พ่ายรักจอมบัญชา

ตอนที่ 19 : พ่ายรักจอมบัญชา : [19]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,596
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 126 ครั้ง
    1 ก.ย. 62

แจ้งข่าวอีบุ๊กค่ะ 
 พ่ายรักจอมบัญชา มีให้โหลดที่เมพแล้วนะคะ 
จัดโปรโมชั่นอีบุ๊กราคาพิเศษ 169 บาท (เหลือเวลาอีก 3 วันค่ะ)  
หมดโปรโมชั่นราคาอีบุ๊กจะอยู่ที่ 219 บาทค่ะ 
 ฝากพิจารณาผลงานด้วยนะคะ 
 (ท่านใดที่เคยโหลดแล้วไม่ต้องโหลดซ้ำนะคะ) 
 ขอบพระคุณทุกท่านสำหรับทุกๆ การสนับสนุนค่ะ 
 ธัญวลัย (มด) นัทธ์หทัย
พ่ายรักจอมบัญชา
ธัญวลัย
www.mebmarket.com
ความสงบสุขของ เชส ประกาศิต เอเลนโซ่ มหาเศรษฐีหนุ่มรูปงามผู้รักอิสระสาบสูญไปนับตั้งแต่มารดารับอุปการะ พิมพ์ไพลิน สาวน้อยวัยใสที่มีรักปักใจอยู่กับบุตรชายของผู้มีพระคุณ เข้ามาอยู่ในบ้าน เธอก่อกวนคุกคามเขามาหลายปีจนเชสอยากจะหนีไปให้ไกล แต่เขากลับหนีเธอไม่พ้น นางมารน้อยที่แฝงมาในคราบนางฟ้าสั่นคลอนหัวใจอันแข็งแกร่ง จนเขาต้องกลืนน้ำลายตัวเอง! ในเมื่อพิมพ์ไพลินอยากแต่งงานเป็นเมียของเขานัก...เชสก็จะรักเธอให้สาสม! 
*********************


หญิงวัยกลางคนแต่งกายด้วยชุดอยู่กับบ้านเรียบง่ายแต่ดูสง่างามที่นั่งอยู่ตรงชุดม้านั่งซึ่งตั้งอยู่บริเวณสวนหย่อม อันเป็นมุมพักผ่อนอีกแห่งหนึ่งภายในบ้านเงยหน้าจากนิตยสารที่กำลังอ่าน เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าดังใกล้เข้ามา ก่อนรอยยิ้มอ่อนโยนจะประดับบนใบหน้าที่ยังสวยงามสมวัย

“ลูกตาลลอยแก้วค่ะนายแม่”

น้ำเสียงอ่อนหวานดังมาจากหญิงสาวร่างบอบบางที่เดินประคองถาดของว่างเดินตรงมา ใบหน้าสวยหวานเกลื่อนไปด้วยรอยยิ้มสดใส

“ทำเองเหรอลูก น่ากินมากจ้ะ”

กัลยาณีเอ่ยถามเมื่อของว่างหน้าตาน่ารับประทานถูกนำมาวางไว้บนโต๊ะตรงหน้าเธอ

“ค่ะนายแม่ ไพลินเพิ่งหัดทำค่ะ นายแม่ลองชิมรสชาติดูนะคะว่าใช้ได้หรือเปล่า”

“จ้ะ” หญิงวัยกลางคนคลี่ยิ้มอ่อนๆ ก่อนใช้ช้อนตักของว่างในถ้วยแก้วสีใสขึ้นชิมตามคำชวนของหญิงสาวที่ตนรักและเอ็นดู

“อืม...รสชาติใช้ได้เลยจ้ะ ลูกสาวแม่เก่งเรื่องงานบ้านงานเรือนเหมือนกันนะเนี่ย”

กัลยาณีเอ่ยชมจากใจ ดวงตาที่ใช้มองอีกฝ่ายเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจไม่ปิดบัง ดีใจที่อีกฝ่ายเป็นคนว่านอนสอนง่าย และขยันหมั่นเพียร เป็นแม่บ้านแม่เรือนตั้งแต่ยังสาวๆ

“ขอบคุณค่ะนายแม่” พิมพ์ไพลินยิ้มรับคำชมด้วยความปลาบปลื้มใจ

“ไพลินอยู่ว่างๆ ไม่รู้จะทำอะไรก็เลยหัดทำอาหารและของว่างไปเรื่อยค่ะ”

“เรื่องงานไม่ต้องเสียใจหรอกนะจ๊ะ แต่ถ้าหนูไพลินอยากทำจริงๆ รอให้พี่เขากลับไปปารีสแล้วค่อยไปทำก็ได้จ้ะ”

กัลยาณีพูดถึงเรื่องงานขึ้นมา เพราะรู้ว่าหญิงสาวที่ตนอุปการะไว้อยากออกไปทำงานสักระยะเพื่อหาประสบการณ์ชีวิต แต่กลับถูกประกาศิตปิดกั้นโอกาส

“เรื่องงานเอาไว้ก่อนก็ได้ค่ะนายแม่”

พิมพ์ไพลินเอ่ยยิ้มๆ ใจจริงเธออยากออกไปทำงาน อยากใช้ความรู้ที่มีเพื่อหาเลี้ยงตนและตอบแทนแก่คนที่มีพระคุณ แม้ว่าเงินเดือนที่ได้จะไม่ได้มากมายอะไรก็ตาม แต่เมื่อจอมบัญชาประจำบ้านประกาศไว้เช่นนั้น เธอก็จำต้องรับฟังเพื่อไม่ให้เกิดปัญหาขึ้นมาในภายหลังนั่นเอง  

“เอ่อ...นายแม่คะ ปีนี้หมู่บ้านเราจัดงานวัดยิ่งใหญ่มากค่ะ คืนนี้ไพลินขออนุญาตออกไปเที่ยวนะคะ”

เมื่อนึกขึ้นได้ก็รีบเอ่ยปากขออนุญาตจากผู้ปกครองทันที

“ไปเถอะจ้ะ ว่าแต่จะไปกับใครล่ะ ถ้าไปคนเดียวแม่ไม่อนุญาตนะจ๊ะ”

“ไปกับชบาและลำดวนค่ะ”

“อ้อ...” กัลยาณีพยักหน้าเนิบๆ เป็นเชิงรับทราบ ก่อนเอ่ยกำชับอย่างห่วงใย แม้จะรู้ว่าอีกฝ่ายโตแล้วก็ตาม

“ไปเที่ยวได้ แต่อย่ากลับดึกนักนะ แม่เป็นห่วง”

“ไพลินจะไปตั้งแต่หัวค่ำ ตั้งใจจะกลับบ้านไม่เกินสามทุ่มค่ะนายแม่” พิมพ์ไพลินบอกกล่าวแผนการเดินทางเพื่อที่อีกฝ่ายจะได้ไม่เป็นกังวล

“ดีแล้วล่ะจ้ะ” นายหญิงผู้สง่างามและมีจิตใจเมตตายิ้มให้หญิงสาวตรงหน้าอย่างอ่อนโยน

“คุณแม่มานั่งอยู่ตรงนี้เองเหรอครับ”

เสียงทุ้มคุ้นหูที่ดังอยู่ไม่ไกลทำให้สองสตรีต่างวัยพร้อมใจกันหันไปมองเจ้าของเสียงนั้น ร่างสูงใหญ่อยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตสีเข้มกับกางเกงโทนสีเดียวกัน เขากำลังเดินตรงมายังจุดที่ทั้งสองนั่งสนทนากันอยู่

“เชสกลับมาพอดี มากินของว่างด้วยกันสิลูก”

กัลยาณีเอ่ยทักบุตรชายด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน ประกาศิตบอกกับเธอว่าจะออกไปดูกิจการห้างสรรพสินค้า เสร็จธุระแล้วจะรีบกลับบ้าน ซึ่งเขาก็ทำตามที่พูดกับเธอไว้จริงๆ

“อะไรเหรอครับ”

คนมาใหม่เอ่ยถามมารดาเกี่ยวกับของว่างที่วางอยู่บนโต๊ะตรงหน้าท่าน เขาแอบชำเลืองมองคนที่นั่งอยู่กับท่านทางหางตาขณะลดกายลงนั่งบนเก้าอี้ตัวหนึ่ง

“ลูกตาลลอยแก้วจ้ะ อ้าปากสิจ๊ะ แม่จะป้อนให้”

ผู้เป็นมารดาเอ่ยตอบเสียงนุ่ม พร้อมกับตักของว่างยามบ่ายป้อนถึงปากบุตรชายสุดที่รัก ซึ่งชายหนุ่มก็อ้าปากรับอย่างไม่ให้เสียน้ำใจ และทำเหมือนว่าที่ตรงนั้นมีเพียงเขากับมารดาเท่านั้น

“อร่อยไหมจ๊ะ” คนป้อนเอ่ยถาม พลางจ้องใบหน้าหล่อเหลาของบุตรชายเพื่อรอคำตอบจากเขา

“ก็อร่อยดีครับ”

ประกาศิตเอ่ยตอบด้วยรอยยิ้มอ่อนๆ และคำตอบนั้นก็ทำให้ใครบางคนที่นั่งสงบเสงี่ยมเจียมตนลอบยิ้มในหน้าอย่างพึงพอใจ เพราะเพิ่งจะได้ยินคำชมจากปากของลูกชายนายแม่เป็นครั้งแรก

“ฝีมือหนูไพลินจ้ะ เพิ่งจะหัดทำครั้งแรก”

คำบอกเล่าของมารดาทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าของประกาศิตจางหายไปทันที พร้อมกับตีหน้าเรียบเฉย อยากถอนคำพูดที่เอ่ยออกไปก่อนหน้าเมื่อแอบเห็นใครบางคนยิ้มหน้าบานหลังได้ฟังคำพูดของมารดาตน

“กินอีกนะจ๊ะ” กัลยาณีเตรียมตักของว่างคำที่สองป้อนบุตรชาย

“ไม่ละครับคุณแม่ ผมไม่ชอบของหวานสักเท่าไร คุณแม่กินเถอะครับ ผมขอตัวก่อน” ประกาศิตรีบปฏิเสธ และตัดบทด้วยการเอ่ยขอตัวทันที

“จะรีบไปไหนอีกล่ะจ๊ะ ทำไมไม่อยู่คุยกับแม่ก่อน” ผู้เป็นมารดาทักท้วง พลางเงยหน้าขึ้นมองร่างสูงใหญ่ที่ขยับกายยืนขึ้นเต็มความสูง

“ผมจะไปวาดภาพต่อครับ เอาไว้ตอนกินอาหารมื้อค่ำเราค่อยคุยกันนะครับคุณแม่”

ชายหนุ่มบอกสิ่งที่ตนจะไปทำ ก่อนก้มลงหอมแก้มมารดาสุดที่รักฟอดใหญ่อย่างประจบเอาใจ

“ตกลงจ้ะ”  

“ฝากบอกทุกคนในบ้านด้วยนะครับว่าอย่าผ่านไปแถวนั้น มันรบกวนสมาธิของผมครับ”

ประกาศิตทำทีฝากเรื่องกับมารดา ทว่าถ้อยคำเหล่านั้นเขาจงใจมอบให้ใครอีกคนที่นั่งสงบเสงี่ยม ทำตัวเรียบร้อยเมื่ออยู่ต่อหน้ามารดา และเป็นคนเดียวที่ชอบแวะเวียนไปแถวนั้น

“จ้ะ พ่อศิลปิน” กัลยาณีแสร้งสัพยอกบุตรชาย “ว่าแต่ลูกวาดภาพอะไรอยู่ล่ะจ๊ะ”

“วาดภาพคนที่ผมรักครับ” ประกาศิตเอ่ยตอบมารดาเป็นนัยๆ ก่อนจะตัดบทด้วยการหมุนตัวเดินตรงไปยังตัวบ้าน

**********************************************************************

ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามอ่าน ขอบคุณทุกคอมเมนต์และกำลังใจค่ะ
ขอให้อ่านอย่างมีความสุขนะคะ


อ่านอาญารักคนพาล ซีรีส์ชุดเดียวกันคลิกที่โปสเตอร์ค่ะ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 126 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

575 ความคิดเห็น

  1. #425 aemly (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 1 กันยายน 2562 / 23:36

    ถ้าน้องไม่สนใจพี่อย่ามาโวยน๊า

    #425
    0