่ แกต่อแถวรอคิวยาวเหยียดเลยค่ะ”

หญิงสาวตอบเสียงกลั้วหัวเราะ ซึ่งคำตอบนั้นก็ทำให้กัลยาณีอดที่จะยิ้มออกมาไม่ได้

“งั้นก็ปล่อยให้เด็กๆ เขาเล่นกันเถอะจ้ะ”

“ไพลินก็เลยไปปาลูกดอกแทนค่ะ ได้ตุ๊กตาตัวใหญ่มาหลายตัว ไพลินยกให้ชบากับลำดวนไปหมดแล้วค่ะ” เธอบอกเล่าต่ออย่างตื่นเต้น

“ลูกสาวแม่ความสามารถล้นหลามจริงๆ” กัลยาณีเอ่ยชมยิ้มๆ

“ไม่ถึงขนาดนั้นหรอกค่ะ” หญิงสาวกล่าวอย่างถ่อมตัว ก่อนจะตัดบทเสียงหวานเมื่อเห็นว่าจวนได้เวลานอนของผู้มีพระคุณแล้ว

“ดึกแล้วไพลินไม่รบกวนเวลาพักผ่อนของนายแม่แล้วนะคะ”

“เที่ยวมาเหนื่อยๆ ไปอาบน้ำพักผ่อนเถอะจ้ะ”

พร้อมกับคำพูดนั้นมืออ่อนนุ่มของกัลยาณีก็สัมผัสที่ใบหน้าของหญิงสาวในอุปการะอย่างอ่อนโยน แววตาที่ทอดมองอีกฝ่ายเต็มไปด้วยความรักใคร่เอ็นดู

“ค่ะนายแม่”

พิมพ์ไพลินโอบกอดร่างผอมของผู้มีพระคุณด้วยความรักและเคารพสุดหัวใจ เธอไม่กล้าหอมแก้มท่าน เพราะที่ตรงนั้นมีใครบางคนสั่งห้ามเอาไว้ ก่อนเดินออกจากห้องเจ้าของบ้านไปอย่างเงียบๆ

 

พิมพ์ไพลินไม่ได้เดินกลับห้องพักของตัวเองหลังเดินออกมาจากห้องของกัลยาณี แต่เป้าหมายของเธอคือห้องบุตรชายของท่าน ที่ตอนนี้กำลังขลุกอยู่ในห้องวาดภาพ และคงอีกนานกว่าที่เขาจะกลับขึ้นมาพักผ่อน

ร่างบางเดินไปยังห้องพักทางปีกขวาของคฤหาสน์หลังงาม เมื่อเดินไปถึงก็เปิดเข้าไปภายในอย่างไม่รีรอ

เอาซ่อนไว้ตรงไหนดีนะ พี่เชสถึงจะมองไม่เห็น

พิมพ์ไพลินยืนครุ่นคิดอยู่กลางห้องนอนหรู มองหาที่ซ่อนของหินที่ได้มาจากแม่หมอ ซึ่งได้บอกให้เธอมอบให้กับคนรัก แต่เนื่องจากเธอไม่อาจทำอย่างที่แม่หมอกำชับได้ เพราะถ้ามอบให้ประกาศิตตรงๆ เขาคงจะโยนมันทิ้งอย่างแน่นอน จึงต้องใช้วิธีนำมาซ่อนไว้ภายในห้องนอนของเขาแทน

ในลิ้นชักโต๊ะหัวเตียงน่าจะปลอดภัย

เมื่อตัดสินใจได้ดังนั้นก็เดินไปเปิดลิ้นชักโต๊ะหัวเตียงนอน ก่อนนำหินสีซ่อนไว้ด้านในซึ่งว่างเปล่า นั่นก็แสดงว่า ประกาศิตไม่ได้ใช้งานเลย จึงน่าจะเป็นที่ซ่อนที่ดีที่สุดและใกล้ตัวเขาที่สุดแล้ว

เรียบร้อยแล้ว รีบกลับห้องดีกว่า

หญิงสาวผ่อนลมหายใจ หมุนกายเตรียมจะเดินออกไปจากห้องนอนของประกาศิตก่อนที่เขาจะกลับขึ้นมา แต่ดูเหมือนฟ้าจะไม่เข้าข้าง เมื่อประตูห้องถูกเปิดกว้างขณะที่เธอยังยืนชะงักค้างอยู่กลางห้องนอนหรู

“เธอเข้ามาทำอะไรในห้องฉัน!

น้ำเสียงทรงพลังดังคับห้อง ดวงตาสีเหล็กฉายแววดุดันขณะจับจ้องผู้บุกรุกสาวที่ยืนแข็งทื่ออยู่ภายในห้องนอนของตน

“เอ่อ...” พิมพ์ไพลินอึกอัก เพราะไม่คิดว่าประกาศิตจะกลับขึ้นมาเวลานี้จึงไม่ได้เตรียมคำแก้ตัวเอาไว้ล่วงหน้า

“เข้ามาขโมยของใช่ไหม” ประกาศิตถาม น้ำเสียงดุกร้าว

“เปล่านะคะ” หญิงสาวส่ายหน้าปฏิเสธพัลวัน

“ฉันไม่เชื่อ ยังไงฉันก็จะต้องค้นตัวเธอก่อน” ว่าแล้วก็ย่างสามขุมเข้าไปหาคนตัวบาง จัดการค้นตัวหล่อนอย่างถือวิสาสะ

“อุ๊ย! พี่เชส!

พิมพ์ไพลินหน้าร้อนผ่าวด้วยความอายระคนตกใจ เมื่อถูกมือใหญ่ของประกาศิตลูบไล้สัมผัสตั้งแต่หน้าอกนูนทั้งสองข้าง เอวคอด สะโพกกลมกลึง และเรียวขาทั้งสองข้าง เขาลูบลงมาอย่างไม่คิดจะเกรงใจ ทำเอาคนถูกค้นตัวขนลุกขนชัน ใจเต้นไม่เป็นส่ำ

“นี่อะไร” ประกาศิตยืดตัวตรงพร้อมเอ่ยถามเมื่อพบของบางอย่างในกระเป๋ากางเกงของผู้บุกรุกสาว

“หินนำโชคของไพลินค่ะ ขอคืนนะคะ”

พิมพ์ไพลินคว้าหินก้อนเล็กจากมือใหญ่ใส่ลงไปในกระเป๋ากางเกงของตนตามเดิม ก่อนเงยหน้าขึ้นบอกเขาอย่างบริสุทธิ์ใจ

“ไพลินบอกแล้วไงคะว่าไม่ได้เข้ามาขโมยของ”

“งั้นก็ตอบมาสิว่าเข้ามาทำอะไรในห้องของฉันเวลานี้”

ประกาศิตคาดคั้นเสียงเข้ม ใบหน้าหล่อเหลาบ่งบอกชัดเจนว่าเขาเอาจริง เพราะไม่ใช่เวลาที่อีกฝ่ายจะมาเก็บห้อง หล่อนจะต้องมีจุดมุ่งหมายอื่นอย่างแน่นอน

**********************************************************************

ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามอ่าน ขอบคุณทุกคอมเมนต์และกำลังใจค่ะ
ขอให้อ่านอย่างมีความสุขนะคะ

อ่านอาญารักคนพาล ซีรีส์ชุดเดียวกันคลิกที่โปสเตอร์ค่ะ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 132 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

575 ความคิดเห็น

  1. #436 aemly (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 3 กันยายน 2562 / 10:17

    ตอบยังไงดีน๊า

    #436
    0
  2. #435 Tudtu Sujaree (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 3 กันยายน 2562 / 00:55
    ง่ะ เอาแล้วสิไพลิน ตอบยังไงดี
    #435
    0
  3. #429 -:aannanann:- (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 2 กันยายน 2562 / 20:34
    เอะอะถึงเนื้อถึงตัวตลอดดดดด
    #429
    0