พ่ายรักจอมบัญชา

ตอนที่ 20 : พ่ายรักจอมบัญชา : [20]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,454
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 147 ครั้ง
    1 ก.ย. 62

แจ้งข่าวอีบุ๊กค่ะ 
 พ่ายรักจอมบัญชา มีให้โหลดที่เมพแล้วนะคะ 
จัดโปรโมชั่นอีบุ๊กราคาพิเศษ 169 บาท (เหลือเวลาอีก 3 วันค่ะ)  
หมดโปรโมชั่นราคาอีบุ๊กจะอยู่ที่ 219 บาทค่ะ 
 ฝากพิจารณาผลงานด้วยนะคะ 
 (ท่านใดที่เคยโหลดแล้วไม่ต้องโหลดซ้ำนะคะ) 
 ขอบพระคุณทุกท่านสำหรับทุกๆ การสนับสนุนค่ะ 
 ธัญวลัย (มด) นัทธ์หทัย
พ่ายรักจอมบัญชา
ธัญวลัย
www.mebmarket.com
ความสงบสุขของ เชส ประกาศิต เอเลนโซ่ มหาเศรษฐีหนุ่มรูปงามผู้รักอิสระสาบสูญไปนับตั้งแต่มารดารับอุปการะ พิมพ์ไพลิน สาวน้อยวัยใสที่มีรักปักใจอยู่กับบุตรชายของผู้มีพระคุณ เข้ามาอยู่ในบ้าน เธอก่อกวนคุกคามเขามาหลายปีจนเชสอยากจะหนีไปให้ไกล แต่เขากลับหนีเธอไม่พ้น นางมารน้อยที่แฝงมาในคราบนางฟ้าสั่นคลอนหัวใจอันแข็งแกร่ง จนเขาต้องกลืนน้ำลายตัวเอง! ในเมื่อพิมพ์ไพลินอยากแต่งงานเป็นเมียของเขานัก...เชสก็จะรักเธอให้สาสม! 
*********************


“ลูกคนนี้นี่ จะบอกตรงๆ ก็ไม่ได้ ต้องให้แม่คิดตามตลอด”

ผู้เป็นแม่มองตามแผ่นหลังกว้างพลางส่ายหน้าอย่างระอาใจ ทำไมเธอจะไม่รู้ว่าบุตรชายจงใจฝากคำพูดประโยคนั้นให้ใคร เพราะมีเพียงคนเดียวเท่านั้นที่กล้าพาตัวเองเข้าไปในห้องวาดภาพขณะที่เจ้าของห้องอยู่ด้านใน

“หนูไพลินอย่าไปถือสาพี่เขานะลูก เชสเป็นคนปากหนัก พูดจาไม่ค่อยจะรักษาน้ำใจ แต่จริงๆ พี่เขาใจดีนะจ๊ะ”

“ไพลินไม่คิดอะไรมากหรอกค่ะนายแม่”

พิมพ์ไพลินไม่ได้คิดมากกับคำพูดเหน็บแนมของบุตรชายผู้มีพระคุณ แต่ความรู้สึกของเธอนั้นคือความหมั่นไส้ผู้ชายขี้เก๊กมากกว่า เขาคงกลัวเสียหน้าที่เผลอชมว่าอาหารว่างอร่อยจึงได้รีบจากไป และสั่งห้ามไม่ให้ใครผ่านไปรบกวน

“ดีแล้วละจ้ะ เชสเขาเป็นคนแบบนี้มาแต่ไหนแต่ไรแล้ว ลูกเองก็พอจะรู้ใช่ไหมจ๊ะ”     

“ค่ะ” พิมพ์ไพลินตอบรับสั้นๆ ก่อนเป็นฝ่ายเอ่ยขอตัวบ้าง เพราะมีหน้าที่หลายอย่างต้องไปดูแล

“ไพลินขอตัวไปดูความเรียบร้อยในห้องครัวก่อนนะคะนายแม่”

“ไปเถอะจ้ะ” น้ำเสียงอ่อนโยนเอ่ยอนุญาต และมองตามแผ่นหลังร่างบางที่เดินจากไปด้วยสายตาเอ็นดู

 

ดวงตาสีเหล็กจ้องมองภาพวาดสีน้ำมันที่ใกล้จะเสร็จสมบูรณ์ด้วยความพึงพอใจ ประกาศิตเหลือบมองนาฬิกาที่แขวนอยู่บนผนัง ความเพลิดเพลินที่ได้รับจากงานอดิเรกทำให้เขารู้สึกว่าช่วงเวลาที่อยู่ในห้องนี้เพิ่งผ่านไปเพียงไม่นาน แต่เมื่อเห็นเข็มนาฬิกาที่ชี้บอกว่าอีกสิบนาทีจะเป็นเวลาหนึ่งทุ่มแล้วนั้น ทำให้ชายหนุ่มรีบวางมือจากสิ่งที่ทำ เพราะเลยเวลาหาอาหารค่ำที่นัดกับมารดาเอาไว้มานานพอสมควรแล้ว

ร่างสูงใหญ่ก้าวยาวๆ ตรงไปยังห้องอาหารหรู เมื่อไปถึงก็พบผู้เป็นมารดานั่งคอยอยู่ตามที่คิดเอาไว้ แต่เขากลับไม่เห็นหญิงสาวในอุปการะของท่าน

“ผมขอโทษที่มาช้าครับคุณแม่” ประกาศิตออกตัวเมื่อเดินเข้าไปนั่งยังเก้าอี้ตัวประจำของเขา

“ช้านิดช้าหน่อยไม่เป็นไรหรอกจ้ะ” กัลยาณีคลี่ยิ้มอ่อนโยน

“ลูกสาวคนโปรดของคุณแม่ล่ะครับ”

คนมาใหม่อดไม่ได้ที่จะถามถึงพิมพ์ไพลิน เพราะปกติหล่อนไม่ใช่คนผิดเวลา หล่อนจะต้องมานั่งเสนอหน้าก่อนเขาทุกครั้ง

“หนูไพลินออกไปเที่ยวงานวัดจ้ะ” ผู้เป็นแม่ตอบตามจริง

“เป็นสาวเป็นนางเที่ยวกลางค่ำกลางคืน” ประกาศิตเอ่ยลอยๆ น้ำเสียงติดไปทางประชดประชัน

“เป็นห่วงน้องก็ตามไปดูแลสิจ๊ะ งานจัดที่สวนสาธารณะหน้าหมู่บ้านนี่เอง” กัลยาณีแนะนำยิ้มๆ

“ผมไม่ได้บอกสักคำว่าเป็นห่วงลูกสาวคุณแม่”

กัลยาณีโคลงศีรษะอย่างระอาใจกับคำพูดไม่รักษาน้ำใจของบุตรชาย และอดไม่ได้ที่จะถามความรู้สึกของเขาที่มีต่อพิมพ์ไพลิน

“หนูไพลินไม่น่ารักตรงไหน ทำไมเชสถึงได้แสดงท่าทีรังเกียจน้องตั้งแต่เล็กตนโต”

“คุณแม่ก็น่าจะทราบนะครับว่าลูกสาวคุณแม่สร้างวีรกรรมอะไรไว้กับผมบ้าง แต่ละอย่างมันน่ารักตรงไหนครับ” คนเป็นลูกชายให้เหตุผล

“แม่บอกหลายครั้งแล้วว่าที่น้องทำไปทุกอย่างก็เพราะอยากให้เชสรักและเอ็นดู น้องไม่ได้มีเจตนาก่อกวนนะลูก โตขึ้นน้องก็พยายามทำสารพัดเพื่อจะให้เชสพอใจ น้องทำขนาดนี้แล้วเชสยังไม่เห็นความดีของน้องอีกเหรอจ๊ะ”

ผู้เป็นมารดาพยายามอธิบายและชี้ให้บุตรชายเห็นความดีของหญิงสาวที่ตนอุปการะไว้

“ผมหิวแล้วครับคุณแม่ กินข้าวกันเถอะครับ”

ประกาศิตเฉไฉ เพราะไม่อยากถูกผู้เป็นมารดาซักไซ้เรื่องพิมพ์ไพลิน ซึ่งตอนนี้เขาเองก็ไม่แน่ใจว่าคิดอย่างไรกับหล่อนกันแน่

กัลยาณีได้แต่ถอนหายใจเมื่อบุตรชายพยายามที่จะบ่ายเบี่ยงและหลบเลี่ยงที่จะตอบคำถามเกี่ยวกับพิมพ์ไพลิน

“กินเยอะๆ นะครับ” ประกาศิตคลี่ยิ้มและตักอาหารใส่ในจานของมารดาอย่างเอาใจใส่

“จ้ะ เชสก็กินเยอะๆ นะ ของชอบของลูกทั้งนั้น”

“ครับ” ประกาศิตรับคำมารดาอย่างว่าง่าย กลายเป็นชายหนุ่มที่น่ารักขึ้นมาทันตาเห็น หลังจากนั้นเขาก็เปิดประเด็นสนทนาใหม่ ซึ่งเป็นเรื่องที่ไม่เกี่ยวข้องกับพิมพ์ไพลิน

 

พิมพ์ไพลินและสองสาวใช้วัยไล่เลี่ยกันเดินเที่ยวงานวัดที่จัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่ด้วยความเพลิดเพลินสนุกสนาน ภายในงานมีทั้งร้านค้าและเครื่องเล่นหลายอย่าง จึงมีผู้คนให้ความสนใจมาเที่ยวชมไม่น้อยทีเดียว

“คุณไพลินไปฝึกปรือฝีมือปาลูกดอกมาจากที่ไหนคะ ทำไมถึงได้ปาแม่นขนาดนี้”

“นั่นน่ะสิคะ ตั้งแต่ปามายังไม่พลาดสักดอก คุณไพลินสุดยอดมากค่ะ ได้ตุ๊กตาตัวใหญ่ตั้งหลายตัว”

ชบาและลำดวนพากันสัมภาษณ์นายสาวคนงามอย่างตื่นเต้นดีใจ หลังจากได้รับตุ๊กตาเพิ่มอีกหนึ่งตัวจากฝีมือการปาลูกโป่งด้วยลูกดอกของพิมพ์ไพลิน โดยก่อนหน้านั้นได้รับจากร้านอื่นที่แวะเวียนเข้าไปเล่นสี่ตัวแล้ว และถึงแม้จะต้องช่วยกันหอบหิ้วพะรุงพะรัง ทว่าใบหน้าของทั้งสามกลับเกลื่อนไปด้วยความสุข

“ฉันไม่ได้ฝึกที่ไหนหรอก แต่จำเทคนิคจากคุณพ่อมาน่ะ ตอนเด็กๆ ท่านพาฉันมาเที่ยวงานคล้ายๆ แบบนี้แหละ” พิมพ์ไพลินตอบยิ้มๆ

“แบบนี้เขาเรียกว่าลูกไม้หล่นไม่ไกลต้นค่ะ” ชบาว่า

“ใช่ค่ะ ได้ข่าวว่าคุณพ่อของคุณไพลินเป็นบอดี้การ์ดมือหนึ่งของคุณผู้ชาย คุณไพลินก็เลยเก่งเหมือนคุณพ่อไงคะ”

“นายแม่เล่าเรื่องคุณพ่อให้ฟังเหมือนกัน แต่ฉันไม่ได้เศษเสี้ยวของท่านหรอก เธอสองคนก็ชมเกินไป” พิมพ์ไพลินพูดอย่างถ่อมตัว

“เดินเที่ยวจนเมื่อขาแล้ว ลำดวนว่าเราไปนั่งพักกินขนมจีนที่ร้านนั้นก่อนดีไหมคะ ดูท่ารสชาติจะอร่อย” ลำดวนชี้ชวนไปยังหนึ่งในร้านค้าภายในงาน ซึ่งมีลูกค้าใช้บริการหลายคน แต่ก็ยังมีโต๊ะว่างเหลืออยู่

“ก็ดีเหมือนกันนะคะ ชบาชอบขนมจีนน้ำยาป่า”

ชบาสนับสนุน หากแต่พิมพ์ไพลินกลับสะดุดตากระโจมสีดำที่ตั้งอยู่ฝั่งตรงกันข้ามมากกว่า และรู้สึกว่ามันมีแรงดึงดูดบางอย่างให้เธออยากเข้าไปในนั้น

**********************************************************************

ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามอ่าน ขอบคุณทุกคอมเมนต์และกำลังใจค่ะ
ขอให้อ่านอย่างมีความสุขนะคะ

อ่านอาญารักคนพาล ซีรีส์ชุดเดียวกันคลิกที่โปสเตอร์ค่ะ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 147 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

575 ความคิดเห็น

  1. #427 Tudtu Sujaree (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 2 กันยายน 2562 / 01:45
    อืม ไพลิน จะต้องเข้าไปดูดวงในกระโจม แน่นอน

    หุหุหุ
    #427
    0
  2. #426 aemly (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 1 กันยายน 2562 / 23:40

    สะดุดกระโจมอะไรน๊า

    #426
    0