พ่ายรักจอมบัญชา

ตอนที่ 18 : พ่ายรักจอมบัญชา : [18]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,629
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 116 ครั้ง
    31 ส.ค. 62

แจ้งข่าวอีบุ๊กค่ะ 
 พ่ายรักจอมบัญชา มีให้โหลดที่เมพแล้วนะคะ 
จัดโปรโมชั่นอีบุ๊กราคาพิเศษ 169 บาท เป็นเวลา 5 วันค่ะ 
หมดโปรโมชั่นราคาอีบุ๊กจะอยู่ที่ 219 บาทค่ะ 
 ฝากพิจารณาผลงานด้วยนะคะ 
 (ท่านใดที่เคยโหลดแล้วไม่ต้องโหลดซ้ำนะคะ) 
 ขอบพระคุณมากค่ะ 
 ธัญวลัย (มด) นัทธ์หทัย
พ่ายรักจอมบัญชา
ธัญวลัย
www.mebmarket.com
ความสงบสุขของ เชส ประกาศิต เอเลนโซ่ มหาเศรษฐีหนุ่มรูปงามผู้รักอิสระสาบสูญไปนับตั้งแต่มารดารับอุปการะ พิมพ์ไพลิน สาวน้อยวัยใสที่มีรักปักใจอยู่กับบุตรชายของผู้มีพระคุณ เข้ามาอยู่ในบ้าน เธอก่อกวนคุกคามเขามาหลายปีจนเชสอยากจะหนีไปให้ไกล แต่เขากลับหนีเธอไม่พ้น นางมารน้อยที่แฝงมาในคราบนางฟ้าสั่นคลอนหัวใจอันแข็งแกร่ง จนเขาต้องกลืนน้ำลายตัวเอง! ในเมื่อพิมพ์ไพลินอยากแต่งงานเป็นเมียของเขานัก...เชสก็จะรักเธอให้สาสม! 
**********************


 “ใช่ค่ะ คุณไพลินสนใจไหมคะ ปีนี้จัดยิ่งใหญ่มากค่ะ มีอะไรให้เล่นหลายอย่างเลยนะคะ ชบากับลำดวนนัดกันไว้แล้วว่าจะไปค่ะ” ชบาสาธยายให้นายสาวฟังด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น

“อืม...น่าสนใจนะ”

“คุณไพลินไปงานหรูหรากับคุณผู้หญิงแล้ว ลองไปเที่ยวงานแบบชาวบ้านธรรมดาบ้างดีไหมคะ รับรองว่าสนุกแน่นอนค่ะ ชบารับประกัน”

ชบาพยายามพูดโน้มน้าวเพราะอยากให้นายสาวออกไปเที่ยวเปิดหูเปิดตาด้วยกัน และที่เธอกล้าชวนก็เพราะว่า พิมพ์ไพลินเป็นคนเรียบง่าย ไม่ติดความหรูหรา และไม่ถือตัว ด้วยเหตุนี้นายสาวจึงเป็นที่รักของทุกคนในบ้าน ยกเว้นนายหนุ่มรูปงามเพียงคนเดียวเท่านั้นที่มีท่าทีแตกต่างจากทุกคน

“ลองไปเที่ยวดูก็ได้ เผื่อมีอะไรน่าสนใจ”

พิมพ์ไพลินใช้เวลาตัดสินใจไม่นาน เพราะต้องการที่จะไประลึกถึงความหลังอยู่แล้วนั่นเอง

“งั้นคืนนี้เจอกันที่หน้าบ้านตอนหนึ่งทุ่มนะคะ ชบาขอตัวไปทำงานก่อนค่ะ”

“ตามสบายจ้ะ”

พิมพ์ไพลินพูดด้วยรอยยิ้มละไม ก่อนจะเดินไปทางห้องอาหารเพื่อร่วมรับประทานอาหารเช้าร่วมกับผู้มีพระคุณ ส่วนบุตรชายของท่าน เธอมั่นใจว่าเขาไม่มีทางตื่นลงมาร่วมโต๊ะอาหารเช้าแน่นอน

 

บทที่ 4

 

เป็นเวลาสายมากแล้วที่พิมพ์ไพลินเดินตามขั้นบันไดวนหรูหราขึ้นไปยังชั้นที่สองของคฤหาสน์หลังงาม เป้าหมายของเธอไม่ใช่ห้องพักของตัวเอง ไม่ใช่ห้องของกัลยาณี แต่เป็นห้องของบุตรชายของท่าน เมื่อเดินไปถึงที่หมาย มือขาวผ่องก็สัมผัสที่ลูกบิดประตูห้อง ก่อนจะเปิดเข้าไปอย่างระมัดระวัง

ดวงหน้าสวยหวานปรากฏรอยยิ้มอ่อนๆ เมื่อพบว่าบนที่นอนว่างเปล่า นั่นก็หมายความว่าเจ้าของห้องตื่นนอนแล้ว และคงจะกำลังทำธุระส่วนตัวอยู่ในห้องน้ำ จึงเป็นโอกาสอันดีที่เธอจะเก็บที่นอนให้เขาตามที่ตั้งใจ

พิมพ์ไพลินขมวดคิ้วนิ่วหน้าเมื่อสายตาของเธอเหลือบไปเห็นของบางอย่างบนที่นอนกว้าง จึงหยิบของสิ่งนั้นขึ้นมาพิศดูใกล้ๆ

“นี่มัน...ถุงยางอนัยนี่นา”

หญิงสาวพึมพำขณะพลิกของในมือไปมาอย่างสงสัย ก่อนจะทำตาโตและห่อปากเมื่อเห็นตัวเลขระบุขนาดติดอยู่ข้างกล่อง

“โห...ขนาดใหญ่สุดเลยนะ พี่เชสใช้ขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย”

ด้วยความตกใจกับขนาดของถุงยางอนามัย พิมพ์ไพลินจึงลืมลดเสียงพูดลง ยังผลให้คนที่เดินออกมาจากห้องน้ำได้ยินเข้าพอดี

“เข้ามาทำอะไรในห้องของฉันอีกแล้วฮึไพลิน”

เสียงถามที่ติดไปทางดุดันนั้นทำให้คนตัวบางหันขวับไปมองทันใด ก่อนใบหน้านวลปลั่งของเธอจะร้อนผะผ่าวเมื่อพบว่าเจ้าของห้องเดินออกมาจากห้องน้ำ โดยมีผ้าขนหนูสีขาวผืนใหญ่พันกายท่อนล่างเพียงชิ้นเดียว เส้นผมบนศีรษะของเขาแม้จะกระเซอะกระเซิง หากแต่มันดูเซ็กซี่และมีเสน่ห์อย่างเหลือร้าย

“มองอะไรนักหนา” ประกาศิตเอ็ด “ฉันถามทำไมไม่ตอบ”

“ไพลินมาเก็บที่นอนค่ะ”

พิมพ์ไพลินเอ่ยตอบหลังเผลอมองสำรวจเรือนกายกำยำของอีกฝ่ายจนเขาจับได้ ซึ่งเป็นเรื่องที่น่าอายอย่างยิ่งสำหรับผู้หญิงเรียบร้อยเช่นตน

“มันหน้าที่ของเธอหรือไง” คนมีผ้าขนหนูพันกายเพียงผืนเดียวเอ่ยถามเสียงเข้ม

“ใช่ค่ะ ไพลินรับอาสาดูแลห้องนอนของพี่เชสเองทั้งหมดค่ะ”

คำตอบนั้นทำให้เจ้าของร่างสูงใหญ่พ่นลมหายใจออกมาคล้ายรำคาญระคนเบื่อหน่าย ช่วงขายาวสืบเท้าเข้าไปหาคนตัวบาง ก่อนคว้าของที่หล่อนถืออยู่ในมือกลับคืนมาพร้อมกับต่อว่าน้ำเสียงดุดัน

“ยุ่งไม่เข้าเรื่อง”

“ไพลินเห็นมันหล่นบนที่นอนก็เลยจะเก็บไปวางไว้เป็นที่เป็นทาง ไม่ได้ตั้งใจจะยุ่งกับสมบัติของพี่เชสสักหน่อย” เสียงหวานยอกย้อน

“จะเก็บที่นอนก็ทำไป เสร็จแล้วก็ออกไปซะ”

เอ่ยจบก็ตีหน้าขรึมแล้วหมุนตัวตรงไปยังห้องแต่งตัว ทว่าร่างสูงใหญ่เดินไปได้เพียงไม่กี่ก้าว คำถามหนึ่งก็ลอยตามหลังเขามาติดๆ

“พี่เชสจำเหตุการณ์เมื่อคืนได้ไหมคะ”

“เหตุการณ์อะไร ฉันจำไม่ได้หรอก” ประกาศิตชะงักฝีเท้าและตอบกลับไปโดยไม่หันไปมองหน้าคนถาม

“จำไม่ได้จริงๆ เหรอคะ”

พิมพ์ไพลินถามย้ำอีกครั้ง ยังผลให้ใบหน้าหล่อเหลาที่มีเค้าของความไม่พอใจตวัดมองตนทันที

“เอ๊ะ! เธอนี่ยังไง ฉันบอกว่าจำไม่ได้ทำไมต้องถามเซ้าซี้”

ประกาศิตใช้น้ำเสียงดุดัน แววตาดุกร้าวกลบเกลื่อนอาการบางอย่าง ถึงแม้เมื่อคืนเขาจะเมา แต่ก็ไม่ได้ถึงขั้นขาดสติ เขาจำได้ว่าทำอะไรลงไปกับหล่อน แต่จนถึงตอนนี้เขาก็ยังหาเหตุผลที่แน่ชัดไม่ได้ว่าทำไมถึงทำอะไรบ้าบอเช่นนั้น

“ขอโทษค่ะ” คนถูกเอ็ดทำหน้าจืดเจื่อน

“อย่าเซ้าซี้อีกนะ ฉันไม่มีเวลาตอบคำถามไร้สาระพวกนี้หรอก” ประกาศิตเอ่ยกำชับเสียงขรึมและตัดบทด้วยการหมุนตัวเดินลงส้นหนักๆ จากไปทันที

“แบบนี้เราก็เสียจูบฟรีๆ น่ะสิ เสียเปรียบชะมัด”

หญิงสาวบ่นงึมงำพร้อมกับจัดการเก็บที่นอนให้เจ้าของห้องตามความตั้งใจ แต่ก็ยังไม่วายคิดถึงรอยจุมพิตในค่ำคืนที่ผ่านมา และไม่อยากจะเชื่อสักเท่าไรว่าคนจูบจะจำอะไรไม่ได้ เพราะเขาไม่ได้เมามายถึงขั้นขาดสติ เว้นเสียแต่ว่าเขาจะไม่ยอมรับและไม่อยากจดจำเท่านั้น!

**********************************************************************

ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามอ่าน ขอบคุณทุกคอมเมนต์และกำลังใจค่ะ
ขอให้อ่านอย่างมีความสุขนะคะ
อีบุ๊กพ่ายรักจอมบัญชา จะมีให้โหลดที่เมพประมาณปลายเดือนสิงหาคม 2562 ค่ะ

อ่านอาญารักคนพาล ซีรีส์ชุดเดียวกันคลิกที่โปสเตอร์ค่ะ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 116 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

575 ความคิดเห็น

  1. #424 aemly (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 1 กันยายน 2562 / 23:32

    ปากแข็ง

    #424
    0
  2. #405 Tudtu Sujaree (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2562 / 23:51
    แบบนี้ต้อง ซ้ำจ้าไพลิน พี่เชส จะได้จำได้ อิอิ
    #405
    0