หนี้ดอกรัก

ตอนที่ 7 : ตอนที่ 6 พี่เลี้ยงจำเป็น

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 226
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 17 ครั้ง
    15 ก.พ. 63

อังกาบอดไม่ได้ที่จะเรียกหรือรั้งลูกสาวเอาไว้ก่อน ด้วยว่าเป็นห่วงและไม่ได้วางใจที่จะปล่อยให้ไปบ้านหลังโน้น แกกลัวองค์อินทร์ทำอะไรดอกรัก

“นังรัก!”

“ไปแป๊บเดียวแม่”

“ไม่ใช่เรื่องของเอ็งสักหน่อย เอ็งจะไปทำไม”

“ไม่ใช่ได้ยังไงล่ะแม่ แม่ไม่สงสารลูกแพร์บ้างหรือ”

“เออ..”

องค์อินทร์ชำเลืองสายตามองอังกาบที่พอถูกมองแล้วก็สะดุ้งอยู่ในอกด้วยความหวั่นเกรงขึ้นมา จากคำคัดค้านไม่ให้ลูกสาวไป จึงเปลี่ยนคำพูดเสียงอ่อย

“เอ็งไปแล้วรีบกลับมานะ ข้าวเอ็งยังเหลืออยู่ เอาไปป้อนลูกแพร์ด้วยสิ”

“หนูไปอยู่กับพ่อก่อนนะ เดี๋ยวน้าไปหยิบจานข้าวแป๊บหนึ่ง”

องค์อินทร์ต้องรับร่างของลูกสาวเมื่อถูกส่งมาให้อุ้ม เขาอุ้มแล้วมองไปทางดอกรักที่เดินกลับไปคลุกข้าวสวยกับเนื้อปลาทูทอดให้ลูกแพร์ จากนั้นก็เดินกลับมาพร้อมจานข้าว

ดอกรักเกิดความเห็นใจเมื่อเห็นซองบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป หมูสับ ไข่ และผักคะน้าที่อยู่ในมือของเขา สาลิกาหนีไปอยู่กับพี่ชายของเธอแล้ว แทนที่จะอยู่กับเขาและดูแลเอาใจใส่เขาให้ดี ผู้ชายที่ไปอยู่ตั้งไกล เพื่อให้ลูกและเมียได้อยู่อย่างสุขสบาย แต่กลับต้องมาเจอเรื่องแบบนี้

องค์อินทร์เดินนำออกไปก่อน ด้านหลังเดินตามมาด้วยหญิงสาวที่โตพอจะเป็นเมียผู้ชายได้แล้ว ในใจเขาคิดอย่างจริงจังเลยว่า.. หนี้ที่ขจรและสาลิกาติดค้างเขา เขาจะใช้ดอกรักทดแทนคืน

ดอกรักถือจานข้าวมาแล้วก็ขยับเข้าไปป้อนลูกแพร์ที่อยู่ในอ้อมกอดของอีกฝ่าย หลังจากที่หนูน้อยตื่นแล้วก็ไม่ได้กินอะไร นอกจากนมที่เหลืออยู่ในขวดนมนิดหน่อย จึงกินข้าวที่ดอกรักป้อนอย่างเอร็ดอร่อย

องค์อินทร์ชำเลืองสายตามองคนตรงหน้าแล้วถามขึ้น ดอกรักเป็นคนหน้าตาเกลี้ยงเกลาอยู่ เนื้อหนังยังไม่ได้โตเต็มวัย แต่อีกไม่นานหรอก

“อายุเท่าไหร่แล้วหรือ..”

“สิบแปดค่ะ”

“สาเป็นชู้กับขจรตั้งแต่เมื่อไร”

“เออ..” ดอกรักตอบไม่ออก เพราะมันเป็นเรื่องอันไม่ดีของพี่ชายที่กระดากปากจะพูดถึง เพราะขจรไปจีบสาลิกาจนสาลิกาติดบ่วงอันผิดศีลธรรมนี้จนได้

องค์อินทร์ไม่ใช่คนโง่หรือไม่มีความคิด ความห่างไกลทำให้เกิดความจืดจาง เขาเองต้องโทษตัวเองด้วย ไม่ใช่โทษสาลิกาฝ่ายเดียว แต่ว่า.. เขาทำดีที่สุดแล้ว

“ได้ยินว่าจะไปหางานทำที่นวนครหรือกรุงเทพฯ”

“ใช่ค่ะ ที่โน่นโรงงานเยอะค่ะ”

“ไอ้ขจรมันหนีไปแล้ว แล้วใครจะอยู่กับป้าอังกาบ”

“แม่ยังไม่แก่ แม่ยังแข็งแรงอยู่..” ดอกรักเถียงข้างๆ คูๆ พลางป้อนข้าวให้ลูกแพร์ไปด้วย เพราะเธอละอายใจแทนคนที่ทำผิด จึงอยากไปจากที่นี่

“เพิ่งกลับมาจากต่างประเทศ ไม่ได้เลี้ยงลูกเอง แล้วลูกแพร์ก็ติดรัก อยู่เลี้ยงให้หน่อยได้ไหม ให้ค่าจ้าง”

ดอกรักนิ่งงันไป เธอไม่ได้รู้สึกระแวงว่าอีกฝ่ายจะแก้แค้นเลย เพราะองค์อินทร์ที่เห็นอยู่ทุกวันนี้ เขาเป็นผู้ชายที่ดีมากจนผู้หญิงในหมู่บ้านต่างอิจฉาสาลิกากันเป็นแถวๆ

“พี่อินทร์ไม่เกลียดหนูหรือ.. หนูเป็นน้องพี่ขจร” เธอถามเสียงเบา

“คนละคนกัน จะเกลียดได้ยังไง มาคิดดูแล้ว ตัวเองก็ผิดอยู่เหมือนกัน ถ้าพาสาไปด้วยตั้งแต่ตอนนั้นให้ได้ เรื่องแบบนี้คงไม่เกิดขึ้น” องค์อินทร์พูดอย่างไม่รู้สึกโกรธจริงๆ

“แต่พี่สาอยากอยู่ที่นี่” ดอกรักจำได้ว่าหลายปีก่อนโน้นองค์อินทร์ชวนสาลิกาให้ไปต่างประเทศด้วยกัน แต่สาลิกาไม่ยอมไปด้วย ด้วยเหตุนี้เขาจึงไปคนเดียว และให้สาลิกาอยู่ที่นี่อย่างมีความสุข โดยที่เขาส่งเงินมาให้ใช้ ปีหนึ่งองค์อินทร์จะกลับมาเยี่ยม และในปีที่สร้างบ้าน สาลิกาก็ตั้งครรภ์

“ว่าไง.. รับเลี้ยงลูกแพร์หน่อย ลูกแพร์ยังเล็กเกิน” เขาถามอีก

“ค่ะ..” ดอกรักพยักหน้าในที่สุดก่อนจะชำเลืองสายตามองไปทางหนูน้อยด้วยความรู้สึกผิดแทนพี่ชาย สงสาร และเอ็นดูปนเปกันไป

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 17 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

7 ความคิดเห็น